Tajemnica Izraela | WIDEOKONFERENCJA [#18]

Tytułem tematu, którym obecnie będziemy się zajmować jest tajemnica Izraela. Na początku XX wieku wielki i znany powieściopisarz, który odwiedził tereny obecnej Palestyny, kiedy była ona jeszcze zamieszkana przez Izraelczyków, wypowiedział znamienne słowa. Podczytam jego świadectwo, jest to Mark Twain, znany amerykański powieściopisarz, także i podróżnik. Żyd mógłby się chęłpić, a nie wstydzić, to jednak w tej chęłpliwości byłby usprawiedliwiony. Egipcjanie, Babilonczycy i Persowie napełnili ziemią mądrością i wspaniałością, po czym zapadli w sen śmierci i przeminęli. Nastąpili Grecy i Rzymianie, przez jakiś czas robili dużo hałasu i przeminęli. Potem inni nastali, zapalając pochodnię, która się wypaliła. Żyd widział ich wszystkich, przezwyciężył wszystkich, przeżył wszystkich, nie okazując chylenia się ku upadkowi lub niedowężnienia pokoleń i apatii umysłowej. Wszystkie rzeczy są śmiertelne, wszystko przeminęło, lecz on pozostał. Jaka jest jego tajemnica? Państwo Izrael, myślę, że zdecydowana większość zgodzi się z Was z tym, że jest wyjątkowym krajem, szczególnym krajem. Krajem, na którego i związane z nim wydarzenia zwrócone są oczy całego świata. Również w obecnym czasie, tak jak przypominacie sobie niedawno, decyzją prezydenta Stanów Zjednoczonych, Jerozolima została oficjalnie przez ten kraj uznana jako stolica Izraela. Bardzo nie spodobało się to krajom ościennym, krajom arabskim, ale Wierzę w to gorąco, że jest to wypełnienie pewnych również proroczych zapisów, które znajdujemy w księgach Starego Testamentu, mówiące o tym, że tak rzeczywiście ma w przyszłości być. Jerozolima nie tylko, że stanie się i będzie, obecnie także jest stolicą Izraela, ale w przyszłości stanie się stolicą całego świata, świata odrodzonego, świata przyprowadzonego poprzez czas naprawy wszystkich rzeczy, przyprowadzonego do pojednania społeczności z Bogiem. Jest to niezwykły kraj pod wieloma względami. Wspaniałe osiągnięcia, jakie obserwujemy w obecnym czasie, które osiąga to tak młode państwo, które powstało 70 lat temu, 14 maja 1948 roku, jak przypominamy sobie, została proklamowana niepodległość Izraela. W tak krótkim czasie, 70 lat, można powiedzieć, praktycznie z ruin, z niczego, z ziemi pustynnej, półpustynnej, leżącej obłogiem, nieuprawianej przez długi czas, państwo odrodziło się do wspaniałych rozmiarów. Obecnie zachwyca swoimi osiągnięciami praktycznie w każdej dziedzinie. W dziedzinie rolnictwa, ogromne tereny, które wcześniej były pustyniami, zostały zamienione w żyzne, uprawne pola, uprawiane są gaje pomarańczowe, inne wspaniałe sady przynoszące wspaniałe owoce, z których obecnie słynne jest państwo Izrael, eksportując je niemal, prawie do wszystkich krajów świata. Ale także osiągnięcia związane z postępem przemysłowym, technologicznym, z innowacyjnością, Gospodarka Izraela jest jedną i należy do najbardziej innowacyjnych gospodarek świata, wspaniałe osiągnięcia badawcze, związane także z poznawaniem kosmosu, przestrzeni kosmicznej, projektowanie i wprowadzanie do tworzenia wspaniałych urządzeń, które służą właśnie poznawaniu przestrzeni kosmicznej, ale także, możemy powiedzieć, w innych dziedzinach, W dziedzinach związanych z obronnością, z militaryzmem wielki postęp, również także techniczny, tutaj obserwujemy. Podstaje pytanie, jak to stało się możliwe, że tak mały kraj, liczący obecnie około 8,5 miliona mieszkańców, zamieszkujący tak niewielkie terytorium, ponad dziesięciokrotnie mniejsze niż terytorium naszego kraju. mógł w tak stosunkowo krótkim czasie dojść tak wspaniałych osiągnięć. Z czego to wynika? Jaka jest tajemnica tego narodu? Co jest powodem lub inaczej podłożem, pewnym fundamentem, który został wcześniej, jak krótko staramy się również udowodnić, przygotowany, że ten naród obecnie jest tak szczególnym i wyjątkowym narodem wśród wielu, tak wielu narodów tego świata. Otóż, aby odpowiedzieć na to pytanie, wrócimy się do pewnych wydarzeń historycznych związanych z powstaniem tego narodu i co więcej z ręką Boga, która od pewnego momentu rozpoczęła szczególną pracę i szczególne roztaczanie szczególnej opatrzności nad tym narodem, prowadząc go w kierunku przez Boga zamierzonym. A więc, tak jak większość Żydów utożsamia siebie samych z postacią wielkiego męża Bożego, który opisany jest w księgach Starego Testamentu, jakim jest Abraham, bardzo często w przeszłości, na przykład za czasów Jezusa, nauczeni w Piśmie, fazeuszowie powoływali się na fakt, że są dziećmi Abrahama, że Abraham jest ich ojcem. Tak jak chociażby w jednej z rozmów z naszym Panem Jezusem Chrystusem, który wypowiedział pewne ważne słowa w rozmowie z nimi mówiąc, poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi. Pytanie ze strony nauczonych w Piśmie i Farzeuszy było natychmiastowe i następujące. Z czego my mamy się wyzwolić? Nigdy nie byliśmy niczyimi niewolnikami. Czym? W takim razie my jesteśmy dziećmi Abrahama, naszym ojcem jest Abraham. Nigdy nikomu nie podlegaliśmy. Z czego? Prawda, o której mówisz, ma dokonać względem nas u wyswobodzenia. I także obecnie, w czasach obecnych oczywiście, ta świadomość tego, że są oni potomkami tego wielkiego męża, opisanym w starym wystawieniu, jakim jest Abraham, jest powszechna. Po odniesieniu do Abrahama cofamy się daleko w przeszłość, a więc wydarzenia, jakie miały miejsce po okresie opisanym przez Biblię, jakim był czas potoku, a więc do Sema, Linii Sema, jednego z trzech synów Noego. I tak jak Biblia wskazuje, prawnukiem Sema był Heber. Od tego właśnie imienia Heber pochodzi nazwa Hebrajczyk. Hebrajczyk oznacza dosłownie przechodzi. I w pewnym wydarzeniu, w pewnym momencie, mamy to zapisane w I Księdze Młodzieżowej, 14 rozdziale i 13 wierszu, Abraham jest właśnie nazwany Hebrajczykiem. Po raz pierwszy ta informacja jest właśnie w tym fragmencie podana. Jak wiemy następnie z opisu biblijnego, Abraham miał syna, Izaaka, dziecko obietnicy, na którego bardzo długo czekał, I z kolei jego właśnie syn Izak miał dwóch synów, mianowicie Jakuba i Jezawa. W odniesieniu do Jakuba podana jest pewna historia opisana w I Księdze Młodzieżowej, 32 rozdziale, która opisuje moment, kiedy Jakub otrzymał nowe imię. Nazywał się Jakub. Natomiast po tym wydarzeniu związanym z aniołem, z którym mocował się aż do poranku, aż do ćwitania, Jest powiedziane, że w wyniku tego, że pokazał tak wielką waleczność i prosił o błogosławieństwo, aby zostało mu one udzielone przez tego właśnie anioła, otrzymał to, o co tak bardzo długo walczył i również z tego powodu zostało podane jego nowe imię. Anioł mianowicie oświadczył, że odtąd nie będziesz nazywał się Jakub, ale Izrael, bo dzielnie walczyłeś i przemogłeś, zwyciężyłeś. Imię Izrael oznacza dosłownie żołnierz Boga albo ten, co mocował się z Bogiem. I tak jak oczywiście już zgadzacie się niewątpliwie z tym, że właśnie od tego imienia Izrael pochodzi także nazwa współczesnego państwa, państwa Izrael. Również w naszym potocznym języku Istnieje jeszcze jeden pewien, inny termin, pewna nazwa, którą się również posługujemy w odniesieniu do obywateli państwa Izraela, jakim są Żydzi. Ta nazwa pojawiła się po rozpadzie monarchii Salomona na dwie części, mianowicie w wyniku pewnych doświadczeń i wydarzeń historycznych, państwo Izrael, które było jedną całością, zostało podzielone na dwie części, część północną, zamieszkiwaną przez dziesięć pokoleń Izraela i część południową zamieszkiwaną przez dwa pokolenia Judy i Benjamina. I bardzo często wtedy właśnie w tym mniej więcej czasie w odniesieniu do tych dwóch pokoleń zajmujących południową część terytorium państwa Izrael było określenie używane Żydzi. I stąd właśnie również to określenie, którym obecnie także się posługujemy. Wracając jeszcze do Abrahama, Pan Bóg, zanim wypowiedział pewne wspaniałe słowa obietnicy, poddał tego męża Bożego próbie, próbie wiary, mianowicie z opisu biblijnego wynika, że rodzina Abrahama, jego ojciec, jego bracia zamieszkiwali Urhalbejskie, terytorium Mezopotamii, obecnego południowego Iraku, I właśnie wtedy, kiedy jeszcze on wraz ze swoją rodziną, ojcem graczmi, zamieszkiwał Urch Haldejskie, Pan Bóg powiedział do niego, wynić, mamy to zapisane w I Księdze Województwowej, w XII rozdziale, w wierszach od pierwszego do trzeciego, odczytam te słowa. I rzekł Pan do Abrama, wynić z ziemi Twej i od rodziny Twojej i z domu Ojca Twego do ziemi, którą Ci pokażę. A uczynię Cię, naród wielki, i będę błogosławił, i uwielbiam imię Twoje i będziesz błogosławieństwem. I będę błogosławił błogosławiącym Tobie, a przeklinające Cię przeklinać będę i będą błogosławione w Tobie wszystkie narody Ziemi". Wspaniała obietnica, to była oczywiście dopiero zapowiedź tych błogosławień, które Bóg chciał i ostatecznie realizuje i zrealizuje w pełni w przyszłym czasie. ale była to po raz pierwszy dana zapowiedź tego wspaniałego kierownictwa bożego, bołsawiństwa bożego, jakie było udzielone Abrahamowi z powodu jego wierności i wiary, jaką wykazał, słuchając głosu Boga, który powiedział do niego, wyjdź, opuść miejsce, w którym dotychczas zamieszkiwałeś, swoją najbliższą rodzinę, i udaj się w miejsce, które tobie skaże. Abraham tak właśnie uczynił, Udał się w kierunku północnym, przebywając o odległość około tysiąca kilometrów, poprzedł górę Hermon, następnie zwrócił się na południe i osiedlił się w okolicach Hebronu. To zadecydowało ta podstawa, którą wykazał Abraham względem oferty czy propozycji, jaką złożył mu Bóg. kolejnymi, dalszymi błogosławieństwami, które w odniesieniu do niego się wypełniły. W I Księdze Mojżeszowej w XXII rozdziale i w wierszach od XVI do XVIII mamy powtórzoną, ale w nieco zmienionej formie tę wspaniałą obietnicę i zapowiedź tych wspaniałych błogosławieństw, które Bóg zobowiązał się wypełnić w odniesieniu do Abrahama i jego potomstwa. który wypowiedział po wcześniejszym próbie, jaką go poddał, próbie posłuszeństwa, zupełnego posłuszeństwa poddaniu się Bogu, w odniesieniu z doświadczeniem dotyczącym ofiarowania jego jednorodzonego syna Izaka. Abraham, który tak bardzo długo czekał na obiecane potomstwo, obiecanego potomka, został tak zrogie i półrogie poddany, a mianowicie Pan Bóg powiedział do niego, że masz ofiarować, złożyć w ofierze swojego jednorodzonego syna Izak, zaufanie i cześć, a także miłość do Boga ze strony Abrahama była tak wielką, że nie zawahał się tego uczynić. Kiedy chciał to jego dokonać, anioł posłany przez Boga zatrzymał jego rękę i powiedział, nie czyń niczego złego, chłopcu, bo to była próba, to było doświadczenie. I następnie zostały wypowiedziane wspaniałe słowa obietnicy, które mamy zapisane w XXII rozdziale pierwszej sięgi młodzieżowej od wiersza XVI do XVIII. Przez siebie samego przysiągnął mówi Pan, ponieważeś to uczynił, a mnie sfolgowałeś synowi Twemu, jedynemu Twemu. Błogosławiąc, błogosławić Ci będę, a rozmnażając, rozmnożę nasienie Twoje jako gwiazdy niebieskie, jako piasy, który jest na brzegu morskim. a odziedziczę nasienie Twoje bramy nieprzyjaciół swoich. I błogosławione będą w nasieniu Twoim wszystkie narody ziemi, dlatego żeś usłuchał głosu mego. Z powodu tak wielkiego dowodu Twego posłuszeństwa moim słowom, mojemu rozkazaniu, z tego powodu, na tej podstawie udzielam Tobie i wypełnią się Tobie te obietnice, które tutaj w tych odczytanych wersetach zostały wyrażone. A więc Bardzo krótko oczywiście w streszczeniu staram się Wam przedstawić kim był Abraham, jak wielka była jego wiara i ufność w Boga, słowa jego obietnicy. Abraham jest właśnie protoplastą narodu Izraela, gdyż tak jak wskazuje następnie opis biblijny, powiedzieliśmy o Izaaku, jego synu, następnie jego wnukach, Jakubie i Jezabie, po raz pierwszy nazwa Izrael została użyta, wymieniona w odniesieniu do właśnie Jakuba, jednego z synów Izraela. Jakowis w Biblii następnie podaje, Jakub miał 12 synów, z których powstały oczywiście w procesie czasu 12 pokoleń Izraela. I według kolejności, tak jak jest to opisane w Biblii, w Starym Testamencie, Jakubowi urodziło się 12 synów, byli to Ruben, Symeon, Lewi, Judah, Dan, Neftali, Gad, Asher i Saschar, Zabulon oraz Józef i Benjamin. W Biblii te imiona bardzo często się powtarzają, w późniejszym również okresie czasu, kiedy Izrael, zamieszkujący przez około 430 lat ziemię egipską, w wyniku pewnych innych z kolei doświadczeń związanych z jednym z synów Jakuba, jakim był Józef, a mianowicie sprzedaniem go przez jego braci do Egiptu jako niewolnika, gdzie przeszedłszy bardzo wiele doświadczeń, cierpień, również pokus na jaki był wystawiony, okazał swoją lola, bojałość względem Boga i okazał także miłość względem bliźniego, nie uczynił niczego złego, co Bóg ocenił i później poprzez pewne szczególne doświadczenia, okoliczności, kiedy znajdował się w więzieniu, jego współtowarzysze więźniowie, którzy zostali również skazani za pewne przestępstwa dworzeniem króla, czyli faraona Egiptu, którzy przedstawiali mu pewne sny, a Józef był w stanie zinterpretować ich znaczenie, kiedy zostali uwolnieni, opowiedzieli tą rzecz, Ta informacja dotarła do Faraona, któremu również się śniły pewne szczególne sny, podnoszące się do czasu Wielkiego Włodu, jaki miał nastąpić w całej Ziemi Lipskiej. Po siedmiu latach wspaniałych plonów urodzaju miało nastąpić 7 lat Wielkiego Włodu. I Józef był w stanie wyjaśnić Faraonowi znaczenie tych słów. Z tego też powodu, na tej podstawie, został mianowany do urzędu namiestnika, następcy faraona. Zostało dane, nadano mu wspaniałe imię i następnie był odpowiedzialny za przygotowania związane z zabezpieczeniem Egiptu, nie tylko Egiptu, ale również narodów ościennych, które wtedy, gdy głód nastał, licznie przybywały do Egiptu po żywność, aby uczynić odpowiednie zapasy, wykorzystać te siedem lat wielkiego urodzaju, aby wtedy, kiedy przyjdą lata głodu, aby obywatele Egiptu, ale także, jak powiedziałem, inni obywatele innych narodów mogli mieć zabezpieczoną żywność. I wtedy właśnie opatrzność Boża pokierowała, że jego ojciec Jakub oraz synowie udali się do Egiptu, aby właśnie, kiedy nastał Wielki Gór, Wielka Susza, aby zakupić żywności w Egipcie. Tam zostali rozpoznani przez Józefa, następnie po oddaniu ich pewnej próbie on również powiedział im, kim jest i tak jak historia następnie opisuje, pozostali oni w ziemi egipskiej. Opisu biblijnego do Egiptu, czyli rodzina Jakub, jego synowie z żonami, którzy przybyli, była to liczba łącznie około 70 osób. Pozostawali oni w Egipcie przez 430 lat, rozwijając się do liczby 3 milionów. I właśnie następny okres wydarzeń związanych już z bezpośrednim prowadzeniem przez Boga narodu, który nazywamy narodem Izraela, miał miejsce z przygotowaniami jakie Pan Bóg uczynił w odniesieniu do wyboru powołania swego przedstawiciela jako wodza narodu Izraela, który był Mojżesz i który na polecenie Boga w odpowiednim czasie po wydarzeniach związanych z zabijaniem baranka wielkanocnego. Następnego dnia Izraelici rozpoczęli wymarsz, opuszczanie terytorium w ziemi egipskim. Towarzyszyły temu wielkie wydarzenia w odniesieniu do karania Egipcjan plagami, dziesięcioma plagami, w wyniku tego, że faraon nie chciał wypuścić Izraelitów, którzy byli dla niego tanią siłą roboczą, byli budowniczymi miast, a więc korzystał z ich pracy, ale jednak zamierzenia Boga w tym znaczeniu były inne. Naród Izraela miał być wyprowadzony z ziemi egipskiej. Przez okres 40 lat wędruje on następnie do ziemi, którą Bóg im wskazał, do ziemi obiecanej, do ziemi hananejskiej. Szczególne doświadczenia i próby, jakie temu towarzyszyły. A więc wtedy, jak Biblia opisuje, kiedy Izraelici byli posłuszni Bogu, kiedy byli wiernie wypełniani zobowiązania przymierza, jakie przyjęli na siebie, zawierając przymierze z Bogiem, które nazywane przymierzem zakonu, kiedy postępowali zgodnie z tymi zarządzeniami Bóg im ochlicie błogosławień. Wielka pomyślność była ich udziału, ale kiedy przestępowali to prawo, byli przez niego karami. Z opisu biblijnego dowiadujemy się, że Izrael był prowadzony przez Boga przez 40 lat ich wędrowania na ziemi hananejskiej, przez słup obłoku w ciągu dnia i słup ognia w ciągu nocy. Także wiele zarządzeń, jakie Bóg dał w odniesieniu do składania pewnych szczególnych ofiar, także obchodzenia pewnych szczególnych świąt. Najważniejszym świętem ze wszystkim, jak wskazuje opis Bibliny, był Dzień Pojednania, wskazujący na przyszłą ofiarę, jaka miała zostać złożona przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który był antytypem, czyli wypełnieniem tego symbolu, tego literalnego święta i związanych z nim składanych ofiar, które z polecenia rozkazania Bożego miał składać Bogu Izrael. Wspaniałą pomoc również ze strony Boga Izraelici otrzymali, kiedy weszli już w granice ziemi haneńskiej. Bóg uprzedził ich, że będą musieli podjąć walkę z narodami, które tam zamieszkiwały. Były to potężne, wielkie narody, liczne narody, z których każdy odrębnie biorąc liczebnie przewyższał liczebnością naród izraelski, a mieli oni z polecenia Boga podjąć walkę z tymi siedmioma narodami zamieszkującymi Kanaan. Byli to, jak Biblia podaje, Amorejczycy, Filistyni, Hananejczycy, Perezejczycy, Jebuzejczycy, Chetyjczycy, krewici, a więc 7 narodów, z których każdy był możniejszy, silniejszy niż naród Izraela. A więc niewątpliwie wymagało to również ze strony tego narodu wiary w to, co Bóg im powiedział, zaufania Bogu we wszystkim, podporządkowania się i poddania Jego woli, była to również wielka próba dla tego narodu. I po tym okresie, jak Nibbie wskazuje, nastąpił czas zamieszkiwania narodu Izraela w ziemi chanału. Możemy podzielić je na takie podokresy. Pierwszy z nich to podział ziemi trwający 6 lat. Następnie okres sędziów, a więc powołanych, wybranych mężów, którzy byli reprezentantami Boga. I byli także tymi, którzy rozwiązywali różne problemy narodu Izraela. Następnie okres królów. aż do detronizacji ostatniego króla, jakim był król Cedekiarz. Rok 607 przed Chrystusem. I tak jak podobnie jak było w okresie wędrowania Izraela do ziemi Hanahanu, podobnie i różnego rodzaju doświadczenia dotykały ten naród i próby dotykały ten naród, wtedy, kiedy już zamieszkiwał ziemią hananejską. Bardzo często okazywali oni niewdzięczność względem Boga, nieposłuszeństwo. Bóg stosował różnorodne środki, aby ich naprawiać, aby wcześniej ich postrzegając przed skutkami takiego właśnie postępowania. Cofał swoją łaskę, na czasy właśnie buntowania się sprzeciwu, nierespektowania jego woli, ale kiedy następował czas pokuty, powracali i Bóg przywracał ich podobnie do społeczności ze sobą i swojej łaski. W celu ich naprawy, w celu ich reformy byli także, jak pokazuje opis Starego Testamentu, posyłani do nich prorocy, jakimi byli np. Izajasz, Jeremiasz, Ezdrasz, Ezechiel, którzy nawoływali i mówili o potrzebie zmiany dotychczasowego sposobu postępowania, życia, naprawy, pokuty okazanej przez Bogiem, która miała ponownie przywrócić ten naród do społeczności, do łaski Bożej. W wyniku jednak tego, że podstępstwo tego narodu od warunków przymierza, jakie zostały przez Boga z tym narodem zawarte, Było coraz większe, Bóg sięgnął do większych środków niełaski i karania, jakie zostały temu narodowi okazane. W 721 roku przed Chrystusem król sywiński Salmanasar najechał w Samarię i uprowadził 10 pokoleń izraelskich w niewolę. Ten akt, to wydarzenie zapoczątkowało tzw. pierwsze rozproszenie narodu Izraela. Druga część tego właśnie pierwszego rozproszenia narodu Izraela pomiędzy inne narody wypełniła się 115 lat później, kiedy Babiloński Król na Budu Homoza najechał w pozostałe, pomniałą część państwa Izraela, zamieszkiwaną przez pokolenia Judy i Benjamina. I również z opisu biblijnego dowiadujemy się, że niewolata trwała 70 lat, aż do, od momentu detronizacji ostatniego króla Izraela Sebekjasza, aż do roku 536 przed Chrystusem, kiedy został wydany słynny dekret przez króla Cyrusa, pozwalający wszystkim chętnym wygnańcom powrócić do ojczyzny i odbudować Jerozolimę, a także świątynię. Następnie bardzo zmienne Okresy czasu przeżywała Palestyna, kiedy dostała się pod panowanie Medów i Persów, następnie podbita przez wojska greckie Aleksandra Wielkiego, a następnie także jej zależność od Egiptu z Syrii. Kolejne wydarzenia i kolejne tak zwane drugie rozproszenie związane jest ściśle z wydarzeniami związanych z Cesarstwem Rzymskim, Po roku 63' przed naszą erą Palestyna podlegała Rzymowi jako państwo sprzymierzone. Po VI roku naszej ery stała się prowincją rzymską. W wyniku buntu jaki powstał i sprzeciwu jaki powstał przeciwko władzy Rzymian w 70' roku naszej ery rzymski cesarz rozkazał, aby wojska cesarskie rzymskie stłumiły bunt. Jerozolima została zdobyta i również została zburzona świątynią. Wtedy, jak powiedziałem, rozpoczęło się drugie rozproszenie Izraela pomiędzy wszystkie narody. To, że miało się to wypełnić, opisane zostało jako ostrzeżenie dane temu narodowi. W pewnych fragmentach mamy, jeden z nich zapisany jest 5. Księdze Mojżeszowej, 28. w sześćdziesiątym czwartym i sześćdziesiątym piątym wierszu. Poczytajmy może również te słowa. Piąta Młodzieżowa, dwudziesty ósmy, rozdział sześćdziesiąt cztery i sześćdziesiąt pięć. I rozproszy Cię, Pan, między wszystkie narody, od kończyń ziemi i aż do kończyń ziemi, tam, że służyć będziesz Bogom cudzym, któregoś nie znał, Ty i Ojcowie Twoi, drewnu i kamieniowi. a między innymi narodami nie wytkniesz sobie ani będzie miała odpoczynku stopa nogi Twojej. Dać to Pan tamże serce lękliwe i oczy zemdlone i myśl sfrasowaną." Tak rzeczywiście się stało. Te słowa prorocze wypełniły się w odniesieniu do tego narodu. Naród Izraela został rozproszony pomiędzy wiele narodów tego świata. Przez okres tego, drugiego rozproszenia trwającego XIX wieku. Palestyna przechodziła bardzo zmienne koleje losu. Znajdowała się od XII do XV wieku pod panowaniem Egiptu, a następnie przez ponad 400 lat pod panowaniem Imperium Osmańskiego. Ale zakończył się już obecnie, bo widzimy odradzające się państwo Izrael, ten czas rozproszenia. Izraelici powrócili do swojego kraju, oczywiście nie wszyscy, ale w wielkiej liczbie z różnych, około 70 różnych narodów. I dalej ten powrót Izraelitów do ich rodzinnych stron, do ich ojczyzny w dalszym ciągu ma miejsce. Zapowiedź tych wydarzeń w odniesieniu do powstania państwa Izraela, Z powrotu do Palestyny znajdujemy wielu prorokstwach słowa Bożego. Między innymi prorokstwa Ezechiela, 36 rozdział, wiersze od 8 do 11. Poczytajmy te słowa. Ezechiel, 36 rozdział, wiersze od 8 do 11. Aby góry izraelskie wypuścicie gałązki swe, i owoc swój przyniesiecie ludowiemu izraelskiemu, gdy się przybliżą, a przyjdą. Bo oto ja idę do was i nawrócę się do was, a uprawiane i posiewane będziecie. I rozmnożę na was ludzi, wszystkich z goła dom izraelski i będą mieszkać w miastach, a miasta zburzone, pobudowane będą. Rozmnożę, mówię, na was ludzi i dobytek, a rozmnożą się i urosną i sprawią, że mieszkać będziecie jako za dawnych czasów waszych, i lepiej się Wam czynić będzie niż przedtem, i dowiecie się, że ja Pan". Zauważamy, że ten czas już się wypełnił, ten czas nastał, skończył się czas niełaski, jaka została okazana temu narodowi. Proszę Izajasza, 40 rozdział, wiersz drugi mówi, pokazując również, jak długo miał czas trwać, Czas niełaski dla tego narodu. W Rosji, w Izajasza 40 rozdziale i w drugim wierszu czytamy. Mówcie do serca Jerozolimy, ogłaszajcie mu, że się już dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego i że wziął z ręki pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje. Słowo dwójnasób użyte w tym wersecie zostało przetłumaczone z hebrajskiego słowa mishneh, które oznacza dosłownie powtórzoną część, co oznacza, że czas niełaski pokazany temu narodowi miał trwać tak długo jak czas łaski. Od kiedy rozpoczął się czas łaski dla tego narodu? Jest to związane z osobą Jakuba, o którym krótko mówiliśmy, moment jego śmierci, rok 1813 przed Chrystusem, aż do roku 33 naszej ery, 1845 lat. Tak jak długo miał czas trwać łaski, tak długo następnie trwał czas nioraski. Od roku 33 naszej ery, 1845 lat, daje nam rok 1878. I właśnie w tym roku, w 1878, miały miejsce pewne wydarzenia wskazujące, że skończył się Przede wszystkim warunkom przymierza jakie ten naród zobowiązał się przyjąć i je wypełniać. W roku 1878, mianowicie kongres berliński, któremu przewodniczył Żyd w Izraeli. Na zjeździe tym brały udział kraje europejskie, które wspólnie uchwaliły złagodzenie prześladowej wobec Żydów powracających do Palestyny. a także wobec tych, którzy już tam zamieszkiwali. Innym bardzo wydarzeniem ważnym z religijnego punktu widzenia było przetłumaczenie na język hebrajski po raz pierwszy Nowego Testamentu przez Delicza. A więc wiemy, że przez szereg stuleci Izrael odwoływał się i korzystał z ksiąg Starego Testamentu, natomiast sprawa Nowego Testamentu była sprawą dla nich bardzo drażliwą, kontrowersyjną, gdyż związana była z osobą Pana Jezusa, którego odrzucili, którego nie uznali jako Mesjasza. Ale nastąpił przełom. Po raz pierwszy Nowy Testament został przetłumaczony na język hebrajski. Kolejne wydarzenia, które są związane z osobą austriackiego Żyda, to Odora Herca, który w 1897 roku wypowiedział bardzo znamienne słowa. Istnieje pewien kraj bez narodu i istnieje pewien naród bez kraju. Dajcie kraj bez narodu, narodowi bez kraju. Jest on autorem książki, państwo żydowskie, która wstrząsnęła innymi wybitnymi postaciami, mężami, politykami tego kraju, mianowicie Weizmannem, Ben-Gurionem, którzy postanowili zrealizować myśl, jaka została podana w tym dziele przez Todora Hertza. Powstała wówczas światowa organizacja syjonistyczna, działająca na rzecz Żydów, wygnaliców, którzy byli rozproszeni w różnych, po całym świecie, w tak wielu narodach. W roku 1917 ogłoszona została słynna deklaracja Benfora, w której kraje, szczególnie Anglia, ale również inne kraje Europy Wszechniej, ustosunkowały się do propozycji złożonej przez Weizmana, na ręce premiera Anglii odnośnie utworzenia państwa żydowskiego na terenie Palestyny. I w tym właśnie dokładnie samym roku, 1917, angielski generał Allenby przejmuje kierownictwo nad Palestyną po poddaniu się Turków, którzy, jak już wcześniej powiedziałem, panowali na tym terytorium przez ponad 400 lat. W roku 1922 Deklaracja ta zostaje ratyfikowana przez milion narodów i możemy powiedzieć w ten sposób nadzieję, oczekiwania i starania Żydów spełniły się. Ale nastąpił czas pierwszej, a następnie drugiej wojny światowej, a więc została jeszcze przesunięta w czasie perspektywa utworzenia państwa Izraela. I w tym właśnie szczególnym czasie doświadczenia, doświadczeń dla tego narodu Gehenny, Holokaustu, jaki był wymierzony przeciwko obywatelom tego właśnie narodu. W wyniku działań, jakie były podjęte, zostało zamordowanych około 6 milionów Żydów. Po II wojnie światowej natomiast nie było już żadnych przeszkód, aby wypełniły się oczekiwania Izraelitów, Żydów w odniesieniu do utworzenia niepodległego państwa Izraela. I jak już również powiedziałem, na wstępie wypełniło się to 14 maja 1948 roku. Pokrótce przedstawiłem historię tego narodu, związane obietnice, pewne także proroctwa wskazujące na czas od budowy powrotu do łaski Bożej. I wydarzenia te w bardzo interesujący sposób opisuje m.in. apostoł Paweł wskazując na ten czas niełaski, jaką Bóg okazał Żydom, a następnie również mówiąc o tym, że ten czas niełaski skończy się i ponownie Izrael zostanie przywrócony do łaski Bożej. Liście do Rzymian, 11 rozdziale, Od wiersza XXV do XXVII, bo nie chcę, abyście nie mieli wiedzieć, bracia tej tajemnicy, żebyście nie byli sami u siebie mądrymi, iż za ślepienie szczęści przyszło na Izrael, a póki by nie weszła zupełność Boga. A tak wszystek Izrael będzie zbawiony, jako napisano. Przyjdzie z Seonu Wybawiciel, odwróci niepowożności od Jakuba. a to będzie przymierze moje z nimi, gdy odejmę grzechy ich". Wypełnił się ten czas w odniesieniu do powrotu łaski do narodu Izraela, choć oczywiście proces zupełnego pojednania z Bogiem nie został jeszcze zakończony, gdyż jest on ściśle związany z osobą naszego Pana Jezusa Chrystusa, której aż do tego obecnego czasu większość Żydów nie uznaje jednak jako Mesjasza, jako Zbawiciela, jako tego, który został posłany również celem odkupienia, złożenia pewnej wartości, ceny również za ten namiot. Ten czas powrotu i uznania Jezusa jako obiecanego w prostwach Mesjasza jeszcze się nie wypełnił, tak jak proste Biblii wskazują, to również się zrealizuje. Odpowiadając na pytanie, które powiedzieliśmy na samym, postawiliśmy na samym wstępie, na czym opiera się tajemnica Izraela? Chociaż jak historia, którą krótko tutaj rozważyliśmy, wskazuje, jak bardzo burzliwe, zmienne były warunki, doświadczenie okoliczności, wydarzenia, które doświadczały ten naród, to jednak ostatecznie wiele proroc wskazujących na powrót do pomyślności, rozwoju, odbudowy kraju, uwolnienia się od wpływu swoich nieprzyjaciół w zdecydowanym i znaczącym stopniu wypełnia się na naszych oczach. Kiedy zostało zawarte przymierze z Izraelem przez Boga, był wypowiedzią do tego narodu pewną bardzo ważną, znamienną obietnicę. Mamy ją zapisaną w II Księdze Mojżeszowej, w XIX rozdziale, w V i VI wierszu. II Mojżeszowa, XIX rozdział, V i VI wiersz. Przecież teraz jeśli słuchając posłusznie będziecie głosu memu, i strzec będziecie przymierzanego, będziecie mi własnością nad wszystkie narody, chociaż moja jest wszystka ziemia. A wy będziecie mi królewskim kapłaństwem, narodem świętym. Te są słowa, które mówisz będziesz do synów izraelskich. Została dana przez Boga obietnica, że na podstawie wypełnienia warunków przymierza, czyli jeżeli Izraelici będą strzegli warunków tego przymierza, Bóg stanął się Jego własnością ponad wszystkie inne narody, będą szczególnym narodem ze wszystkich narodów ziemi. I co więcej, dana była obietnica, że stanął się dla Boga królewskim kapłaństwem, narodem świętym. Czy tak się jednak rzeczywiście stało? Izrael nie wypełnił warunków tego przymierza, tej obietnicy. I z tego też powodu utracił przywilej stania się tym królewskim kapłaństwem, o którym jest tu mowa. W miejsce narodu Izraela na ten wspaniały, zaszczytny urząd zostali zaproszeni obywatele innych krajów, narodów pogańskich. O tym, o czym w tak wielu miejscach również Nowego Testamentu pisze apostoł Paweł, wskazując, że w wyniku tego, że łaska Boża została że Bóg odwrócił swoją łaskę od narodu Izraela. Łaska to została skierowana do narodów pogańskich. I z narodów pogańskich Bóg również rozpoczął powoływanie jednostek do tego wspaniałego urzędu, jakim był Urząd Królewskiego Kapłaństwa. Że tak rzeczywiście jest. Odczytajmy słowa, i tak było, odczytajmy słowa z pierwszego listu Piotra, drugi rozdział i wiersz dziewiąty, ale wy jesteście radzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności do dziwnej swojej światłości". Te słowa pisze apostoł Piotr do tych wszystkich, którzy stali się naśladowcami Chrystusa w okresie czasu nazywanym wiekiem Ewangelii. W odróżnieniu do wcześniejszego okresu czasu, który nazywamy w myśl opisu biblijnego i chronologii biblijnej wiekiem żydowskim, a więc łaska skierowana do narodów pogańskich. To błogosławieństwo, tego zaszczytnego stanowiska kulewskiego kapłaństwa jest związane ściśle ze sobą Pana Jezusa Chrystusa, którego, jak powiedzieliśmy do tej pory, większość obywateli narodu Izraela nie uznaje jako Mesjasza, jako Odkupiciela, ale tak jak wskazują również przodostwa, ten stan, ten stan rzeczy w przyszłości się zmieni. A więc to, że ten naród jest tak szczególnym i wyróżniającym się narodem z tak licznych narodów tego świata, co obserwujemy w obecnym czasie, jest przede wszystkim wynikiem tego, czego dopokonał Bóg względem tego narodu, na podstawie obidnicy udzielonej Abrahamowi następnie powtórzonej jego synowi Izaakowi, następnie Jakubowi. Bóg błogosławił, wybrał ten naród i jednocześnie w sposób szczególny go prowadził. Dał mu wspaniałe prawo, które nazywamy prawem zakonu, wspaniałe przepisy, które Izrael był obowiązany wypełniać, obnoszące się, tak jak przypominamy sobie, przede wszystkim 10 przykazań danych narodowi Izraela, które opisywały i odnosiły się po pierwsze do najwyższej miłości do Boga, jaką miał ten naród okazywać Bogu i także do miłości, jaką miał okazywać do bliźniego jako samego siebie. To jest podstawa tak, można powiedzieć, znaczącego rozwoju moralnego, religijnego, duchowego, ale także umysłowego, intelektualnego tego narodu. co jest obecnie obserwowane i widzimy, że naród ten wyróżnia się spośród innych narodów świata, właśnie w odniesieniu także do swoich osiągnięć w różnych dziedzinach życia, tak jak również na wstępie krótko o tym powiedzieliśmy. Prowadzenie tego narodu przez Boga, przez tak długi okres czasu, 1845 lat, który nazywamy okresem łaski, Także zaowocowało pomimo wielu upadków, wielu przejawów nieposłuszeństwa, jakie naród ten okazywał względem Boga w niepodporządkowaniu się temu prawu, jednak skutki i wysiłki, jakie były czynione przez ten naród, aby wypełniać prawo zakonu, skutkowały tym właśnie większym, ponadprzeciętnym rozwojem moralnym, umysłowym, religijnym, duchowym. A wynikiem tego jest, jak możemy stwierdzić, wyższość pod wieloma względami, także pod względem intelektualnym, umysłowym, duchowym, religijnym tego narodu w odniesieniu do innych narodów. To prowadzenie szczególne, jakie Bóg zaproponował temu narodowi, mamy zapisane m.in. w piątek księdze Wojtaszowie, w 32 rozdziale w wierszach od 9 do dwunastego. Piąta Księga Moździeszowa, trzydziesty drugi rozdział, wiersze od dziewięć do dwanaście. Albowiem dziełem pańskim jest lud jego, Jakub sznurem dziedzictwa jego. Znalazł go w ziemi pustej i na puszczy wielkiej i strasznej, obwodził go, uczył go, strzegł go jako źrenicy oka swego. Jako orzeł wybawia orlęta swoje, nad orlętami swoimi latając, rozszerza skrzydła swe, bierze je i nosi je na skrzydłach swoich. Tak Pan sam prowadził go, a żaden obcy Bóg nie był z nim". Wspaniała boska opatrzność, wspaniałe boskie staranie o dobro, o myślność tego narodu. Przygotowanie wspaniałych warunków temu narodowi do zamieszkiwania, a więc terytorium, ziemia urodzajna, brzyzna, która została udana jako ziemia, którą on posiadł w dziedzictwo. To warunki również prawo Boże, które Izrael miał wypełniać. Wspaniali nauczyciele religijni, którzy byli posyłani do tego narodu. To wszystko skutkowało tym, że naród ten rozwijał się w znacznie szybszym stopniu, Jego postęp był znacznie wyższy niż innych narodów. Ale także formy karania, ćwiczenia, doświadczania ze strony Boga były czynnikiem, który uczył ich karności, posłuszeństwa, dyscypliny, był elementem rozwijającym, kształtującym ich usposobienie. Możemy na ten temat również podać pewien fragment Słowa Bożego z Piątej Księgi Młodzieżowej. w ósmym rozdziału wierszu drugim. Miejże na pamięci wszystką drogę, którą Cię prowadził Pan Bóg Twój, przez te czterdzieści lat popuszczy, aby Cię trafił i doświadczył, aby wiadomo było, co jest w sercu Twoim, jeśli byś przestrzegał przekazań Jego, czyli mnie. Na podstawie tych słów widzimy, że ten czas, w którym Bóg zajmował się tym narodem. Czas prowadzenia go na przykład przez 40 lat do ziemi obiecanych był czasem szczególnej próby doświadczania jego wierności, jego posłuszeństwa. Bóg chciał wiedzieć, to był sprawdzian, to był test, jakie mu udzielał temu narodowi, aby wiedział, czy oni rzeczywiście wyłują Boga z całego swojego serca, z całej swojej duszy, z całej swojej siły. Także również bardzo ważną, ważny przywilej bohusławieństwa, jakie zostało udzielone narodowi Izraela, a mianowicie z upoważnienia Bożego Izrael stał się ustoszem słowa Bożego. Pisze o tym apostoł Paweł w liście do Rzymian, trzeci rozdział, pierwsze, pierwszy i drugi. Czytamy, że ten zacniejszy Żyd, albo co za pożytek obrzeski, wielki z każdej miary, albowiem to najpierwsza, że im zwierzone były wyroki Boże. Im zostały zwierzona, powierzona przez Boga dbałość o boskie wyroki, boskie przykazania, boskie przepisy, które zostały im powierzone, aby oni je się troszczyli, aby oni je dbali, aby je przechowywali dla przyszłych pokoleń, aby przekazywali te informacje przyszłym pokoleniom w odniesieniu do sposobu, jaki Bóg prowadził ten naród aż do obecnego czasu. I tak oni właśnie czynili ze szczególną starannością, szczególną dbałością. Z pewnością i to zadanie powierzone im przez Boga owocowało w wielu przypadkach wspaniałymi osiągnięciami w odniesieniu do rozwoju ducha, rozwoju usposobienia, rozwoju rozwijania społeczności z Bogiem i ufania Bogów różnych, także trudnych warunkach, w jakich ten naród został postawiony. Także bardzo wspaniałe przepisy zakonu, które nakazywały w odniesieniu do Izraelitów poszanowanie, w największym stopniu Boga i Jego prawa, ale także poszanowania praw bliźnich. Co zaowocowało także niezwykłą więzią społeczną tego narodu, także więzią rodzinną, wynikającą z tego właśnie powodu, że naród ten, pomimo tak długiego czasu rozproszenia, które trwało ponad 2,5 tysiąca lat, zachował swoją tożsamość, swoją świadomość na temat tego, kim jest, jakie są, jaka jest jego historia, skąd on pochodzi, i co jest dla niego najważniejszą rzeczą, najważniejszym zadaniem do wykonania. To pozwoliło temu narodowi przetrwać tak bardzo długi czas rozproszenia pomiędzy narody tego świata. I tak, że jak powiedzieliśmy, wielkie przywiązanie do spraw duchowych, spraw religii, dbałość, niezwykła staranność, która była przejawiana przez ten naród, kiedy żył. rozproszone będąc pomiędzy narodami tego świata, przywiązanie do ich tradycji, ich kultury. Wszystko to pozwoliło temu narodowi przetrwać tak bardzo trudne warunki doświadczenia, na jakie został wystawiony w wyniku swojej również przede wszystkim niewierności z obowiązaniem, jakie był wypełniać, powinien być wypełniać względem Boga i jego przykazań. Ta manifestacja boskiej opatrzności nad tym narodem została również zademonstrowana poprzez wydarzenia, jakie miały miejsce w krótkim czasie po tym, jak została proklamowana niepodległość Izraela. Mianowicie następnego już dnia, a więc 15 maja 1948 roku, Na terytorium państwa Izrael wkroczyły oddziały wojsk egipskich, irackich, syryjskich, jordańskich, libańskich, w celu zniszczenia tego narodu. Pod pretekstem ochrony praw Arabów, którzy zamieszkiwali Palestynę, najechano na Izrael, chcąc zniszczyć to państwo, które dopiero co powstało. Lecz jednak Bóg na to nie pozwolił. Izrael chociaż nieliczny, był w stanie obronić się przeciw przeważającym wojsk, przeważającym oddziałom wojsk najeźdźcych. Także wojna sześciodniowa z roku 1967, kiedy Egipt i Jordania zawarły porozumienie wojskowe, a także oddziały z innych krajów arabskich, Iraku, Kuwejtu, Sudanu, Maroka, Algerii przyłączyły się w celu najechania na Izrael, ale jednak te działania zostały uniemożliwione poprzez wyprzedzający ruch wojsk izraelskich, które wcześniej, zanim ten planowany najazd nastąpił, skierowały swoje oddziały przeciwko tym wrogim wojskom w ciągu 6 dni, osiągając wspaniałe nad nimi zwycięstwo. Nasz Pan Kiedy wskazywał swoim naśladowcom o wypełniających się znakach boskiego planu, wskazał m.in. na symbol drzewa figowego. Drzewo figowe jest symbolem narodu Izraela. Zauważmy, co nasz Pan Jezus Chrystus powiedział w Ewangelii Mateusza, 24 rozdziale, w wierszach 32 i 33. Ewangelia Mateusza 24, rozdział 32 i 33. O drzewa figowego nauczcie się tego podobieństwa. Gdy się już gałąź jego odmładza i liście wypuszcza, poznajecie, że blisko jest lato. Także i wy, gdy ujrzycie to wszystko, poznawajcie, że blisko jest pawe drzwia. Jeżeli drzewo figowe zacznie wypuszczać gałązki, liście, odmładzać się, Pan Jezus powiedział, uczniom, że po tym wydarzeniu poznacie, że blisko jest lato. Lato jest symbolem nadchodzącego Królestwa Bożego. A więc obserwując wydarzenia, jakie mają miejsce obecnie w narodzie Izraela, to jego symboliczne odmładzanie się, wypuszczanie młodych gałązek, odmładzanie się, jego rozwój, jego pomyślność, po tym między innymi wydarzeniu obserwujemy i to nas przekonuje o bliskości nastania ustanowienia Królestwa Bożego na zimę. A więc, również odpowiadając na pytanie, czy naród Izraela, związane z nim wydarzenia, jego historia, ma dla nas jakiekolwiek znaczenie jako chrześcijan, odpowiadamy, że tak, oczywiście. Ustanowienie Królestwa Bożego na zimę jest ściśle związane z pomyślnością, odbudową, rozwojem i powrotem do łaski narodu Izraela. Bardzo jasno na ten temat mówi nam prorosław Jeremiasza, 31 rozdział, mówiąc o czasie, kiedy Bóg odnowi swoje przymierze z narodem Izraela. Podczytajmy te słowa, 31 rozdział, wiersze od 31 do 33. Po to dni idą, mówi Pan, których uczynię z domem izraelskim, z domem niówskim, przymierze nowe, Nie takie przymierze, jakie mu czynił z ojcami i wądzieni, którego ich ujął za rękę, abym ich przybił z ziemi egipskiej, albowiem oni przymierze moje wzruszyli, chociażbym ja był małżonkiem ich, mówi Pan". I teraz jest mowa o przygotowaniu warunków innego przymierza w odniesieniu do narodu Izraela. Ale to jest przymierze, które postanowią z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan, dam zakon mój do wnętrzności ich, a na sercu ich napiszę ich i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim. I nie będzie więcej uczył żaden bliźniego swego i żaden brata swego mówiąc, poznajcie Pana, bo oni wszyscy poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich mówi Pan, bo miłością będę nieprawością ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej". Ten czas ustanowienia tego przymierza, które nazywamy nowym przymierzem, jest przed nami, ale obserwując wydarzenia związane ze współczesnym państwem Izrael, poznajemy, że ten czas nie jest tak odległy. Z uwagi na to, że czas naszego spotkania również przybliża się do końca, zdaję sobie sprawę, że nie podałem wszystkich innych również ważnych zagadnień dotyczących narodu Izraela. Nie było to możliwe, ale na ile mogłem, na tyle na podstawie Biblii, informacji ze słowa Bożego i także pewnych informacji historycznych, starałem się Wam przedstawić powód, dla którego ten naród, naród Izraela jest narodem szczególnym. i pozostaje aż do obecnego czasu i będzie w przyszłości również pozostawał pod szczególną obażnością Bożą. Bardzo dziękuję wszystkim internautom za cierpliwe wysłuchanie tego tematu. I tak jak jest to w naszym zwyczaju, mamy obecnie czas na stawianie pytań. Jeżeli w związku z przedstawionym tematem pojawiły się jakieś pytania, coś może jest niejasnego albo kto chciałby uzyskać pewne jakieś jeszcze więcej informacji na temat niektórych zagadnień tu poruszanych, to jest możliwość stawiania pytań. I zachęcam przez jeszcze pewien krótki czas, abyście takie pytania mogli stawiać. Pytanie pierwsze. Przecież to, że oni powrócili do kraju, nie daje im nadziei, ponieważ oni zostali odrzuceni od łaski i na zawsze ją stracili. Gdzie w Biblii pisze, że oni wrócą? Na ich miejsce jest powoływany Izrael Ruchowy i teksty odnoszą się do niego. Nie mogę zgodzić się z tym twierdzeniem wyrażonym w tym pytaniu. że zostali oni odrzuceni na zawsze od łaski Bożej. Bo zupełnie inna myśl jest przedstawiona, była przedstawiona w niektórych fragmentach, które tu odczytywałem, no mianowicie chociażby możemy wrócić na chwilę do listu do Rzymian, jedenasty rozdział. Wiersz, jeszcze raz odczytajmy ten fragment od dwudziestego piątego do dwudziestego siódmego. Bo nie chcę, abyście nie mieli wiedzieć, bracia tej tajemnicy, żebyście nie byli sami u siebie mądrymi, iż zatwardzenie albo zaślepienie z części, częściowo przyszło na Izraela. Jak długo? Póki by nie weszła zupełność pogan. Tak zwany okres czasów pogan. Nie mamy tutaj zbyt wiele czasu, aby to wyjaśniać. Chodzi o to, że niełaska Izraela związana była jednocześnie ze skierowaniem łaski Bożej do narodów pogańskich. Kiedy się ten czas wypełnił i ponownie łaska została przywrócona narodowi Izraela, wtedy skończył się ten czas pogan, albo zupełność pogan, o której pisze tu apostoł, bo apostoł wyraźnie wskazuje, że to zaślepienie Izraela miało trwać tak długo, ażby nie weszła zupełność pogan, czyli inaczej, ażby ten czas, okres czasu nazywany czasem pogan, nie zakończył się. i dalej, co się miało następnie wypełnić w odniesieniu do Izraela po zakończeniu tego okresu czasu. A tak wszystek Izrael będzie zbawiony, jako napisano. Przyjdzie z Seonu wybawicie i odwróci niepobożności od Jakuba. Atoś będzie przymierzał moje z nimi, gdy odejmę grzechy ich. Apostoł wyraźnie pisze, że cały Izrael będzie zbawiony, więc jak możemy powiedzieć, Łaska do tego narodu nigdy nie powróci. Te słowa zupełnie temu zaprzeczają. Przyjdzie syn ono wybawicielu. On już przyszedł, ale w odniesieniu do tego narodu, możemy powiedzieć, jeszcze nie skorzystali oni z tej nadziei i z tej możliwości szansy, jaka została przed nimi otworzona, a związana ze sobą wybawiciela, czyli naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jakie będzie jego zadanie, jak czytaliśmy? Odwróci niepobożności od Jakuba. Wszystkie złe rzeczy, które oni czynili, także względem Boga, względem nierespektowania jego prawa, które byli obowiązani wypełniać, zostanie ta rzecz odwrócona, zostanie ta rzecz Usunięta na podstawie tego, co Jezus również złożył za nich jako Żydów, ponosząc śmierć poprzez ukrzyżowanie. Pytanie drugie. Pytanie. My jesteśmy wszczepieni do korzenia, a tym korzeniem jest Izrael. Dlatego nie utracił nadziei. Jak to rozumieć? Dziękujemy. Ten tutaj pytający wskazuje na pewien fragment biblijny mówiący o tym, że wierzący w wieku Ewangelii zostali wszczepieni na miejsce tej płomnej gałęzi, czyli tej, która już od pewnego momentu, od pewnego czasu nie przynosi owoców, jaką stał się naród Izraela. Właśnie ta rzecz w odniesieniu do narodu Izraela, o tym mówiliśmy, się wypełniła. Izrael stał się tą płonną, czyli nieprzenoszącą owocu gałązką, która została odcięta, na jej miejsce została wszczepiona inna, która przyniosła owoc. Mówi o tym m.in. nasz Pan Jezus Chrystus, wskazując na to, że powołani i wierni w Biegu Ewangelii, także z narodów pogańskich, nie tylko Żydzi, zostali zaproszeni do tego wspaniałego przywileju, aby być wszczepieni w ten symboliczny korzeń albo krzew także winnej latorośli. Tutaj w XI rozdziale Ewangelii Jana mamy na ten temat z miankem. Ja mięsona winna, macica prawdziwa, ojciec mój jest winiarzem. Każdą latoroś, która we mnie owocu nie przynosi, odcina, a każdą, która owoc przynosi, oczyszcza, aby obficie owoc przyniosła. I wiersz czwarty, piąty. Mieszkajcież we mnie, a ja was. Jako latoroś nie może przynosić owocu sama z siebie, jeśli nie będzie trwała z winnej macicy. Także ani wy, jeśli we mnie mieszkać nie będziecie. Jam jest winna macica, abyście dla to roślę. Kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten przynosi wiele owoców, a beze mnie nic uczynić nie możecie". O tym nasz Pan Jezus Chrystus mówi, wskazując, że wszyscy od tego momentu, od tego czasu, kiedy Izrael utracił łaskę Bożą, mają przywilej stać się latoroślami, czyli gałązkami tego krzewu winnego, którym jest nasz Pan Jezus Chrystus, z którego oni czerpią symboliczne soki, dające im wzrost, dające im rozwój, powodujące, że oni są w stanie przynosić owoce. I nasz Pan Jezus Chrystus mówi, że bez Ani nic uczynić nie możecie. A więc to jest myśl wskazująca na to, że Oni, powołani w wieku Ewangelii, wierzący Bogu, poświęceni Bogu, przejęli na siebie tą rolę, którą wcześniej odgrywał naród Izraela, gdyż tylko oni przez okres czasu nazywany wiekiem szydowskim zostali zaproszeni do tego wspaniałego przywileju, aby oni stanowili jedynie ten symboliczny Ten symboliczny krzew przynoszący owoce, którym Bóg się szczególnie zajmował, który symbolicznie pielęgnował, oczyszczał, aby przynosił ten krzew owoce, ale jak wiemy, ten krzew ostatecznie stał się bezużyteczny. I teraz wszyscy ci, którzy są wszczepieni jakby ponownie do krzewu w innej latorośli, którą jest nasz Panie Jezus Chrystus, mają przywilej, rozwoju, przynoszenia owocu, tak jak tutaj z tego fragmentu chociażby wynika, w miejsce wcześniej narodu Izraela, któremu ten przywilej został obiecany. Pytanie, jakie pojawiło się na stronie Uwierz Bogu, jak można wytłumaczyć tekst Izraelsza II rozdział III wiersji? Jom u Bogiem wyjdzie prawo, a słowo Pana z Jerozolimy. Wróćmy tak do, na chwilę do tego fragmentu prosta Izajasza, drugi rozdział, wiersz trzeci, wiersz drugi i trzeci, i stanie się w ostateczne dni, a według poprawnego tłumaczenia stanie się w ostatnim z dni, tym ostatnim dniem, o którym z kolei mamy wiele dodatkowych informacji z Nowego Testamentu, Jest to dzień tysiącletniego panowania naszego Pana Jezusa Chrystusa, naszego Pana Jezusa Chrystusa i Kościoła, który rozpoczyna się od Jego wtórej obecności. W tym właśnie czasie, czasie tysiącletniego panowania Chrystusa i Kościoła ma się wypełnić to, co jest w tych wierszach opisane, że będzie przygotowana góra Domu Pańskiego. Góra jest symbolem Królestwa Bożego. Na wierzchu gór To znaczy, że zostanie wywyższona ponad wszystkie inne symboliczne góry, czyli królestwa obecnego świata, rządy obecnego świata w jego różnych formach, ustroju i wywyższy się nad pagórkami, a zbierzą się do niej wszystkie narody. Do tej góry wywyższonej w ten sposób, ponad wszystkie inne góry, wszystkie narody będą przychodzić w jakim celu? aby uczyć się słowa Bożego, aby poznawać Boga, Jego prawo, uczyć się tego prawa. I co ważniejsze, także to prawo praktycznie stosować, aby otrzymać błogosławieństwo w ten sposób przez Boga dla nich przygotowany. I wiersz trzeci również to potwierdza i pójdzie, wiele ludzi mówiąc, pójdźcie, a wstąpmy na Górę Pańską, do domu Boga Jakubowego, a będzie nas uczył dróg swoi, będziemy chodzili ścieżkami Jego, albowiem z Syonu wyjdzie zakon. Syon jako najwyższa góra, na której jest położone miasto Jerozalem, literalne miasto Jerozalem, bo wiemy, że ono jest położone na dwóch górach i trzech pagórkach, najwyższym zniesieniem miasta Jerozalem, literalnego miasta Jerozalem jest góra Syon. Jest to oczywiście symbol niewidzialnej, duchowej albo niebiańskiej fazy królestwa, Czyli to, o czym mówiliśmy, Pan Jezus Chrystus i Kościół w sferze duchowej, w stanie duchowym, przychodzą na Ziemię we wtórej obecności, o czym nasz Pan Jezus Chrystus informował również swoich uczniów, mówiąc o tym, że przyjdzie po raz drugi. To się już wypełnia, to się realizuje. Z syonu najpierw wyjdzie zakon, czyli prawo Boże. Z syonu, czyli z duchowej, niebiańskiej fazy kodewstwa ludzkość będzie uczona. prawa bożego, doskonałego prawa bożego, a słowo pańskie z Jerozolim. Jerozolim, określenie słowo Jerozolim, nazwa tego miasta jest symbolem ziemskiej, widzialnej fazy królestwa, która będzie realizowana przez przedstawicieli bożych, tymi przedstawicielami bożymi szczególnie w odniesieniu do ziemskiej fazy królestwa będą starożytni godni, którzy zajmą to zaszczytne stanowisko. Nie mamy czasu również, aby szerzej ten wątek rozwijać, ale ziemska faza Królestwa oczywiście będzie miała również swoich przedstawicieli, swoich urzędników, którzy będą, z woli Boga, jego reprezentantami i będą również uczyć, przekazywać szereg pomocnych informacji wszystkim, Obywatelom wszystkich narodów, którzy symbolicznie będą przychodzić do Jeruzalema, by się uczyć Bożego Słowa, boskich zasad, reguł postępowania, to się właśnie wypełni w tym ostatnim z dni, czyli tysiącletnim dniu panowania naszego Pana Jezusa Chrystusa. Kolejne pytanie, jak to boskiego planu? Skoro Bóg ma plan, to skąd tyle zła na ziemi? Coś się tu nie klei. Czy Bóg nie mógł powstrzymać tego, co się dzieje na ziemi? i działo w przeszłości? Skąd tyle zła na ziemi? Czy to jest jakby, można to połączyć z boskim planem? Możemy powiedzieć w ten sposób. Wszystko, co dzieje się na ziemi, jest do zwolenia Bożego. Bóg jest twórcą wszystkich rzeczy, jest twórcą nie tylko ziemi, w gruncie rzeczy planety, ale całego wszechświata, jest również stwórcą, władcą sfery duchowej, niewidzialnej dla człowieka. Dlaczego tyle zła na Ziemi? Z powodu tego, że Bóg przewidział pewien okres doświadczenia człowieka ze złem, aby człowiek zapoznał się, czym jest zło, jakie są skutki nieposłuszeństwa Bożego, i nauczał się oceniać w większym stopniu dobro. Jeżeli dobre postępowanie człowieka będzie przynosiło mu stosowne błogosławieństwa, pomyślność, rozwój, zdrowie umysłowe, zdrowie fizyczne, w coraz większym stopniu również rozwój jego umysłowy, intelektualny, moralny, religijny, czy to nie będzie zachęcać tak prowadzonej osoby do tego, aby czynić dalszy postęp, większy postęp, w większym stopniu jeszcze zaufać Bogu, w odróżnieniu do tego doświadczenia, jakie ta osoba zdobyła, żyjąc tu na ziemi, doświadczając tak wielu przeciwstawnych warunków. To, o czym zresztą Słowo Boże jasno mówi, że zostanie przez Boga w Jego Królestwie, przez Jezusa Chrystusa jako boskiego reprezentanta ostatecznie usunięte z oblicza tej ziemi, przeminie ten czas, który obecnie nazywamy czasem dozwolenia zła, to minie, to stanie się przeszłością, a że tak jest i tak będzie, odczytajmy, co mówi pewien fragment Biblii, Księga Objawienia 21, rozdział 1, od 1 do 4. Potemem widział niebo nowe i ziemię nową, albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęła. Pierwsze niebo i pierwsza ziemia, to jest okres czasu, w którym my także jeszcze obecnie żyjemy, przeminęła, morza już więcej nie było. Morze jest symbolem zbuntowanych mas społeczeństwa ludzkiego, morza już więcej nie było. A ja widziałem ono święte miasto Jerozolem nowe, zstępujące z nieba, od Boga zgotowane, jako obróbienicę ubraną mężowi swemu. i słyszałem głos wielki z nieba mówiący, oto przybytek Boży z ludźmi i będzie mieszkał z nimi, oni będą ludem Jego, a sam Bóg będzie z nimi, będąc Bogiem ich". I zniesienie zupełne, całkowite, bezpowrotne skutków przekleństwa, jakie człowiek sprowadził na siebie poprzez nieposłuszeństwo Bogu, wypełni się. To mamy w wierszu czwartym. I otrze Bóg wszelką zęb oczów ich, a śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie, albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. Czy to nie jest wystarczające świadectwo i dowód na to, że ten czas, który został zamierzony przez Boga, czas dozwolenia z władz, zapoznania się człowieka ze skutkami nieposłuszeństwa Bogu, niewypełniania i stosowania się do jego prawa, postępowania według swojej własnej woli, grzesznej, samolubnej, która doprowadza tak często do różnych nieszczęść, jakie obecnie dotykają tak wielu ludzi. Człowiek po tym okresie zapoznania się będzie mógł ocenić, czym jest dobro, jakie są skutki wypełniania dobra, jakie wynikają z tego bogusławieństwa. I kolejne pytanie. Jaki to Lud Boży, skoro wyznają Talmud i Kabałę, a to jest pogaństwo, mordują Palestyńczyków, nie mają nic wspólnego z Ludem Bożym? Nie możemy mówić o Izraelu w obecnym czasie, że jest to lud Boży w pełni tego słowa znaczenia. Oczywiście, że tak, te złe rzeczy, o których tutaj pytający, o których mówi w pytaniu, one dzieją się rzeczywiście także w Izraelu. Oprócz tego, że istnieje szerokie grono, Izraelitów, którzy rozumieją dalej, że obowiązuje ich prawo zakonu, a więc tak zwani Żydzi ortodoksyjni, którzy starają się na ile to możliwe wypełniać warunki przymierza, które rozumieją, że są zobowiązani wypełniać z uwagi na to, że przymierze zakonu rozumieją, że dalej i słusznie dalej, że ich obowiązuje, starają się żyć na ile to możliwe bogowojnie, obożnie, uczciwie, sprawiedliwie. Ale większość społeczeństwa Izraela obecnego czasu to ateiści, ludzie, którzy w ogóle odrzucają Boga z prawem religii. Więc jak od takich osób można oczekiwać, że oni będą czynić to, co Bogu się podoba? Ten czas jeszcze nie nadszedł, kiedy ma nastąpić w myśl właśnie proroctw biblijnych, odrodzenie, nawrócenie Izraela do Mesjasza. Jeżeli to się wypełni, to rzeczywiście wtedy, od tego czasu będzie możliwe narodowe nawrócenie tego narodu i jego zupełna odnowa. Ale to nie wyklucza faktu, że ten czas, o którym mówiliśmy, wynikający z boskiego sposobu postępowania z tym narodem, się wypełnia i wypełnił. Bóg przywrócił łaskę narodowi Izraela. co nie oznacza, że praca nad tym i wobec tego narodu ze strony Boga została zakończona. Możemy odczytać jedną z proroctw, które opisuje i odwołuje się właśnie do tego czasu narodowego nawrócenia Izraela. Jest to prorocła Zachariasza, 12 rozdział, wiersze 10-11, i wylają na dom Dawidowy i na obywateli jerozolimskich ducha, łaski i modlitw, a patrzeć będą na Mię, którego przemodli, czyli przebili, inaczej ukrzyżowali, i płakać będą nad Nim płaczem, jako nad Jednorodzonym. Gorzko mówią, płakać będą nad Nim, jako gorzko płaczą nad Pierworodnym. Dnia Onego będzie wielkie chwilenie w Jeruzalem, jako chwilenie w Adarymon, na polu Magiedon, To jest proroczy czas odnoszący się do odnowy, nawrócenia narodu Izraela, jego przede wszystkim okazania wielkiej pokuty i skruchy, zrozumienia swojego grzechu, jakiego się dopuścili, doprowadzając do ukrzyżowania tego, który został posłany celem ich zbawienia. Tak jak tutaj czytaliśmy, że będą patrzeć na tego, którego przebili, którego ukrzyżowali, doprowadzili do zawieszenia na krzyżu i płakać będą nad nim płaczem jako na jednorodzony. To jest czas proroczy przewidziany, który opisuje prorok Zachariasz, mówiąc o tym, że to się w odniesieniu do narodu Izraela wypełni. I wtedy w pełnym tego słowa znaczeniu będą oni nazywani ludem Bożym. Co nie wyklucza faktu, że obecnie wielu z tych Żydów, którzy wypełniają, tak rozumiejąc, że są do tego zobowiązani, prawo przymierza, prawo zakonu, że Bóg to uznaje, bo tak rzeczywiście jest. Kolejne pytanie. Czas Pogan dotyczył deptania przez Pogan Ziemi Świętej. Nie jest równoznaczny z czasem łaski dla Pogan, tak mi się wydaje. Ściśle rzecz biorąc, może tak, najpierw byśmy może ustalili w takim razie, do jakiego okresu czasu odnosi się ten czas pogan, kiedy on się rozpoczął, a kiedy się kończył. Czas pogan rozpoczyna się, jest to ściśle związane z innym takim określeniem biblijnym, jakim jest siedem czasów karania. Kiedy Bóg zapowiadał albo inaczej ostrzegał naród Izraela przed niewypełnianiem warunków przymierza, jakie zawał z tym narodem, między innymi właśnie mówił o tym czasie niełaski, lub inaczej czas się pogan, albo jeszcze inaczej siedmiu czasów karania, jakie miały dotknąć naród Izraela. Możemy ten fragment odczytać. Trzecia Księga Mojżeszowa, dwudziesty szósty rozdział. Od wiersza piętnastego do osiemnastego. Dwudziestu szósty rozdział. Od piętnastego czytamy. I jeśli ustawy moje wzgardzicie, a sądami moimi będzie się wrzuciła dusza wasza, żebyście nie czynili wszystkich przykazań moich i wzruszylibyście przymierze moje, ja też wam to uczynię. Nawiedzę was strachem, suchotami, gorączką, które wam oczy popsują, a boleścią napełnią dusze wasze, a siać będziecie próżno nasienie wasze, bo je zjedzą nieprzyjaciele wasi. I postawię twarz moją przeciwko wam. Porażeni będziecie od nieprzyjaciół waszych, panować będą nad wami, którzy nazwają w nienawiści i będziecie uciekali, choć was nikt gonić nie będzie. A jeśli i tak nie usłuchacie mnie, przydam siedemkroć więcej karania dla grzechów waszych." Siedemkroć więcej. To siedemkroć więcej odnosi się właśnie do tego czasu, o który pyta tutaj w pytaniu osoba stawiająca pytanie. Rozpoczyna się to od czasu detronizacji ostatniego z królów Izraela, jakim był król Sedekiarz, jest to 607 rok przed Chrystusem i kończy się w roku 1914. Rok 1914, którego znamiennym wydarzeniem historycznym było rozpoczęcie pierwszej fazy wojny światowej, kończy ten czas, który w Biblii określany jest czasem Pogram. Jest to łącznie 2520 lat. Dlaczego taki okres czasu? Bo czas w chronologii biblijnej, tak zwany czas proroczy albo rok proroczy, trwający 360 dni odnosi się do okresu 360 lat według zasady, jaka podana jest w Biblii, mianowicie dzień za rok dają tobie. Jeżeli pomnożymy 7 razy 360, mamy 2520. Okres z 2520 lat odnosi się do tego czasu, o który tutaj pyta osoba, jest to czas pogan. Kiedy łaska Boża została odebrana narodowi Izraela, naród Izraela był karany za swoje grzechy, natomiast łaska została skierowana do narodów pogańskich, chociaż ściśle Rzecz biorąc, bo również musimy pamiętać o drugim okresie czasu, o którym również wspomniałem, okresie dwójna Sobu, czyli okresie 1845 lat, czas łaski dla Izraela 1845 lat, od roku 1813 przed Chrystusem Śmierci Jakuba do roku 1933 naszej ery, ukrzyżowanie przez Żydów Chrystusa Pana, to jest czas łaski, od tego czasu, naród Izraela jest odrzucony pod łaski Bożej na również trwający okres czasu 1845 lat. Czyli ściśle rzecz biorąc, pytający tutaj wskazuje, że możemy rzeczywiście ten okres łaski dla narodów pogańskich ograniczyć bardziej do tego okresu 1845 lat. Jest to rzeczywiście czas pokazywania przez Boga łaski narodom pogańskim. 33 rok naszej ery do wiosny roku 1878, czyli łącznie 1845 lat. Skąd mam wiedzieć, że Pan mówi prawdę i ma rację w tym, co mówi? Już raz dałem się wciągnąć w jakąś sektę i każdy mówi co innego, aby przyciągnąć tylko do siebie. Moim celem, jedynym celem jest mówieniem, przedstawieniem tematu na podstawie Biblii, na podstawie różnych informacji, które są podane w tym przypadku na temat narodu Izraela, które część z nich odczytałem i moje przekonania wynikają z moich własnych doświadczeń, ale tak, żebym powiedział bardziej własnego rozważania tego tematu odnoszącego się do narodu Izraela, połączenia różnych informacji, które znajdujemy zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie, opisujące nie tylko historię, ale właśnie sposób postępowania Boga względem tego narodu przez wiek nazywany wiekiem żydowskim i również przez wiek nazywany wiekiem Ewangelii i na tej podstawie no przedstawiłem ten temat dotyczący narodu Izraela. Moim celem nie jest wciąganie nikogo w cokolwiek, przede wszystkim nie jestem wyznawcą żadnej sekty, jestem chrześcijaninem, nieodosobnionym oczywiście w swoich poglądach, uczestniczę w nawożaństwach, gdzie wspólnie rozważamy Słowo Boże, badamy różne myśli i pilnujemy różne tematy i stąd można powiedzieć, i również ze swojego osobistego studiowania Słowa Bożego, czerpię tę informację. Moim zadaniem i celem jest jedynie przedstawienie tej sprawy w taki sposób, jak to uczyniłem. Oczywiście rozumiem, że na pewno można byłoby to uczynić w sposób znacznie jeszcze lepszy, ale na podstawie tego co wiem i również na podstawie tego co rozumiem, te myśli starałem się tu przedstawić. I moim zadaniem jest na siłę przekonywanie kogokolwiek, a tym bardziej wciągania w jakieś niezrozumiałe lub jakieś niezrozumiałe, niezrozumiałą grupę bądź sektę, tak jak Pan to określa. Nie czyniam tego, moim celem jedynie jest przedstawienie nauki Słowa Bożego na wybrany temat, który tu wspólnie podjąłem. To, czy mówię prawdę, czy nie, no jedynie można by ocenić na podstawie jakiegoś jeszcze szczegółowszego rozważenia tych myśli, jeżeli to Pana akurat interesuje ten temat. Oczywiście jest to możliwe, możemy w oparciu o Słowo Boże, opis Słowa Bożego, rozważyć jeszcze inne kwestie, jeszcze inne informacje dotyczące na przykład narodu Izraela. No i na tym moja rola się kończy. Pan będzie tym i jest tym, który decyduje, czy to, co przedstawiłem ma podstawy biblijne, czy jest oparte wydarzeniami historycznymi, czy jest logiczne, czy jest zrozumiałe, czy jest przekonywujące. Pan to ocenia i Pan decyduje. Tutaj oczywiście nie staram się przekonać za wszelką cenę. Staram się jedynie i chcę przedstawić naukę słowa Bożego na ten temat. Wszystkie pytania, które tutaj zostały podane, rozważyliśmy. Nie mamy już więcej pytań, a więc bardzo dziękuję wszystkim słuchaczom za wspólne uczestniczenie w tym spotkaniu. Bardzo dziękuję za Waszą cierpliwość również. No i życzę Wam przede wszystkim błogosławieństwa Bożego i również abyście, na ile to możliwe, pogłębiali swoją wiedzę, wiedzę biblijną na te tak ważne tematy dla nas wszystkich. Bardzo dziękuję za uwagę.