Czym jest poświęcenie według Biblii? | WIDEOKONFERENCJA [#6]

Szanowni Państwo, witam serdecznie na naszej dzisiejszej wideokonferencji. Nazywam się Janusz Kucharz. Zgodnie z moją wcześniejszą zapowiedzią, chciałbym przeanalizować dzisiaj temat poświęcenia. A więc czym według Biblii jest poświęcenie? Oczywiście poświęcenie jest to bardzo ważny temat biblijny, ponieważ jest to jeden z ważnych kroków przybliżania się człowieka do Boga. Oczywiście ktoś z Was mógłby na samym początku zapytać, dlaczego powinniśmy przybliżać się do Boga, albo co spowodowało, że człowiek oddalił się od Boga. Pismo Święte wyraźnie pokazuje nam, że człowiek przez naszego praojca Adama znalazł się w niewoli, grzechu i śmierci. Kiedy otworzymy Biblię, i odczytamy list apostoła Pawła do Rzymian, V rozdział, a werset XII, to czytamy tam tak. Przeto jako przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. W innym miejscu apostoł Paweł mówi, że tym jednym człowiekiem, przez którego grzech wszedł na świat, był Adam. ponieważ w Adamie umiera cały rodzaj ludzki. Nie tylko Biblia, ale również i fakty pokazują nam, że człowiek znalazł się w niewoli grzechu i śmierci. My wszyscy doświadczamy smutku, bólów i śmierci. Tą oczywistą prawdę potwierdza nam mędrze Salomon, który w Księdze Kaznodziei Salomonowych w IX rozdziale A w piątym wersecie mówi, że ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą. Co jest tym czynnikiem, co oddala człowieka od Boga? Tym czynnikiem jest grzech, ponieważ Bóg jest święty i doskonały, natomiast człowiek jest grzeszny i niedoskonały. W związku z tym Bóg jako istota doskonała i święta nie może mieć bezpośredniej łączności z niedoskonałym i grzesznym człowiekiem. Oczywiście to mamy potwierdzone w Piśmie Świętym, gdzie w psalmie szóstym, a w wersecie dziewiątym czytamy, Odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy czynicie nieprawość, mówi Bóg. Jednak pomimo tego, że człowiek oddalił się od Boga, to miłujący Bóg nie pozostawił biednej ludzkości bez pomocy i nadziei na żywot wieczny. W liście apostoła Pawła do Rzymian w V rozdziale, a VIII wersecie czytamy tak. Lecz zaleca Bóg miłość swoją ku nam, że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł. Pytamy, w jakim celu umarł Chrystus. Odpowiada nam Biblia w pierwszym liście apostoła Piotra w trzecim rozdziale, a w wersecie osiemnastym czytamy słowa następujące. Bo i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga, umartwiony będąc ciałem, ale ożywiony duchem. Mamy powiedziane, że Chrystus za nas cierpiał, sprawiedliwy za niewsprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga. Mając na uwadze, że Bóg jest wszechwiedzący, stwarzając człowieka, On wiedział, że grzech wejdzie na świat i przyniesie ze sobą smutek, ból i śmierć. On także przewidział, że Ludzie po doświadczeniu z grzechem wśród rodziny ludzkiej znajdą się takie istoty, które będą gorąco pragnąć porzucić grzech i powrócić do społeczności z Bogiem, aby cieszyć się Jego miłością i błogosławieństwami wiecznego życia. W tym też celu Bóg uczynił pewien plan i określił drogę powrotu człowieka do harmonii społeczności z sobą. W tym planie, jak czytamy w Piśmie Świętym, Chrystus i Jego okup ma zasadniczą rolę, o czym możemy się przekonać, czytając słowa samego naszego Pana w Ewangelii św. Jana w 14 rozdziale, a w wersecie 6, gdzie nasz Pan mówi tak. jest ta droga i prawda i żywot, żaden nie przychodzi do Ojca tylko przeze mnie." A więc zauważmy, drodzy, że nasz Pan Jezus mówi, że żaden nie przychodzi do Ojca tylko przeze mnie. Tylko przez naszego Pana Jezusa Chrystusa możemy zbliżyć się do Boga. Tak więc do Boga zbliżyć można się tylko w określony sposób. Nie można zbliżyć się do Niego przez grzech, nie można zbliżyć się do Niego przez błąd, przez samoludztwo, przez światowość, ponieważ ktokolwiek próbuje zbliżyć się do Niego w taki sposób, doznaje niepowodzenia. Cytowaliśmy już werset z psalmu 6, a werset 9, gdzie Bóg wyraźnie mówi, odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy czynicie nieprawość. Nasze zbliżanie się do Boga nie może być również czynione przez nasze własne uczynki czy naszą sprawiedliwość, ponieważ cała nasza sprawiedliwość wygląda niczym brudne łachmany, a to z tego powodu, że z natury wszyscy jesteśmy niesprawiedliwi. Pismo Święte wyraźnie o tym mówi apostoł Paweł w liście do Rzymion w trzecim rozdziale a w wersecie 10 mówi w taki sposób, jako napisano, nie masz sprawiedliwego ani jednego. Nie masz sprawiedliwego ani jednego. Wszyscy z natury jesteśmy grzesznymi. Dlatego tylko w określony sposób możemy zbliżyć się do Boga. Oczywiście, aby zbliżyć się do Boga, musimy uczynić pewne kroki. Pierwszym ważnym krokiem grzesznika pragnącego zbliżyć się do Boga jest pokuta. Pokuta w biblijnym tego słowa znaczy, a więc pokuta, aby była skuteczna, ona składać się musi z pewnych elementów. Ten grzesznik, który pokutuje musi mieć właściwą postawę względem grzechu i właściwą postawę względem sprawiedliwości. Oczywiście grzesznik przede wszystkim musi być przekonany, że jest grzesznikiem. On musi mieć umysłowe przekonanie o grzechu. Następnie musi czuć smutek z powodu grzechu, a także musi czuć nienawiść do grzechu. Musi za wszelką cenę starać się porzucić ten grzech. musi także wyznać grzech, musi go wyznać względem tych, względem kogo ten grzech popełnił, a także musi wyznać grzech względem Boga. Co więcej, o ile to jest możliwe, taki grzesznik powinien uczynić zadośćuczynienie za grzech. Następnie powinien ciągle mieć opozycję do tego grzechu, aby ten grzech w miarę możliwości już się nie powtórzył. To samo grzesznik musi zająć właściwą postawę względem zasad sprawiedliwości. On musi przede wszystkim umiłować sprawiedliwości. Musi ją za wszelką cenę starać się praktykować i musi o nią bojować w swoim codziennym życiu. Tylko wtedy taka pokuta będzie skuteczna i przybliży tego grzesznika do Boga. Drugim ważnym krokiem w zbliżaniu się do Boga jest nasza wiara, przez którą to dostępujemy usprawiedliwienia przez wiarę przelaną za naskręt Chrystusa. Ta wiara usprawiedliwiająca oczywiście prowadzi nas do Boga. Ona jest na podstawie pewnych przesłanek. które decydują o tym, że możemy być usprawiedliwieni przez wiarę przed Bogiem. Pierwszą z takich przesłanek jest łaska Boża, dzięki której w ogóle możemy przybliżać się do Boga, dzięki której Bóg posłał na świat Syna swego umiłowanego, aby każdy, kto w Niego uwierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Oczywiście drugą z tych przesłanek jest to krew naszego Pana Jezusa Chrystusa, która została za nas przelana. Trzecią jest zmartwychwstanie naszego Pana, ponieważ bez zmartwychwstałego Zbawiciela nie moglibyśmy być usprawiedliwieni. Czwartą z przesłanek jest nasza wiara. Tutaj przez wiarę osiągamy to usprawiedliwienie. I oczywiście jest jeszcze piąta przesłanka, Też bardzo ważna to są uczynki zgodne z naszą wiarą. Oczywiście to usprawiedliwienie z wiary zawiera w sobie pewne korzyści. Przede wszystkim to usprawiedliwienie daje nam łaskę przebaczenia grzechu. Po drugie, daje nam przypisanie sprawiedliwości chrystusowej. A w związku z tym możemy cieszyć się społecznością i pokojem z Bogiem. I po czwarte, Dzięki temu usprawiedliwieniu mamy pomoc do naszego sprawiedliwego życia. Chociaż usprawiedliwienie z wiary jest bardzo błogosławionym stanem, w którym to już mamy pokój z Bogiem, ponieważ jak Pismo Święte w liście apostoła Pawła do Rzymian w V rozdziale, a I wersecie mówi nam tak. Będąc wtedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa. To jest wielki przywilej i wielkie błogosławieństwo mieć pokój z Bogiem. Jednak chcemy powiedzieć, że usprawiedliwienie nie jest ostatnim krokiem w zbliżaniu się do Boga, ale jest ono łaską i etapem umożliwiającym postawienie kolejnego kroku, którym jest nasze poświęcenie. Pismo Święte zaprasza nas do poświęcenia słowami apostoła Pawła, zapisanymi w liście do Rzymia, w XII rozdziale, a w wersecie I, gdzie czytamy tam tak. Proszę was wtedy bracia, przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarom żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest rozumną służbę waszą. Zauważmy, że jest to zaproszenie. Pismo Święte zaprasza nas do poświęcenia. A więc usprawiedliwieni przed Bogiem, przez wiarę w przelaną za nas krew Chrystusa, jesteśmy zapraszani do przedstawienia w poświęceniu naszych ciał, tak usprawiedliwionych, a więc z punktu widzenia Biblii świętych i przyjemnych Bogu. Przyjemnych w tym znaczeniu, że nadających się do przyjęcia przez Boga. Ale to tylko dzięki przez zasługę naszego Pana, Jezusa Chrystusa przez zasługę Jego okupu, tak jak podawaliśmy na początku werset słowa samego naszego Pana, które powiedział, że Jan jest ta droga, prawda i żywot i żaden nie przychodzi do Ojca tylko przeze mnie. I właśnie dzięki zasłudze naszego Pana możemy uzyskać i usprawiedliwienie z wiary, i możemy poświęcić się Bogu na służbę, I to nasze poświęcenie dzięki tej ofierze może być przez Boga przyjęte. Nasz Pan również zaprasza nas do poświęcenia, gdzie w Ewangelii Mateusza w 11 rozdziale w wersetach od 28 do 30 czytamy, co następuje. Tam nasz Pan szczególnie zwraca się do tych, którzy są obciążeni tym jarzmem niewoli, grzechu i śmierci. I On mówi do nich tak. Pójdźcie do Mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja Wam sprawię odpocznienie. Weźmijcie jarzmo Moje Nasie, a uczcie się ode Mnie, że Mię cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie duszą Waszej. Nasz Pan mówi, pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, ja wam sprawię odpocznienie. Weźmijcie jarzmo moje na sie, co to znaczy? Poświęćcie się, zwiążcie się ze mną, wasz czas, wasze wpływy, wasze środki, wasze ludzkie wszystko ze mną i z moją służbą. Tak więc poświęcenie jest trzecim ważnym krokiem w zbliżaniu się człowieka do Boga. Oczywiście poświęcenie jest jasno określone przez Pismo Święte i zanim podamy definicję poświęcenia, to może w kilku słowach powiemy, czym poświęcenie nie jest, ponieważ ludzie czynią pewne rzeczy, z tą myślą i intencją, że jest to poświęcenie dla Boga. Otóż poświęcenie się Bogu nie jest stanem bezgrzechu, a więc jeżeli się ktoś poświęci Bogu, nie może powiedzieć, że już jest bez grzechu, ponieważ Pismo Święte wyraźnie nam mówi, a to o tym pisze apostoł Jan w pierwszym swoim liście, w pierwszym rozdziale, a w Eresecie ósmym, że jeślibyśmy rzekli, iż grzechu nie mamy, sami siebie zwodzimy, a prawdy w nas nie masz. Poświęcenie się Bogu nie jest też poświęcenie się takim ludzkim sprawom, jak dzieło reformy, jak praca w slamsach, jak działania na rzecz poprawy warunków socjalnych, na rzecz abstynencji, na rzecz zakonów i tym podobnych spraw. Poświęcenie się Bogu nie sprowadza się również do noszenia prostego ubioru, do skromnego odżywiania się, do prowadzenia obecnie życia ponurego gdzieś może za murami klasztoru, spodziewając się większej wolności i przyjemności w przyszłym życiu. Czym w związku z tym jest poświęcenie? Otóż poświęcenie jest to odłączenie się od tego, pospolite i zwyczajne, a oddanie się na wyłączną służbę dla Boga. Potwierdzają to pewne przykłady, które możemy spotkać w Piśmie Świętym. I tak na przykład za czasów Starego Testamentu cały naród izraelski był poświęcony Bogu, ponieważ był oddzielony od pogan i wszedł z Bogiem w relację przymierza. Tak samo, jeżeli chodzi o lewitów jako o szczególne pokolenie z tego narodu, oni również byli oddzieleni od zwykłych Izraelitów w całkowitym oddaniu dla Pana. Tak samo i kapłani, którzy również byli specjalną grupą w narodzie izraelskim, ponieważ do nich należało składanie ofiar, do nich należał przystęp do tych rzeczy świętych, którzy to właśnie Tylko oni mieli taki dostęp, a więc oni byli specjalnie podłączeni i poświęceni na specjalną służbę Bogu. W Nowym Testamencie znajdujemy wiele przykładów osób poświęconych. Znajdujemy najwspanialszy i najdoskonalszy przykład naszego Pana Jezusa. Znajdujemy przykłady apostołów, którzy odłączyli się od pospolitych i zwyczajnych zajęć życiowych a całkowicie oddawali się Bogu i Jego służbie. U naszym Panu Jezusie mamy proroczo powiedziane w psalmie 40, a w wersecie 8 i 9, gdzie psalmista proroczo odzwierciedla ducha naszego Pana, który poświęcił się Bogu na służbę. Mamy tam powiedziane tak. Wtedy rzekłem, oto idę, w księgach napisano o mnie, abym czynił wolę Twoją, Boże mój, pragnę, albowiem zakon Twój jest w środku serca mego." Tak więc duch prawdziwego poświęcenia to jest pragnienie przyjmienia woli Bożej. Spróbujmy teraz odpowiedzieć na pytanie, kto jest zapraszany do poświęcenia. Odpowiadamy, że ten werset z listu apostoła Pawła do Rzymia, XII rozdział, werset pierwszy, stosuje się przede wszystkim do usprawiedliwionych. A więc do poświęcenia nie zapraszani są niepokutujący grzesznicy, ani ci, którzy już się poświęcili. Chociaż ci, którzy już się poświęcili, w pewnym sensie mogą być zachęcani przez ten werset do tego, aby też luby swojego poświęcenia podtrzymywać. Ale tutaj, Apostoł Paweł w tym wersesie w szczególny sposób zwraca się do usprawiedliwionych zwiadów, którzy uczynili już pierwsze dwa kroki, a więc uczynili krok pokuty i krok usprawiedliwienia. Oczywiście są to bardzo ważne kroki, ponieważ nikt nie może być uświęconym w oczach Bożych w rozumieniu Pisma Świętego, jeżeli najpierw nie został tymczasowo usprawiedliwiony. Odpowiedzmy sobie na pytanie teraz, z czego składa się poświęcenie. Aby powiedzieć, z czego składa się poświęcenie, musimy odczytać słowa naszego Pana, które w bardzo dobry sposób odzwierciedlają istotę naszego poświęcenia. A te słowa mamy zapisane w Ewangelii Mateusza w szesnastym rozdziale, a w wersecie dwudziestym czwartym, gdzie czytamy tam tak. Wtedy rzekł Jezus do uczniów swoich, jeśli kto chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój i naśladuje mnie. Zauważmy, jeśli kto chce. Tutaj też nie ma przymusu. Tutaj nasz Pan, przedstawia poświęcenie jako sprawę zupełnie dobrowolną. Jeżeli kto chce iść za mną, mówi, niechajże samego siebie zawsze, weźmie krzyż swój i naśladuje mnie. Tak więc poświęcenie składa się z pewnych elementów. Pierwszym z tych elementów jest samozaparcie i wyrzeczenie się świata. Następne elementy poświęcenia związane są ściśle z naśladowaniem stóp naszego Pana. A co nasz Pan uczynił, kiedy się poświęcił, kiedy to okazał przez chrzest wodny w Jordanie? Oczywiście nasz Pan udał się przede wszystkim i w pierwszej kolejności na pustynię, gdzie przez 40 dni i 40 nocy pościł, aby tam w skupieniu studiować Słowo Boże. A więc następnym Elementem naszego poświęcenia jest to rozmyślanie o Słowie Bożym. Pismo Święte zachęca nas do tego, abyśmy rozmyślali o Słowie Bożym. Apostoł Paweł w drugim liście do Tymoteusza, drugim rozdziale, a piętnastym wersecie udziela młodemu Tymoteuszowi takiej rady. Staraj się, abyś się doświadczonym stawił Bogu robotnikiem, który by się nie zawstydził i który by dobrze rozbierał słowo prawdy. Oczywiście, kiedy zwrócimy uwagę na naszego Pana, to zauważymy również, że po swoim poświęceniu bardzo dużo czasu spędzał na czuwaniu i modlitwie. I przypominamy sobie chwilę, ostatnie godziny jego ziemskiego życia, kiedy w Ogrodzie Getsemańskim wyrzekł pamiętne słowa do swoich uczniów, które mamy zapisane w Ewangelii św. Marka w 14 rozdziale, a w wersecie 38, gdzie mówi, czujcie, a módlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie. Duch ci jest ochotny, ale ciało mdłe. To są dwa następne elementy naszego poświęcenia. Kolejnym elementem poświęcenia, co zresztą czynił nasz Pan, jest to głoszenie Słowa Bożego. Nasz Pan bardzo dużo czasu i swojej uwagi poświęcał na głoszenie Słowa Bożego. Apostoł Paweł pisząc drugi list do Tymoteusza, czwarty rozdział, a werset drugi, ten werset zaczyna tak, głoś Słowo Boże. Co więcej, nasz Pan, Jezus, nie tylko ogłosił Słowo Boże, ale także Go praktykował, a więc żył i postępował zgodnie z tym Słowem. Apostoł Jakub w swoim liście w I rozdziale, a w XXII wersecie mówi tak, a bądźcie czynicielami Słowa, a nie słuchaczami tylko. Co więcej, to głoszenie i praktykowanie słowa Bożego sprowadziło na naszego Pana wiele cierpień i doświadczeń. I to nawet ze strony tych, którzy mniemali się być ludem Bożym, a więc ze strony nauczonych w Piśmie i paryzeuszów, którzy zadawali naszemu Panu najwięcej cierpień. A więc kolejnym, ostatnim elementem poświęcenia jest cierpienie za wierność słowu Bożemu. I tutaj również możemy odczytać, List apostoła Pawła do Tymoteusza, drugi list, drugi rozdział, a werset dwunasty, w którym apostoł Paweł mówi tak, jeśli cierpimy, z nim też królować będziemy, jeśli się go zapieramy i on się nas zaprze. Zapytajmy, Teraz i odpowiedzmy, dlaczego ludzie powinni się poświęcać? Dlaczego? Oczywiście, aby odpowiedzieć na to pytanie, myślę, że dobrą rzeczą będzie, jeżeli powiem, z jakich powodów i z jakich motywów ludzie nie powinni się poświęcać. A więc na pewno ludzie nie powinni się poświęcać z lęku przed karą. Ludzie również nie powinni się poświęcać z pragnienia, z powodu pragnienia zdobycia jakiejś aprobaty innych, a więc nie powinni się poświęcać z tego powodu, że może się to podobać mężowi albo żonie, albo dzieciom, czy może rodzicom, czy może bliskim albo przyjaciołom, to nie powinno być motywem do naszego poświęcenia. Jak również ludzie nie powinni się poświęcać z tego powodu, że spodziewają się zdobyć nagrodę. Chociaż za wierność w poświęceniu Bóg obiecał nagrody, to jednak taka nagroda nie powinna być głównym motywem naszego poświęcenia. A więc w związku z tym, co powinno być motywem do naszego poświęcenia? Z jakiego powodu ludzie powinni się poświęcać? Otóż ludzie powinni się poświęcać z wdzięczności i oceny litości Bożej, to znaczy jego dotychczasowych łask, łaski pokuty i usprawiedliwienia, dzięki którym w sercu poświęcającego budzi się wiara i miłość. Ludzie powinni się poświęcać również dlatego, że wszystko, co posiadają i czym mają być w przyszłości, czy jaką nadzieję mają w przyszłości, to wszystko zawdzięczają Bogu. A więc to wszystko, czym są teraz i czym w przyszłości mają nadzieję być, to wszystko zawdzięczamy Bogu z powodu tego, że Bóg nas stworzył, że Bóg dał za nas swojego Syna, przez którego to mamy nadzieję żywota wiecznego. Tak jak to pięknie mówi nam Psalm 146, a werset 6 gdzie mamy powiedziane, który uczynił niebo i ziemię i morze i wszystko, co w nich jest, który przestrzega prawdy aż na wieki. Jest tutaj mowa o Bogu. A więc wszystko, co dzisiaj posiadamy i wszystko, co mamy nadzieję w przyszłości posiadać, mamy tylko dzięki Bogu. A więc z tego powiodu powinniśmy się poświęcać. Jest to jedyny słuszny sposób, jedyny słuszny sposób postępowania. To powiedzmy sobie teraz na pytanie, w jaki sposób poświęcenie powinno być symbolizowane. Ponieważ w różnych grupach chrześcijańskich są różne sposoby symbolizowania poświęcenia. Niektórzy symbolizują swoje poświęcenie przez pokropienie, inni przez polewanie, a jeszcze inni przez zanurzenie w wodzie. który z tych sposobów jest najwłaściwszy. Zobaczmy, co apostoł Paweł w liście do Rzymian w szóstym rozdziale, a w wersecie czwartym mówi nam odnośnie poświęcenia, odnośnie istoty tegoż aktu. W szóstym rozdziale, a w wersecie czwartym czytamy tak. Pogrzebani jesteśmy z nim przez chrzest w śmierć, aby jako Chrystus wzbudzony jest z martwych przez chwałę ojcowską, tak żebyśmy i my w nowości żywota chodzili. Tutaj, drodzy, mamy dwa bardzo ważne elementy naszego poświęcenia, a więc pogrzebanie w śmierci i powstanie do nowości żywota. Otóż w kropieniu lub polewaniu nie ma symboliki pogrzebu w śmierci i powstania do nowości żywota. Tylko w zanurzeniu w wodzie mamy ten symbol, a więc symbol pogrzebania i ponownego powstania. Dlaczego? Ponieważ woda jest elementem ziemi. Zanurzenie w wodzie reprezentuje nam pogrzebanie. Zanurzający reprezentuje tutaj naszego Pana, dzięki któremu możemy symbolicznie być pogrzebani, a więc To zanurzenie reprezentuje śmierć dla siebie i świata. Natomiast wynurzenie tej osoby, która się poświęca, reprezentuje powstanie do nowości żywota. A więc w ten sposób w Chrście Wodnym mamy pięknie zobrazowane te dwa elementy poświęcenia, a więc pogrzebanie dla siebie i świata, a powstanie do nowości żywota. Oczywiście biblijne przykłady osób ochrzczonych pokazują również, że taki symbol jest właściwy. Nasz Pan Jezus również okazał swoje poświęcenie przez krzesł wodny, gdzie przez Jana Chrzciciela był zanurzony w wodach Jordanu. Jak długo poświęcenie powinno trwać? Oczywiście, Ono powinno następować zaraz po tym, jak podjęliśmy w pełni świadomą decyzję o tym i powinno trwać wiecznie. Poświęcenie to nie jest akt na czas określony, to nie jest coś takiego jak umowa na czas określony albo przymierze na jakiś określony czas, ale poświęcenie powinno trwać wiecznie. Pismo Święte wyraźnie nam mówi, w objawieniu świętego Jana w drugim rozdziale, a dziesiątym wersecie, bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota. A więc wierność aż do śmierci. Poświęcenie ma trwać wiecznie. Zastanówmy się na koniec, jakie są koszty, a jakie korzyści naszego poświęcenia. Otóż koszty naszego poświęcenia związane są z realizacją siedmiu powyżej wspomnianych elementów poświęcenia. i niejednokrotnie uczniowie naszego Pana pytali o to, jaki, jaka korzyść dla nich będzie z poświęcenia, ponieważ oni ponieśli pewne koszty. Możemy odczytać takie pytanie, które jest zapisane w Ewangelii świętego Marka w 10 rozdziale, a w wersetach od 28 do 30., gdzie, czytamy tak, i począł Piotr mówić do niego, otośmy, my opuścili wszystko i poszliśmy za Tobą. A więc Piotr mówi do naszego Pana Jezusa, a Jezus odpowiadając, rzekł, zaprawdę powiadam Wam, nikt nie jest, kto by opuścił dom, albo braci, albo siostry, albo ojca, albo matkę, albo żonę, albo dzieci, albo rolę dla mnie, i dla Ewangelii, żeby nie miał wziąć stokrotnie teraz, w tym czasie, domów i braci, i sióstr, i matek, i dzieci, i ról z prześladowaniem, a w przyszłym wieku, żywota wiecznego. A więc Jezus obiecał swoim wiernym naśladowcom stokrotną nagrodę w tym życiu, a w przyszłości żywot wieczny. Jakie więc korzyści wynikają z naszego poświęcenia? A więc w tym życiu, Pierwszą korzyścią, jaką mamy z naszego poświęcenia, to jest przywilej społeczności z Bogiem, Jezusem i braci. Ktoś, kto się poświęca, nieraz może tracić przyjaciół w świecie, może zrywać więzy rodzinne, ponieważ rodzina nie rozumie jego poświęcenia i nie akceptuje jego postawy. Ale co taka osoba zyskuje? Taka osoba zyskuje wielu braci i sióstr w Panu, w Jezusie Chrystusie. tak jak to pięknie mówi apostoł Jan w pierwszym swoim liście, w pierwszym rozdziale, a trzecim wersecie. Coś my, mówię, widzieli i słyszeli, to wam zwiastujemy, abyście i wy z nami społeczność mieli, a społeczność nasza, aby była z Ojcem i z Synem Jego Jezusem Chrystusem. A więc lud Boży, który się poświęca, Pomimo tego, że czasami traci najbliższych w świecie, to zyskuje wielką duchową rodzinę, zyskuje społeczność z Bogiem, zyskuje społeczność z naszym Panem Jezusem Chrystusem i z wieloma braćmi i siostrami w Jezusie Chrystusie. Kolejną korzyścią spoświęcenia jest bardzo cenny wgląd w charakter Boga, Chrystusa i braci. Dzięki poświęceniu się Bogu możemy dostrzegać piękno charakteru boskiego. Nasz Pan w Ewangelii św. Mateusza, w V rozdziale, w wersecie VIII, mówi nam słowa następujące. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają. Możemy oglądać Boga nie literalnym wzrokiem, ponieważ Bóg jest istotą duchową i nikt z ludzi nie może oglądać Boga literalnym wzrokiem, ale możemy oglądać Boga w jakiś sposób dzięki poznaniu prawdy. Rozumiemy, że Bóg jest absolutnie doskonały w przymiotach swego charakteru i w przymiotach istoty, jak również dostrzegamy Jego doskonały plan i dostrzegamy również, że Bóg jest doskonały w swoich dziełach i że konsekwentnie realizuje swój plan. Dzięki temu możemy mieć radość i pokój serca. A więc dzięki tej znajomości wytwarza się w nas radość i pokój serca. Psalm 119, werset 165 mówi, pokój wielki dajesz tym, którzy miłują zakon twój, a nie doznają żadnego obrażenia. Kolejną korzyścią z poświęcenia jest przygotowanie nas do służby w królestwie i do życia wiecznego bez względu na to, jakie tam będzie nasze miejsce. Przywilej służby jest czymś wspaniałym. Jeżeli my służymy komuś wielkiemu, na przykład jakiemuś królowi, prezydentowi czy premierowi, to możemy to poczytywać za wielki przywilej. O ile większym przywilejem jest służba dla Boga, istoty najwyższej we wszechświecie, która jest doskonała, a więc jest to wspaniały przywilej. Bóg już dzisiaj udziela nam tego przywileju, udziela nam przywileju służby dla Niego, dla prawdy i braci, w tym celu, aby w przyszłości przygotować nas do służby w Królestwie. Oczywiście służba w Królestwie będzie bardzo potrzebna, ponieważ życie wieczne nie będzie polegało na bezczynności, ale będzie to wieczna służba przynosząca korzyść innym stworzeniom i przynosząca Bogu wieczną chwałę. Kolejną korzyścią z poświęcenia jest to, że poświęcenie daje nam dzisiaj już najlepszy rodzaj życia, jaki w ogóle jest dostępny. Jakie życie może równać się z życiem poświęconym obecnie? Poświęcony żyje w odłączeniu od świata, od jego złych, bezbożnych praktyki nałogów. Poświęceni także znajdują się pod specjalną opatrznością Bożą. I już dzisiaj cieszą się tą wspaniałą nadzieją życia wiecznego. Jest to coś wspaniałego. Dzisiaj, w dzisiejszym świecie, Kiedy świat przepełniony jest niepokojem, niepewnością jutra, my, jako osoby poświęcone, mamy nadzieję życia wiecznego. Ta nadzieja nas wzmacnia, ta nadzieja nas pokrzepia, ta nadzieja pozwala nam znosić te niekorzystne warunki, w których obecnie się znajdujemy. I ostatnią korzyścią z naszego poświęcenia to jest to, co nasz Pan obiecał nam w przyszłości, a więc żywot wieczny. A więc jest to przyszła chwała w Królestwie naszego Pana i żywot wieczny podkreślamy w doskonałych warunkach i w doskonałych ciałach. Apostoł Jan w pierwszym swoim liście, w drugim rozdziale, a w dwudziestym piątym wersecie mówi, a tać jest obietnica, którą On nam obiecał, to jest żywot wieczny. A więc jest to wspaniała obietnica. Życie wieczne nie jest czymś naturalnym, czymś wrodzonym. To nie jest wrodzona cecha człowieka, lecz życie wieczne jest darem Boga udzielonym tym, którzy odpowiednio przystosują swoje charaktery do boskich wymagań. A więc życie wieczne jest udzielone tym, których charaktery są w harmonii z boskim charakterem. Wobec wiernych ta obietnica jest pewna, ponieważ ona jest potwierdzona przysięgą samego Boga. Tak więc jeżeli pozostaniemy wierni w naszym poświęceniu, nasza wiara może oczekiwać z niewzruszoną pewnością wypełnienia przez Boga Jego obietnicy i udzielenia nam życia wiecznego. Czy w związku z tym warto się poświęcać? odpowiadamy, że tak, że warto, ponieważ droga do życia wiecznego wjedzie nas właśnie przez poświęcenie. I zachęcam tych wszystkich, którzy uczynili już ten pierwszy krok, krok pokuty i drugi krok, krok wiary, przez którą mogą uzyskać usprawiedliwienie z wiary, aby nie poprzestawali na tym, ale czynili kolejny krok, w przybliżaniu się do Boga, a więc poświęcenie, a na pewno błogosławieństwo wielkie i korzyść będzie udziałem takich jednostek. Ja bardzo dziękuję za tą część naszej wideokonferencji. Widzę, że pojawiły się pewne pytania i na pewno zechcę na nią odpowiedzieć. Także już przechodzę do pytania pierwszego. Dlaczego ludzie uważają, że można się poświęcić tylko w klasztorach i zakonach? No szczerze mówiąc, nie wiem dlaczego tak uważają, ale oczywiście coś powoduje, że tak uważają. Oni uważają najprawdopodobniej, że tylko w taki sposób mogą czynić wolę Bożą. Oczywiście nasz Pan, Jezus, ani apostołowie nie byli w żadnym klasztorze ani zakonie. Oni oczywiście Żyli inaczej niż reszta świata, ale nie żyli w odizolowaniu od świata. Byli, chociaż ich życie wyglądało na pewno inaczej, ponieważ praktykowali samozaparcie, odłączenie się od tego świata, to jednak nie zamykali się w żadnym z klasztorów, służyli Bogu poprzez te elementy poświęcenia, o których mówiliśmy, a więc nie tylko poprzez samozaparcie siebie i świata, ale także poprzez czuwanie modlitwę, poprzez rozmyślanie o Słowie Bożym. Oni swoje życie poświęcili na głoszenie Słowa Bożego, na praktykowanie tego Słowa i na cierpienie za wierność temu Słowu. A więc tutaj jakaś izolacja od ludzi, no jak widzimy z Pisma Świętego nie miała miejsca, a dlaczego niektórzy tak poświęcają, czy dlaczego tak niektórzy czynią, uważając, że poświęcenie się Bogu to jest w klasztorach i w zakonach, no na pewno trzeba by było spytać te jednostki. Często wypływa to ze szczególnego serca, często są w swoich wyznaniach w taki sposób nauczani, że tylko w taki sposób można poświęcić się Bogu i to wcale może nie jest aż takie złe, jednak Biblia nie wymaga tego, abyśmy poświęcając się Bogu musieli zamykać się w jakichś klasztorach. Czy wszyscy poświęcenie zobowiązani są do głoszenia Słowa Bożego, nawet wówczas, gdy nie mają do tego predyspozycji? Oczywiście standardy są określone. Tak więc Pismo Święte mówi głoś słowo Boże. Oczywiście nie wszyscy mają jednakowe zdolności, to się zgadza. Niektórzy mają zdolności do tego, aby głosić Słowo Boże poprzez podanie jakiejś publikacji, poprzez może nawet uczynki. Pismo Święte mówi nam, żebyśmy głosili Słowo Boże nie tylko słowem mówionym, ale także naszymi uczynkami, naszym postępowaniem. Oczywiście te wymagania są niezmienne. każdy na miarę swoich możliwości powinien to słowo głosić. Jeżeli nie ma zdolności do publicznego przemawiania, może to słowo głosić prywatnie, może nawet to słowo głosić poprzez zwrócenie innych osób na pewne publikacje czy książki, w których wyjaśnione są niektóre tematy związane z Bogiem, związane z jego planem, związane z okupem chrystusowym i podstawowymi doktrynami Pisma Świętego, a więc głosić Słowo Boże można na różne sposoby, niekoniecznie w sposób oficjalny i taki który jest widziany przez innych, ale w sposób bardziej prywatny, a nawet przez nasze życie i postępowanie również możemy to słowo głosić. Oczywiście każdy powinien wykorzystywać te sposobności i talenty, które osiada jak najlepiej. Czy we wspomnianym królestwie też trzeba będzie się poświęcać? Oczywiście, że tak, ponieważ nikt nie otrzyma życia wiecznego, kto się nie poświęci. Bóg określił pewne warunki i wymagania, a więc każdy, kto chce żyć, musi spełniać te warunki. W Królestwie Bożym będą panowały warunki doskonałości, będą panowały warunki sprawiedliwości, a więc każdy, kto będzie chciał korzystać z tych sprawiedliwych i dobrych warunków, musi się Bogu poświęcić, musi przyjąć Jego wolę, a więc w pełnym tego słowa znaczeniu musi zrezygnować ze swojej woli, można powiedzieć, ze swojego sposobu na życie, a przyjąć w to miejsce wolę Bożą. Bóg oczywiście nikomu nie narzuca swojej woli, dlatego też zawsze Dzisiaj, kiedyś i w przyszłości to poświęcenie będzie aktem dobrowolnym. Bóg nikogo nie zmusza do tego, aby przyjął Jego wolę, aby się poświęcił, ale kto to uczyni z czystego serca, dostosuje się do tych warunków i boskiego prawa, będzie mógł cieszyć się życiem wierszy. Czy w dzisiejszych czasach trzeba wykonać symbol poświęcenia przez zanurzenie, czy nie wystarczy poświęcić się w duchu Panu Bogu. Oczywiście w różnych czasach, różnie ten symbol był demonstrowany, tak? Czyli to poświęcenie było w różny sposób demonstrowane. Niektórzy to pokazywali przez praktykę pokropienia czy polewania wodą. ale jak wiemy, Pismo Święte wskazuje nam na jeden właściwy symbol poświęcenia, więc kto rozumie te sprawy, to powinien tak czynić, jak Pismo Święte od niego wymaga. Natomiast tutaj chcemy powiedzieć, że co innego, czym innym jest symbol, a czym innym jest prawdziwa istota poświęcenia, a więc symbol nie może zastąpić prawdziwego poświęcenia. Inaczej mówiąc, jeżeli ktoś się prawdziwie w sercu poświęcił, a symbolizuje to w niewłaściwy sposób, to Bóg patrzy na serce i Bóg przyjmuje jego poświęcenie. Natomiast sam symbol jak gdyby tutaj nie załatwia sprawy. Czyli nawet jeżeli ktoś nie uczynił szczerego poświęcenia w sercu, a symbolizował to we właściwy sposób, to niestety symbol jest tylko symbolem. Oczywiście wszyscy, którzy na podstawie Biblii zrozumieli, jaki jest właściwie symbol poświęcenia, taki symbol powinni uczynić, o ile są poświęceni. Widzę, że było to ostatnie pytanie. Tak więc dziękuję wszystkim za udział w dzisiejszej wideokonferencji. Chciałbym tylko jeszcze przypomnieć, że w lewym dolnym rogu znajduje się link do pobrania pobrania elektronicznej wersji Boskiego Planu Wieków i dzięki temu możemy zamówić książkę w wersji papierowej. Koszt książki i przesyłki w wersji papierowej jest bezpłatny, a więc możemy to uczynić klikając link, który znajduje się w lewym dolnym rogu. Jeszcze raz serdecznie dziękuję wszystkim za udział w wideokonferencji. i do zobaczenia w następnym odcinku.