Czym jest usprawiedliwienie według Biblii? | WIDEOKONFERENCJA [#5]

Witam serdecznie drogich internautów na wideokonferencji pod tytułem usprawiedliwienie. Na początku chciałbym podać pewien porządek naszego dzisiejszego spotkania, a więc w pierwszej części będzie miał miejsce wykład, który zajmie myślę około 35 minut. W drugiej części będzie przewidziana możliwość zadawania pytań i myślę, że w miarę moich możliwości, jeżeli się uda, będę starał się udzielić na nie odpowiedzi. Dzisiejszy temat usprawiedliwienia jest kontynuacją tego, co było powiedziane miesiąc temu w pierwszej części pod tytułem pokuta. Tam zostały przedstawione pewne myśli, że aby mieć społeczność z Bogiem, to pierwszym, ale nie ostatnim krokiem jest właśnie pokuta. A więc człowiek musi uznać siebie za grzesznego i upadłego, musi uznać siebie za bezbronnego i bezradnego. Tylko w taki sposób można rozpocząć kontakt i społeczność z Bogiem. To, że Bóg chce takiej społeczności, mamy jasno podane w Biblii. A więc zerknijmy do Listu apostoła Pawła Jakuba, czwarty rozdział, werset ósmy. Ja korzystam tutaj z Biblii Tysiąclecia, Biblii najbardziej popularnej chyba w Polsce, a więc myślę, że wszyscy z łatwością porównamy te wersety, że tak one znajdują się w naszych Bibliach. A więc czytamy takie słowa. Przystąpcie bliżej do Boga, to i On zbliży się do was. A więc widzimy, że Bóg ma przyjemność czy też chęć kontaktu z człowiekiem, choć będzie wymagał pewnego wysiłku z naszej strony. Oczywiście jest, że słowo usprawiedliwienie nie brzmi tak, bym powiedział na pierwszy rzut ucha, biblijnie. Są takie wyrażenia biblijne jak pokuta, już wyżej wspomniana, jak zmartwychwstanie, jak zbawienie, jak chrzest, które już na pierwszy rzut kojarzą nam się z Biblią, z Bogiem i sprawami związanymi z religią. Słowo usprawiedliwienie na pierwszy rzut ucha, jak powiedziałem, takim się nie wydaje być. Ale aby rozwiać wszelkie wątpliwości, że to słowo jest bardzo ważne i ma miejsce w Biblii, Odczytajmy sobie list apostoła Pawła do Rzymian, piąty rozdział, werset pierwszy. A więc widzimy, że mamy podane tutaj słowo usprawiedliwienie. I to słowo, to usprawiedliwienie daje nam możliwość pokoju z Bogiem. Za chwilę oczywiście poszerzymy tę myśl, Warto wrócić do pewnego naszego takiego przykładu, czy życiowego podejścia do usprawiedliwienia. Mnie osobiście słowo usprawiedliwienie kojarzy się z czasami szkoły, kiedy prosiłem swoich rodziców o to, aby napisali mi usprawiedliwienie, kiedy spóźniłem się do szkoły, kiedy byłem nieobecny. lub z innych braków lub moich niedociągnięć. Teraz obecnie sytuacja jest podobna, kiedy sam muszę swoim dzieciom napisać czasem o sprawiedliwieniu, gdy spóźniam się do szkoły lub z innych braków. To nam pokazuje, że uczeń w taki czy inny sposób łamie prawo. łamię porządek szkoły. Nauczyciel, widząc tego spóźnionego ucznia, uzna jego za właśnie takiego, który złamał prawo, który się nie podporządkował. Ale jeśli uczeń przyniesie temu nauczycielowi usprawiedliwienie od swoich rodziców czy od innego okrępuna, to ten nauczyciel traktuje tego ucznia tak, jak gdyby był sprawiedliwy, tak, jak gdyby się nie spóźnił. chociaż faktycznie takie spóźnienie miało miejsce, ale usprawiedliwienie go traktuje, że tak jakby się on nie spóźnił, tak jak gdyby był sprawiedliwy i nie złamał prawa. Tą samą ideę, czy tę samą zasadę możemy przenieść do spraw biblijnych i religijnych, naszych kontaktów z Bogiem. Bóg uznaje nas za niesprawiedliwych i w tych relacjach Bóg-człowiek My jesteśmy tymi niesprawiedliwymi, natomiast Bóg jest tym, który jest doskonały i sprawiedliwy. I w zapowiedzi mówiliśmy, jak to właśnie możliwe, że doskonały Bóg może mieć kontakt i społeczność z niedoskonałym człowiekiem. A no właśnie, usprawiedliwienie będzie jedną z potrzebnych rzeczy. Ale wracając do relacji Bóg-człowiek, a więc to człowiek jest niesprawiedliwy. I odczytajmy sobie słowa apostoła Pawła do Rzymian, Trzeci rozdział, werset dziesiąty, Rzymian 3, 10, który mówi tak, jako jest napisane, nie ma sprawiedliwego ani jednego. A więc widzimy, że my ludzie jesteśmy niesprawiedliwi, domyślny to jest nasz stan, niesprawiedliwość, grzeszność, niedoskonałość. W związku z tym, aby otrzymać usprawiedliwienie, musi nastąpić ze strony Boga pewna chęć, pewna czynność. Bez tego my dalej będziemy traktowani jak grzesznicy. Oczywiście, podkreślam ten fakt, usprawiedliwienie nie pokazuje, że my jesteśmy sprawiedliwi, tylko że Bóg nas za takich uznaje, choć faktycznie, oczywiście, jesteśmy grzesznikami. To jest ta definicja, myślę, że warto sobie jeszcze ją powiedzieć raz. Jesteśmy grzeszni, niedoskonali i upadli, ale poprzez usprawiedliwienie Bóg traktuje nas, jakbyśmy byli doskonali, choć faktycznie, jak wiemy, tak nie jest. Ale ktoś może zapytać, dlaczego w ogóle w dniu dzisiejszym Jesteśmy w stanie niezgody z Bogiem. Przecież jest wielu ludzi sprawiedliwych, wielu ludzi szlachetnych, którzy całe swoje życie oddają jedni drugi, robiąc różne dobre rzeczy. A jednak, Biblia mówi, nie ma sprawiedliwego ani jednego. Dlaczego tak się dzieje? Aby to zrozumieć, musimy wrócić się do raju, do ogrodu Eden, gdzie Bóg stworzył doskonałego człowieka. Najpierw Adama, potem Ewę. Ci ludzie, ci doskonali ludzie, byli w stanie pokoju z Bogiem. Oni byli w stanie sojuszu z Bogiem. Można powiedzieć, że relacje między nimi były jak ojciec i syn. Niestety, Adam złamał warunki tego sojuszu poprzez nieposłuszeństwo. Wiemy, że zjadł zakazany owoc, co sprowadziło nieszczęście na ludzkość". No i tu oczywiście znowu pojawią się głosy, tak, tak, oczywiście znamy tę historię, Bóg wskazał Adama za to, że zjadł to jabłko. Oczywiście jest to bardzo duże uproszczenie, ponieważ tu nie chodzi o to, że Adam zjadł czy nie zjadł to jabłko, tylko chodzi o to, że Adam złamał warunki sojuszu poprzez nieposłuszeństwo. Co więcej, o ile Ewa zrobiła to pod wpływem pokusy szatana, o tyle Adam zrobił to z premedytacją i z wolnego wyboru. On wiedział, że źle robi, ale wyżej postawił miłość do Ewy niż miłość do Boga. Można powiedzieć, że jest to wręcz grzech ocierający się obałbokwalstwem. A więc widzimy, że jest to poważna sprawa. To nie jest takie widzi mi się Boga, bo Bóg widząc grzech nie mógł przejść obok tego obojętnie, tak jak gdyby się nic nie stało. Boska Sprawiedliwość była tym faktem poruszona i nie mogła tego faktu pozostawić bez konsekwencji. Konsekwencją, jak wiemy, była kara, była klątwa, przekleństwo. Adam został wygnany z raju i skazany na śmierć w procesie umierania. Był to proces, który kończył się śmiercią. I co ważne, niestety dla nas wszystkich ten proces jest dziedziczny, a więc Adam grzeszący, bo pierwszy doskonały człowiek, przekazywał dziedzicznie śmierć. Możemy powiedzieć, tak z innego punktu widzenia, że my jako ludzie jesteśmy zarażeni, zainfekowani śmiercią. Rodzimy się już będąc jakby zarażeni śmiercią, nieuleczalną chorobą. Zresztą odczytajmy, co na ten temat mówi psalmista w 51 psalmie, a w wersecie 7. Psalm 51, 7. Mówi tak. Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęłam mnie matka. A więc możemy nawet powiedzieć, że małe dzieci, które z naszego punktu widzenia są niewinne, bezbronne, z punktu widzenia boskiej sprawiedliwości są już osobami grzesznymi i niedoskonałymi, a więc nawet one nie mogą dostąpić pokoju z Bogiem. Tak więc, skoro uczyniliśmy taki dosyć szeroki wstęp, pokazując z jednej strony, że Bóg chce kontaktu z człowiekiem, ale z drugiej strony, że człowiek jest niedoskonały, a przez to grzeszny i nie może mieć bezpośredniej społeczności z Bogiem, Właśnie dochodzimy do tego, aby zrozumieć, czym jest usprawiedliwienie. W tych relacjach Bóg, usprawiedliwiając nas z powodu tego grzechu pierworodnego, traktuje nas tak, jakbyśmy byli sprawiedliwi. I zobaczmy, aby przejść już bardziej do konkretnych rozważań, do rozważań bardziej precyzyjnych, powiemy sobie teraz dokładnie o tym usprawiedliwieniu, na jakiej podstawie Bóg je daje i czego od nas wymaga. Możemy powiedzieć, że jest pięć głównych podstaw naszego usprawiedliwienia. Pięć głównych podstaw naszego usprawiedliwienia. Pierwszą z nich jest łaska Boża. Pierwszą z nich jest łaska Boża. Bez boskiego miłosierdzia, bez boskiego planu w ogóle nie moglibyśmy mówić o jakimkolwiek usprawiedliwieniu, w ogóle nie byłoby mowy o zbawieniu człowieka. Odczytajmy sobie, co na ten temat mówi apostoł Paweł w liści do Tytusa, trzecim rozdzialem w wersecie piątym i siódmym. List do Tytusa, trzeci rozdział, werset piąty i siódmym. Nie ze względu na usprawiedliwienie uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnajdujące w Duchu Świętym. I werset siódmy szczególnie. abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego. A więc wyraźnie tutaj mówi o boskiej łasce. I teraz często w chrześcijaństwie widzimy Boga jako Boga okrutnego, Boga bezwzględnego. Inne istoty, takie jak Jezus, jak Maria, jak Święci, bardzo często traktowani są jako te istoty pełne miłości, a Bóg tak troszeczkę na oboczu, okrutny, tylko sprawiedliwy. A teraz zobaczmy, co powiedział poseł Pawła. To tylko dzięki boskiej łasce. Nic Boga nie zmuszało do tego, aby zaproponować człowiekowi proces zbawienia. Nic. Bóg jest samowystarczalny. Mógł żyć samodzielnie albo stworzyć w sobie inne istoty. I jednak postanowił, interesując się człowiekiem, przygotować plan jego zbawienia. Co więcej, pamiętamy, co już powiedzieliśmy, że Adam sam z siebie zrezygnował z sojuszu z Bogiem. To była jego własna, przemyślana decyzja. I zobaczmy, jak to wszystko wygląda wspaniale i podsumowuję to, tą boską miłość, Ewangelia Jana 3,16. To jest bardzo znany tekst wszystkim chrześcijanom, ale myślę sobie, że bardzo ważne jest, aby o nim sobie wspominać i pamiętać. Ewangelia Jana 3,16. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne". A więc widzimy, to Bóg tak umiłował świat. Wspaniała pierwsza podstawa, a więc boska łaska. Drugą podstawą naszego usprawiedliwienia jest krew Chrystusa, a więc boska łaska, która przygotowała cały plan, i nasz Pan Jezus Chrystus, który zgodził się dobrowolnie oddać swoje życie za wszystkich ludzi. Zobaczmy, jak wprost o tym mówi list apostoła Pawła do Rzymian, trzeci rozdział, werset 23 i 24. List apostoła Pawła do Rzymian, trzeci rozdział, werset 23 i 24, który mówi tak. Wszyscy bowiem zgrzesili i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo z łaski Jego przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusiem". Mamy tutaj nawet dwa elementy, a więc o łasce Bożej jest mowa i o naszym Panu Jezusie Chrystusie, który stał się odkupieniem. Ale odczytajmy sobie jeszcze jeden werset, który mówi wprost o tym. Rzymian, a więc lista powstała do Pawła do Rzymian. Ten sam list, ale piąty rozdział, werset dziewiąty. 5, 9. Mówi nam tak. Tym bardziej więc będziemy przez niego zachowani odkażącego gniewu, gdy teraz przez krew jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Teraz przez krew jego zostaliśmy usprawiedliwieni. A więc zauważamy, że krew Jezusa jest kolejnym niezbędnym elementem czy podstawą naszego usprawiedliwienia. Przechodzimy do trzeciego kroku czy do trzeciej podstawy, mianowicie zmartwychwstanie naszego Pana. Ktoś powie, no to chyba już dzielicie troszeczkę głos na czworo. Mówicie o krwi, czyli o śmierci Jezusa, a teraz do tego dodajecie zmartwychwstanie. A więc zobaczmy, może tak to wyglądać, ale sama Biblia mówi, że tak jest, więc ciężko nam dyskutować z tym, co mówi Biblia. Czytajmy sobie list apostoła Pała do Rzymian, 4 rozdział, werset 25. On to został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia. wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia. Czyli apostoł Paweł rozumiał, że bez zmartwychwstania Jezusa nie byłoby usprawiedliwienia. Aby to zrozumieć, można podać pewien taki przykład. Osoby, rodzica, któremu porwano dziecko. Oczywiście nie życzymy nikomu takiej sytuacji, ale w krajach, może mniej cywilizowanych, takie rzeczy się zdarzają. Szczególnie tam, gdzie możemy zaufać policji, Takie wydarzenia mają miejsce. No i wyobraźmy sobie, że to nasze dziecko zostało porwane i porywacze żądają miliona złotych okupu. Załóżmy, że mamy takie pieniądze, przygotowujemy je, aby zapłacić porywaczom. Mamy je ułożone w torbie, udajemy się w drogę. Ale niestety po drodze nasz samochód wpada w urwisko, my giniemy w wypadku, a pieniądze, które są przeznaczone na okup, leżą spokojnie na siedzeniu. I teraz tak, cena była, chęci były, ale czego zabrakło? Zabrakło tego, aby pojawić się u porywaczy, przekazać tę cenę porywaczom. I tu jest podobna analogia do tego, co działo się z Jezusem. Jezus umarł, ale musiał zmartwychwstać i przekazać Bogu tę zasługę, aby o nią mógł wykorzystać dla ludzi. A więc tak jak apostoł Paweł mówi, musiało dojść do zmartwychwstania. Tutaj chciałbym zrobić lekką przerwę, przepraszam, będę łykał wody. A więc krótka przerwa, bo wymieniliśmy trzy podstawy naszego usprawiedliwienia, a mówiliśmy, że jest ich pięć, ale na początku trzy, które nie należą od nas. A więc, boska łaska, krew Chrystusa oraz zmartwychwstanie, to są rzeczy, które od nas w ogóle nie zależą. Możemy powiedzieć, że tak jak rodzimy się jako dzieci w stanie grzeszności i śmierci, to podobnie z drugiej strony rodzimy się, mając już te trzy rzeczy zakwarantowane, bo na to wpływu żadnego nie ma. A więc powtórzmy raz jeszcze, boska łaska, krew Chrystusa oraz zmartwychwstanie, to są rzeczy, w których my rodzimy się domyślnie. I następne dwie rzeczy, o których sobie teraz powiemy, następne dwie podstawy usprawiedliwienia, to są już rzeczy, które zależą od nas. I pierwszym z tych elementów, najważniejszym z tych elementów jest wiara. I gdy wrócimy znowu do tego tekstu, który czytaliśmy, naszego podstawowego, a więc Rzymian 5.1 mówi tak, dostąpiwszy więc usprawiedliwienia przez wiarę. A więc tutaj apostoł Paweł wspomina, nasza wiara jest jednym z elementów usprawiedliwienia. Czyli nieuczynni, nie to, że ktoś oddaje wielkie omóżki, wielkie darowisko, nie to, że ktoś się umarł, czyli one wszystkie z powodu naszej niedoskonałości nie mogą być uznane przez Boga. Bóg tak naprawdę ocenia w pierwszej kolejności nasz wysiłek, jakim jest wiara. Odczytajmy sobie kilka wersetów, które ten fakt potwierdzają. A więc list apostołów Pawła II do Efezjan 2, 8-9. Efezjan 2, 8-9, gdzie czytamy Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, a to pochodzi nie od was, lecz jest z dalem Boga. Nie z uczynków, aby się nikt nie chrubił." A więc nie z uczynków. Nasze uczynki nie mogą spowodować, że Bóg będzie z jakiegoś powodu naszym dłużnikiem. Nie uczynki, tylko właśnie, jak wspomnienia tutaj wiara. Również bardzo dużo do powiedzenia w tej sprawie, pokazuje apostoł Paweł w liście Apostoła Pawła do Rzymian w czwartym rozdziale. I tutaj możemy powiedzieć, że cały czwarty rozdział, gdybyśmy go czytali, no nie mamy tutaj czasu, żeby go czytać, ale cały ten rozdział pokazuje na niepowodzenie uczynków ludzkich, a triumf wiary. Ale odczytajmy sobie jeden z wersetów. No więc czwarty rozdział, werset trzynasty mówi tak. albowiem nie od prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzictwem świata, ale od usprawiedliwienia z wiary. A więc zakon, który Bóg dał narodowi izraelskiemu, nie mógł być wykonany przez niedoskonałego człowieka, dlatego to wiara usprawiedliwia nas, jak również tutaj mamy przykład podany Abrahama w przeszłości. Zresztą o Abrahamie mamy powiedziane już wcześniej, bo gdy przejdziemy do Księgi Rodzaju, a więc prawie na początek Pisma Świętego, na początek Biblii, a więc Księga Rodzaju, 15 rozdział, werset 6, mówi nam tak. Abraham uwierzył, właściwie jeszcze Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę albo za sprawiedliwość, zresztą dopisek w Biblii Tysiąclecia mówi, dosłownie sprawiedliwość, a więc Abram mu wierzył i Pan poczyta mu to za sprawiedliwość. Zresztą o Abramie czy Abrahamie wspomina jeszcze Żydów, 11.8. Przejdźmy do listu apostoła Pawła, to Żydów 11.8, który mówi tak. Żydów 11.8, a więc w Nowym Testamencie mamy ponowne wspomnienie o Abrahamie, mówi tak. Przez wiarę tę, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania Bożego, aby wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadaniu. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Przez wiarę. A więc wiara spłoniła go do takich czynów. Tutaj mamy opisane, że zdecydował się wyjść z ur haldeńskiego i udać do ziemi halandeńskiej. Tam wcześniej, wyczytaliśmy w księdze Mojżeszowej 15.6, uwierzył Bogu wtedy, kiedy też Bóg mu obiecał, że jego nasienie będzie jak gwiazdy na niebie. A więc widzimy wielką wiarę Abrahama. No i ostatni może z tych wersetów, które mówią wprost, jak ważna jest wiara w naszym usprawiedliwieniu, to list apostoła Pawła do Żydów, 11 rozdział, werset 6. I znowu tu zachęcam wszystkich do odczytania tego 11 wersetu całego, który wymienia mężów ze starożytności, którzy właśnie cieszyli się boską łaską przez swoją zjawę. Ale werset szósty szczególnie to podkreśla, mówi tak. Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi wierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają. A więc widzimy, że bez wiary nie można podobać się Bogu i przystąpić do Boga. No ale ktoś powie, no to wspaniale. Właściwie To jest żaden problem. Cały chrześcijański dzisiaj świat wierzy w Boga, wierzy w Jezusa i nie ma z tym praktycznie żadnego problemu. Co więcej, możemy nawet powiedzieć, że i wyznawcy Islamu dzisiaj uznają Jezusa za proroka, wierzą w Niego, a więc też wydawałoby się, że jest to praktycznie żaden problem, aby zostać usprawiedliwionym z wiary. A przecież chyba nikt z nas nie sądzi, że czy demoni, czy wyznawcy islamu są dzisiaj przez Boga usprawiedliwieni z wiary. Zobaczmy zresztą, co na ten temat mówi apostoł Jakub w drugim swoim rozdziale, w wersecie 19. Jakub 2,19 mówi tak. Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz, lecz także i złe duchy wierzą i drżą. A więc widzimy, że wiara ma różne odcienie. I dlatego tu musimy powiedzieć, że aby otrzymać usprawiedliwienie, musimy rozwinąć ogrom wiary, tak aby w oczach Boga być traktowanym za sprawiedliwy. I oczywiście sam fakt zbliżenia się do Boga i uznania Go jako takiego Jezusa jest aktem, jest przypisaniem, możemy powiedzieć, zasługi Jezusa jako naszej sprawiedliwości. nie z naszych uczynków, brakującą część uzupełnia nam Jezus. I ta wiara nasza przypisywana jest jako sprawiedliwość. Ale tak jak podkreślam, ten ogrom wiary pokazuje, że my musimy przede wszystkim uwierzyć w Jezusa jako naszego Zbawiciela. Jako tego, który oddał swoje życie za nas, grzesznych, nic nie znaczących ludzi. Musimy uwierzyć, że Bóg przygotował ten plan zbawienia ludzkości. I dopiero taka wiara, rozwijająca się coraz bardziej, zaczyna przybliżać nas do Boga. Co więcej, taka wiara powinna mieć trzy główne cechy. My musimy wierzyć w sensie zrozumienia, a więc ocenienie umysłem tego, w co wierzymy. Dalej, po drugie, musimy wierzyć w sensie ufności czy też polegania sercem, a więc musimy zaangażować oprócz umysłu nasze serce, i wierzenie w sensie aktywności, pewnej działalności, a więc musimy zaangażować naszą wolę. Te trzy rzeczy, umysł, serce i wola, tak naprawdę tworzą wiarę w pełnym sensie i w pewnym tego słowa znaczeniu. Aby dobrze to zrozumieć, bo tutaj może taka znowu dygresja, my często mówiąc o wierze, Zastanawiamy się, czy tylko rozumiemy jako te dwa pierwsze elementy, a więc umysłowe ocenienie i sercem spoleganiu. Często zapominamy o elemencie woli, a więc pewnej aktywności. I nasz Pan Jezus Chrystus daje dobry przykład setnika. A więc otwórzmy sobie Ewangelię Mateusza, ósmy rozdział, wersety piąty do dziesiątego. Ewangelia Mateusza, ósmy rozdział, wersety od piątego do dziesiątego. Mówi nam tak, gdy wszedł do kafarnału, a więc oczywiście Jezus, zwrócił się do niego sednik i prosił go mówiąc, panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi. Rzekł mu Jezus, przyjdę i uzdrowię go, lecz sednik powiedział, panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo ja, i choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy, mówię temu – idź, a tamtemu drugiemu – chodź tu, a przychodzi, a służy – zrób to, a robi". I zobaczmy, jak Jezus zareagował. Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy szli za nim. Zaprawdę, powiadam wam, u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. I podsumowanie tego w wersecie 13. Do setnika zaś Jezus rzekł – idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś. i o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie. A więc zobaczmy, na czym polega ten przykład. Ten setnik mógł tylko w umyśle ocenić, że jest ktoś taki jak Jezus. Mógł to przejść do umysłu? Mógł. Co więcej, mógł nawet widzieć dowody uzdrowienia, więc spotkać się z osobami, które dostąpiły od Jezusa uzdrowienia. Oceniłby sercem? Miałby zaufanie do tego? Tak. Ale pomimo tego, ta wiara byłaby martwa. Nic by się wtedy nie wydarzyło. Dopiero jego wola, czyli aktywność, zmusiła go, czy też zachęciła do spotkania z Jezusem i prośby o uleczenie. I zobaczmy, dopiero to spowodowało, że ten sługa został uleczony. I w ten sposób, z tego przykładu, płynnie dochodzimy do piątej podstawy naszego usprawiedliwienia, mianowicie do uczynków. Bo Biblia i apostoł Jakub, znowu wracamy do tego drugiego rozdziału, mówi nam jasno, może zanim ja to powiem, to niech powie to Biblia słowami apostoła Jakuba, drugi rozdział, wersety 20 i 26. Chcesz coś zrozumieć, nierozumny człowieku, że wiara bez uczynków jest bezomocna? I 26. Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też martwa jest wiara bez uczynków. A więc ktoś może powiedzieć, no zaraz, zaraz, powiedziałeś na wstępie zaraz, że uczynki człowieka dzisiaj nic nie znaczą. A więc teraz dochodzimy do wniosku jednak, że uczynki jednak nas usprawiedliwiają. Oczywiście ogólnie możemy powiedzieć, że uczynki u Boga nas nic nie znaczą, ale uczynki wypływające z naszej wiary, uczynki potwierdzające naszą wiarę, są właśnie tym, czego Bóg od nas wymaga i są podstawą, piątą naszego usprawiedliwienia. Możemy dalej odczytać ten list apostoła Jakuba i odczytajmy sobie przykład tego, o czym on mówi, a więc wiary martwej bez uczynków. Wersety od 14 do 16 mówią tak. Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy sama wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im, idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedźcie do syca, a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała, to na co to się przyda? I w 17 podsumowuję, taka też i wiara, jeśli nie bywa połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. A więc powtarzamy, uczynki wynikające z wiary. Wiary w co? Wiary w boski plan zbawienia, wiary w to, że Bóg przygotował dla nas taki właśnie plan. Zobaczmy jeszcze następny przykład tego, co mówi Jakub, w wersety 21 i 22, które przypomina nam Abrahama. Czy Abraham, ojciec nasz, nie z powodu uczynków został usprawiedliwiony, kiedy złożył syna Izaka na ołtarzu ofiarnym? Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami, przez uczynki stała się doskonała. A więc uczynki Abrahama udowodniły, że jego wiara jest prawdziwa. Z tego to jasno jest powiedziane. Możemy założyć, że wiara Abrahama w początkowym stanie jego życia, kiedy decydował się udać do ziemi kanaleńskiej, nie była jeszcze gotowa na tyle, aby ofiarować swojego syna. Nie był na to gotowy. Natomiast po pewnych doświadczeniach, po tym, jak miał społeczność z Bogiem, jak Bóg go błogosławił, on był gotowy oddać to, co miał najcenniejsze, czyli swojego syna. I te uczynki wynikały z głębokiej wiary w Boga. No ale możemy tutaj znowu dojść do pewnego takiego niuansu, czy pewnej sprzeczności, no bo apostoł Paweł mówi, że nie z uczynków, ale z wiary, czytaliśmy Efesów 4, 9, a Jakub mówi, że z uczynków. A więc wróćmy jeszcze raz, przeczytajmy werset 1 dalej, a więc 22 i 23, bo to są bardzo ważne myśli. Mówi tak, widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami? I przez uczynki stała się doskonała. I kontynuuje. I tak wypełniło się pismo, które mówił. Uwieszył przeto Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość. I został nazwany przyjacielem Boga. A więc apostołowie wcale nie są ze sobą w sprzeczności, bo Jakub, apostoł Jakub cytuje słowa apostoła Pawła o Abrahamie. A więc widzimy, że oni, że apostoł Jakub jakby rozwinął tę myśl. ostrzegając nas, że sama taka pusta wiara bez uczynków staje się martwa. Tak więc oczywiście, podsumowując ten punkt, z naszego punktu widzenia wiara ma najważniejsze znaczenie, ale musi być ona poparta uczynkami. I tak naprawdę w dniu dzisiejszym, bo mówimy o tym czasie, Jedynym uczynkiem, który my możemy ofiarować Bogu, jest tak naprawdę nasze poświęcenie się Jemu na służbę. Oddanie siebie, oddanie wszystkiego, co się ma dla Niego. Ale to poświęcenie będzie już tematem kolejnej wideokonferencji, na którą wszystkich serdecznie zapraszam. Będzie ona za miesiąc i tam dowiemy się, jaki jest trzeci, ostatni krok społeczności z Bogiem, czyli poświęcenie. A podsumowując mój krótki wykład, pamiętajmy, że mamy pięć podstaw usprawiedliwienia. Trzy z nich nie zależą od nas. Pamiętamy, jest to łaska, krew Jezusa i zmartwychwstanie. Dwa z nich zależą od nas. Najważniejsza jest wiara i piąty, który wypływa z wiary, to są uczynki. I wtedy W taki oto sposób możemy dostąpić społeczności z Bogiem. Miałem jeszcze powiedzieć o wadach i zaletach. Czas się już powoli kończy, ale może w kilku słowach. Zalety. Praktykowanie sprawiedliwości, czyli usprawiedliwienie, czyli to, że my staramy się w naszych intencjach być sprawiedliwi, zbliża nas do Boga. Widzimy, do czego zdolni byli ludzie, którzy praktykowali sprawiedliwość. byli zupełnie oddani Bogu, byli skłonni nawet oddać to, co mieli najcenniejsze Bogu. Z drugiej strony, taki stan usprawiedliwienia czy praktykowanie sprawiedliwości w dzisiejszym świecie może być postrzegane przez niektórych jako trudne, jako niewygodne, ponieważ zbliżanie się do Boga w dzisiejszym świecie powoduje, że oddalamy się od szatana. A szatan w dniu dzisiejszym, jak wiemy, jest królem tego złego świata, I on będzie robił wszystko, żeby nas z tej drogi zwiedzić. A więc możemy stracić przyjaciół, możemy stracić pewne przywileje. bo sprawiedliwość dzisiaj nie jest w modzie, przybycie z Bogiem dzisiaj nie jest w modzie. I to może być chyba jedyna wada odczuwalna przez tych, którzy dostępują usprawiedliwienia i w pewnym momencie z niego rezygnują. Tak więc to tyle, jeżeli chodzi o usprawiedliwienie, jest to pewnie bardzo ogólnie przedstawiony temat, ale myślę, że na dzisiejsze potrzeby tej wideokonferencji w miarę wystarczający. Tak więc zachęcam do zadawania pytań, jeżeli takie są, to bardzo proszę. Pytanie pierwsze. Czy Adam zjadł jabłko czy inny owoc? Mamy podane w Biblii, jeżeli się cofniemy do pierwszego rozdziału, że nasadził Bóg dał do jedzenia różne drzewa i owoce i oprócz tego drzewa znajomości dobrego i złego. Tak ogólnie są one nazwane. A więc przysłowiowo mówimy, że jest to jabłko, ale tak naprawdę gdybyśmy tutaj znaleźli ten fragment, to mówi nam o owocach. On mówi tak, tutaj trzeci rozdział Księgi Rodzaju i werset Pierwszy możemy zacząć. A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to do niewiasty, że czy rzeczywiście Bóg powiedział, nie jedźcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu? Niewiasto powiedziało wężowi, owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, który jest w środku ogrodu Bóg powiedział, nie wolno wam jeść. a nawet go dotykać, abyście nie pomarli. A więc widzimy, że nie mamy dokładnego opisu, czy jest to jabłko, chodzi o jakiś owoc. Gdy spojrzymy na jakieś obrazy malarskie, to najczęściej jest to faktycznie przedstawione jako jabłko i tak być może ja się wypowiedziałem, że jest to jabłko, pamiętając o tych obrazach, ale tak naprawdę, ze względu na to, że jest to jakiś owoc, który oni zerwali z drzewa, zjedli, nie wiemy jaki to był. Pytanie drugie. Maria jest uważana za bezgrzeszną, a Biblia mówi, że nie ma nikogo sprawiedliwego, na jakiej podstawie? Na jakiej podstawie, rozumiem, Maria uważana jest za bezgrzeszną? To chyba o to chodzi? Ja powiem szczerze, ciężko mi powiedzieć, na jakiej podstawie Maria uważana jest za bezgrzeszną, ponieważ osobiście uważamy, że tak jak Biblia mówi, nie ma sprawiedliwego ani jednego. Jezus był jako doskonały człowiek, no bo jak rozumiemy był logosem wcześniej, przyszedł na ziemię jako doskonały człowiek, to był jedyny wyjątek. Natomiast wszyscy poprzez proces dziedziczenia, tak jak mówi psalmista Dawid, że od niemowlęcia jestem zrodzony w grzechu, czy nawet poczęty jestem w grzechu, nie ma wyjścia. Każdy człowiek, każdy z rodzaju Adamowego jest zainfekowany śmiercią i grzechem. I za każdego z nas Jezus umarł. Przez Adama również umarł za Marię. Tak więc myślę, że sprawa jest chyba jasna i zrozumiała. Pytanie trzecie. Czy wykonywanie dobrych uczynków w ogóle się nie liczy u Pana Boga? Jeżeli ja tak się wyraziłem, to bardzo przepraszam, to nie byłem precyzyjny. Oczywiście Chciałem podkreślić, że najważniejsza jest wiara. A więc jeżeli czynimy jakieś uczynki dobre, mamy szlachetne serca, to oczywiście Bóg, który przegląda całą Ziemię, widzi takich ludzi, widzi te szlachetne serca. I jak wiemy, w okresie tysiąclecia, czyli zmartwychwstania, wszyscy tacy, którzy będą mieli dobre charaktery, bardzo łatwo wrócą do doskonałości. Ale jeśli człowiek u siebie nie wzbudzi uczucia tego, że jest właśnie grzeszny, że jest słaby i bezbronny, tylko będzie wierzył w swoje własne siły, to, że jest sprawiedliwy, że jestem dobry, że jestem szlachetny, to te uczynki Bóg widzi, ale nie będzie ich zaliczał jako nas usprawiedliwiających. ponieważ zabraknie elementów pokójcy, o którym mówiliśmy miesiąc temu, i zabraknie elementu wiary, który jest niezbędny. A więc człowiek, który nie wierzy w Boga, w sensie tym głębokim, nie może być usprawiedliwiony. Bóg zapamięta każdy dobry uczynek, ale w dniu dzisiejszym taka osoba nie będzie usprawiedliwiona. Tak to rozumiem. I więcej pytań widzę Nie ma. No więc mam nadzieję, że wynika to z tego, że temat przedstawiony był w miarę logicznie w oparciu o Biblię, bo to było moim celem, aby oprzeć ten temat na podstawie Biblii. Z tych rozważań, z tych wspólnego spędzonego czasu, Bardzo dziękuję. Zachęcam do tego, aby pobrać literaturę z naszej strony, a więc na stronie Uwierz Bogu jest przekierowanie. Można zapoznać się z naszą literaturą, z innymi tematami bardzo ciekawymi. Wszystkie one są oparte na Biblii i polecam ich przestudiowanie. Dziękuję. Do zobaczenia.