Co to jest dusza? | WIDEOKONFERENCJA [#8]

Witam serdecznie wszystkich internautów. Mamy chwilowe opóźnienie z przyczyn technicznych. Bardzo przepraszam, że z opóźnieniem rozpoczynamy nasze dzisiejsze spotkanie, ale również bardzo się cieszę, że wspólnie możemy się spotkać i rozważyć temat biblijny, co to jest dusza. Zanim się przedstawię i uczynię wstęp do naszych rozważań, chciałbym podać kilka uwag technicznych. Mianowicie w czasie wykładu jest możliwość zadawania pytań odnoszących się do kwestii poruszanych w tym temacie. Również pod oknem wideokonferencji zamieszczone będą dwa linki, gdzie bezpłatnie można zamówić publikację. Pierwszy link do zamówienia wersji elektronicznej książki Boski plan Wieków, drugi w wersji papierowej zupełnie bezpłatnie. Także zachęcam również serdecznie do korzystania z tej możliwości. Nazywam się Paweł Piętka. Od wielu lat studiuję Biblię, najwspanialszą ze wszystkich ksiąg. Słowo pochodzące od Boga. Bardzo interesują mnie zagadnienia związane z tematyką. kim jest człowiek, jaką jest istotą, jak powstał, czy został stworzony, jeżeli tak, to przez kogo? W jakim celu i również co się dzieje z nim w momencie śmierci. I także szczególnie poświęcimy uwagę zagadnieniu i odpowiedzi na pytanie, czy jest w naturze człowieka jakiś element nieśmiertelności i jaka jest jego przyszłość. zagadnienia i wiele innych w niezwykle prosty, logiczny sposób przedstawia Biblia, słowo Boże, które dał nam Bóg. Przypomnę cztery takie główne punkty naszych rozważań, które podałem we wstępie w zaproszeniu do dzisiejszego spotkania. A więc zastanowimy się i spróbujemy odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób ludzka dusza została stworzona i przez kogo? Z czego się składa dusza? czy jest w swojej naturze nieśmiertelna oraz wyjaśnimy bardzo krótko na ile czas pozwoli pojęcia ciała, ducha i duszy. Wszyscy ze mną się zgodzicie, że człowiek jest istotą śmiertelną. Każdy z nas bowiem wie, że człowiek musi umrzeć. Już przeszło 3000 lat temu sławny i wielki król Izraela Salomon napisał bardzo znamienne słowa. Mam je zapisane w każdmodziei Salomona dwiątym rozdziale w wierszu piątym w wersji Biblii gdańskiej. Tłumaczenie Biblii gdańskiej. I tym tłumaczeniem będę się posługiwał na dzisiejszym spotkaniu i również ten werset zacytuję. Czytamy tam. Bo ci co żyją wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą i nie mają żadnej zapłaty, gdyż w zapomnienie przyszła pamiątka ich. Zastanówmy się bardzo krótko nad pierwszym zdaniem tego cytatu. Boź ci co żyją wiedzą, że umrzeć mają. Dlaczego umieramy? Z medycznego punktu widzenia. Otócz organizm nasz w pewnym wieku stosunkowo szybko, bo już po ukończeniu 20 roku życia następują w nim zmiany starcze. Organizm nasz się starzeje w wyniku tego, że zmniejsza się masa tkanek naszego ciała, naszego organizmu wyniku szybciej postępujących procesów niszczenia, obumierania tkanek niż procesów regeneracji tych tkanek naszego organizmu. A więc wyniku tego nasz organizm stopniowo się starzeje. Zużywają się najważniejsze organy naszego ciała. Zmniejsza się odporność na choroby, zmniejsza się ilość wody w ustroju, funkcje układów enzymatycznych i wszystko to stopniowo zbliża człowieka do śmierci. A zwróćmy uwagę jak Biblia przedstawia sprawę śmierci i powód dla którego człowiek umiera z biblijnego punktu widzenia. Jak to przedstawia słowo Boże? Kiedy człowiek stworzony został doskonałą, wspaniałą istotą na obraz i podobieństwo Boże, Bóg dał mu pewną formację, pewne ostrzeżenie dotyczące zakazu spożywania owoców z drzew wiadomości dobra i zła. Przeczytajmy ten werset. Pierwsza księga Mojżeszowa, księga Genezis, drugi rozdział, wiersz 17. Ale zrzewa wiadomości dobrego i złego jeść z niego nie będziesz. Albowiem dnia, którego jeść będziesz z niego, umierając umrzesz. Czy nie jest to odpowiedź i czy nie pokrywa się z tym uzasadnieniem, które już podaliśmy, że właśnie śmierć tak jak i z medycznego punktu widzenia, tak również z punktu widzenia Biblii, powodem tego jest to samo. Człowiek umierając stopniowo słabnąc w swoim organizmie, w swoich funkcjach życiowych, organizm nasz staje się w wyniku procesu starzenia słabszy, podatniejszy na różne choroby i następnie na końcu tego procesu Biblia mówi i Biblia przestrzegała o tym, że nastąpi śmierć. A więc nie mamy problemu ze zrozumieniem i wszyscy się z tą myślą zgadzają, że ciało człowieka starzeje się stopniowo i następnie umiera. Co więcej, aby potrzymać funkcje życiowe naszego ciała, musi być ono zasilane pokarmem, wodą odpowiednio ogrzewane. Musi być odpowiednia dbałość o to, aby organizm utrzymać w sprawności. A więc z pewnością ciało nasze nie jest nieśmiertelne. Z tym chyba wszyscy się zgadzamy. Ale co Biblia mówi o duszy? Bo to jest szczególnie tematem nas interesującym. Czym jest dusza i czy jest możliwe, aby ona była niezniszczalna lub inaczej nieśmiertelna? lub jeszcze inaczej możemy postawić pytanie, że Bóg, który jest stwórcą, stworzycielem człowieka, czy stworzywszy duszę nie jest w stanie jej zniszczyć, czy stworzył coś, czego sam, nad czym nie ma mocy i nie może tej właśnie duszy unicestwić. Biblia wyraźnie naucza, że życie każdego stworzenia poddane jest woli Stworzyciela. Zauważmy, że Pismo Święte nigdzie w żadnym wersecie biblijnym, w żadnym tłumaczeniu Biblii, ani w oryginalnym tekście nie mówi o nieśmiertelności duszy. Nie znajdziemy takiego wyrażenia dusza nieśmiertelna w Biblii. Co więcej, znajdujemy myśli, które są zupełne przeciwne takiemu właśnie poglądowi. Zwróćmy uwagę na to, co powiedział Pan Jezus. Mamy te słowa zapisane w Ewangelii Mateusza 10 rozdziale wierszu 28. A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, czyli miał na myśli ludzi, bo rzeczywiście tak jest. Niekiedy źli ludzie mogą zabić nasze ciało, mogą uśmiercić nasze ciało. Ale o czym Pan Jezus dalej mówi? Lecz duszy zabić nie mogą. I kontynuuje myśl, ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić, czyli zniszczyć w piekielnym ogniu, a według oryginału w ogniu gehennym. Kto jest tą istotą, która ma moc zabić, czyli unicestwić, zniszczyć nie tylko ciało, ale również duszę? Oczywiście Bóg Stwórca. W proszwie Ezechiela 18 rozdziale czwartym wierszu Pan Bóg wyraźnie mówi: Oto dusze moje wszystkie są. Jako dusza ojcowska, tak i dusza synowska moje są. Dusza, która grzeszy, ta umrze. Jak wyraźne, dobitne wyrażenie i wskazanie, że dusza jest elementem śmiertelnym. Zatem zadajemy i ponawiamy pytanie, czy dusza jest nieśmiertelna, czy śmiertelna. i przede wszystkim czym ona jest. Odnośnie pojęcia duszy istnieje wiele sprzecznych ze sobą poglądów. Ogólnie możemy powiedzieć, że ta tematyka, temat duszy jest objany pewnym nimbem tajemniczości. Zazwyczaj osoby, z którymi rozmawiamy i który kiedy zadajemy im pytania, by wyjaśnili jak oni to pojęcie rozumieją, zasłaniają się bardzo często takim taką zasłoną tajemnicy. Nie do końca wiemy, Bóg nie do końca nam wszystko objawia. Niektórzy uważają, że jest to inteligentna, że dusza jest inteligentną istotą, która zamieszkuje nasze ciało i w momencie śmierci opuszcza nasze ciało i dalej istnieje, dalej egzystuje. Bardzo oryginalną definicję duszy pozdał jeden kaznodzieja metodyscki, który określił ją w ten sposób, że nie ma ona ani wnętrza, ani zewnętrza, nie posiada ciała, kształtu lub części i milion dusz można umieścić w ubinie orzecha. bardzo oryginalna, możemy powiedzieć definicja i możemy próbując ją zrozumieć stwierdzić, rzec że jest to bardzo definicja, ale czegoś co nie istnieje. Jak może coś, co nie ma ani wnętrza, ani zewnętrzna, nie posiada ciała, nie posiada kształtu lub żadnych elementów, może stanowić coś, co ci w ten sposób niektórzy próbują określić jako duszę. Jak została stworzona dusza ludzka? W pierwszej księdze Mojżeszowej, drugim rozdziale i siódmym wierszu czytamy: "Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi i natchnął dosłownie w języku hebrajskim dmuchnął w oblicze jego dech. W hebrajskim języku moc lub wiatr życia. I stał się człowiek duszą żyjącą. to jest istotą czującą istotą reagującą na bodźce. Czyli już w tym stwierdzeniu odnoszącym się i opisującym stworzenie człowieka mamy zawarte określenie, że człowiek w momencie stworzenia go przez Boga stał się duszą żyjącą, a więc istotą odczuwającą, istotą reagującą na bodźce, istotą wyposażono w pewne zmysły, które w tym momencie art twórczego rozpoczęły swoje działanie, swoją pracę. A więc opis ten pokazuje, że najpierw stworzone zostało ciało przez Boga uformowane z pierwiastków ziemi. Tak to określa Biblia, słowo Boże. Ale nie był to jeszcze człowiek, nie była to dusza lub istota. To ciało miało oczy, ale one nic nie widziały, uszy, ale nic nie słyszały. Ustale nie było ono w stanie wypowiedzieć ani jednego słowa. I również krew, ale która była zimna, pozbawiona życia i płuca, które nie pracowały. Nie było to nic innego jak nieożywiane, nieożywione martwe ciało. Może nie mieliśmy takiego również określenia użyć. Były to zwłoki człowieka, a nie żywa istota. Drugi krok w procesie stwarzania człowieka stanowiło obdarzenie życiem właśnie tak w ten sposób uformowanego, przygotowanego pod każdym względem ciała. Jest to opisane w dalszych słowach tego opisu, który cytowaliśmy, mianowicie pierwsza księga Mojżeszowa, drugi rozdział wiersz siódmy. I tchnął w oblicze, czyli w nocza jego dech życia. Rozważmy taką sytuację. Być może niektórzy z nas byli świadkami, kiedy dana osoba utonęła i poprzez podjęcie czynności reanimacyjnych przez ratowników lub ratownika próbowano przywrócić funkcje życiowe tej osobie. Jak to było czynione? A więc poprzez poruszanie ramionami, uciskanie klatki piersiowej w odpowiedni sposób podawania powietrza do ust metodą usta usta przez ratownika, po pewnym czasie niekiedy te płuca podejmowały pracę, rozpoczęły pracę i stopniowo rozpoczęło się oddychanie nosem. Organizm powrócił do swoich funkcji życiowych. A więc mając to na uwadze odnosimy tą rzecz do sposobu, w jaki Bóg stworzył to nieożywione ciało przygotowane, zupełne, doskonałe pod każdym względem, ale jednak pozbawione pierwiastka życia. A więc Bóg używając swojej mocy, tchnienia, w którym był element, pierwiastek życia, tchnął w oblicza człowieka to właśnie ożywiające jego organizm powietrze. Dostało się ono do płuc. Nastąpiło ich rozszerzenie. Cząsteczki krwi się utleniły, przesunęły do serca. Ten organ przekazał je następnie do każdej innej części ciała, budząc w ten sposób wszystkie przygotowane, ale dotychczas nieaktywne organy ciała. Pobudzone zostały do pracy nerwy. Te informacje i bodźce przesłane zostały do mózgu. Rozpoczął się proces myślenia, powstrzegania, rozumowania, dotykania, odczuwania smaku, czucia, powolnienia. I to było ludzkim organizmem żyjącym. Człowiek, tak jak ten opis wskazuje, stał się istotą żyjącą, czyli czującą, reagującą na bodźce. Co więcej, tak przygotowany przez Boga doskonały organizm, aby te funkcje życiowe człowieka były podtrzymane, musiał spożywać odpowiedni rodzaj pokarmu przygotowany przez Boga. Tak jak możemy również zacytować pierwszą księgę Mojżeszową trzeci rozdział 22 gdzie powiedziane jest o tym że właśnie te drzewa życia przygotowane dla człowieka z których owoce miał spożywać w celu podtrzymania swojego organizmu przy życiu i w sposób doskonały aby mógł funkcjonować one były niezbędne również do tego, aby to życie człowieka było przez cały czas podtrzymywany. A gdy człowiek zgrzeszył, Bóg wypędził go z tego miejsca, które przygotował jako miejsce dla zamieszkania przez niego, nazwane w Biblii ogrodem Eden albo rajem. I w pierwszej księgi trzecim mojżeszowej trzecim rozdziale wierszu 22 czytamy co Bóg powiedział kiedy wypędzał właśnie w wyniku nieposłuszeństwa i złamania przekroczenia doskonałego boskiego prawa jak Bóg uzasadnił to że właśnie Adam jest wypędzany z tego miejsca z araju ogrodu Ednacznie ściągnął ręki swej nie wziął z drzew żywota, nie jadł i żyłby na wieki. A więc nawet hipotetycznie zakładając, gdyby taka sytuacja miała miejsce, że Bóg pomimo tego, że Adam zgrzeszył, pozostawia go w ogrodzie Eden. Posiadając doskonały organizm, Adam spożywając doskonały owoc drzew podtrzymujących jego życie, żyłby na wieki. A więc Bóg o tym wiedząc i aby jego przestroga informacja o tym, że złamanie prawa Bożego skutkować będzie śmiercią, mogła być wyegzekwowana, wypędza go z tego miejsca. Bardzo ciekawą, interesującą rzeczą jest to, że Pismo Święte, Słowo Boże również terminu dusza używa w odniesieniu do niższych stworzeń, czyli do zwierząt. W pierwszej księdze Mojżeszowej drugim rozdziale w wierszu 19 czytamy: "A gdy stworzył Pan Bóg ziemi, czyli pierwiastków ziemi, wszelki zwierz polny i wszelkie ptactwo niebieskie, tedy je przywiódł do Adama, aby obaczył, jakoby je nazwać miał, a jakoby nazwał Adam każdą duszę żyjącą". Czyli podobne, można powiedzieć dokładnie to samo wyrażenie, które zastosowane zostało wcześniej w odniesieniu do Adama. W tym przypadku odnosi się do niższych stworzeń, aby Adam nazwał z imienia każdą duszę żyjącą, odczuwającą, tak abyło imię jej. To znaczy Pan Bóg spowodował, że przez stworzone przez niego niższe stworzenia, zwierzęta lądowe, ptaki przychodziły do Adama, doskonałego człowieka. stworzonego na obraz i podobieństwo Boże, który każdemu z nich nadawał imiona i podobnie jak człowiek są one nazwane duszami, to znaczy istotami czującymi, istotami inteligentnymi, chociaż niższego rzędu, niższego rodzaju. Podobnie jak człowiek, one mogą widzieć, słyszeć, czuć, odczuwać smak, mieć powolonienie i każde oczywiście może już rozumować odpowiednio do poziomu swojego własnego organizmu, chociaż żadne z nich nie może posługiwać się swoim umysłem w taki sposób i na takim poziomie, jak to jest możliwe w odniesieniu do człowieka. A więc ta różnica pomiędzy człowiekiem a stworzeniami niższymi nie wynika z posiadania przez człowieka innego rodzaju życia niż to, które posiadają niż zwierzęta. One zostały stworzone również w taki sam sposób, jak został stworzony Adam. Wszystkie one podtrzymują swoje funkcje życiowe w taki sam sposób jak człowiek, przez trawienie podobnych pokarmów wytwarzających krew, mięśnie, kości zgodnie ze swym rodzajem lub naturą. I każdy podobnie jak również człowiek ma przywilej rozwijania rozwijania swojego gatunku przekazując życie otrzymane o stwórcy swojemu potomstwu. Oczywiście między poszczególnymi gatunkami zwierząt lądowych ptaków, stworzeń morskich istnieją oczywiście różnice. One różnią się kształtem i również swoimi funkcjami, zdolnościami, w jakie zostały wyposażone przez Boga. A więc bardzo ciekawe stwierdzenie Biblii, że to samo wyrażenie dusza żyjąca Biblia odnosi do człowieka, jak również odnosi do niższych stworzeń. Na czym polega zatem różnica? Pomiędzy człowiekiem a pomiędzy niższymi stworzeniami. Jest ona oczywiście zauważalna. Każdy z nas ma świadomość i widzi tą różnicę pomiędzy organizmem człowieka, jego zdolnościami, jego możliwością jego funkcjonowania, a tym w co zostało wyposażone niższe stworzenia. A więc jak powiedzieliśmy, nie leży ta różnica w innym rodzaju życia, jakie otrzymał człowiek od tego jakie otrzymały niższe stworzenia, ale różnica ma ta przede wszystkim fizyczny charakter. Bóg bowiem przygotował człowieka i wyposażył go szczególnie w jego zdolności umysłowe, które nie posiadają niższe stworzenia. Jakie to są zdolności? zdolność do abstrakcyjnego myślenia, zdolność do duchowych rzeczy, duchowych rozmyślań, duchowej nawiązywania duchowej społeczności z Bogiem. To wszystko wyróżnia człowieka od niższych stworzeń. Niższe stworzenia zostały tego pozbawione. Z jakiego powodu? Bowiem Bóg przygotował pewne zamierzenia związane z przyszłością człowieka, tak jak mówią obietnice słowa Bożego, podczas gdy takich zamierzeń względem niższych stworzeń Bóg nie poczynił. I z tego też powodu został on o wiele lepiej wyposażony w funkcje szczególnie swojego organizmu, szczególnie funkcje umysłowe, które wyróżniają go od zwierząt. Kiedy człowiek został stworzony, Pan Bóg ocenił to dzieło twórcze, jakim była doskonała istota ludzka, nazywając go bardzo dobrym. Słowo bardzo dobry oznacza doskonały, zupełnie. Wszystkie elementy, organy wewnętrzne, mózg, umysł człowieka wspaniałe, wspaniale funkcjonowały. On był zdolny przejawiać niezwykle wielkie zdolności intelektualne, które miał wykorzystywać zgodnie z własną wolą dla swojego własnego dobra, rozwoju, swojej pomyślności, swojej przyszłości, którą Bóg dla niego przewidział. Ale w wyniku grzechu, jak zauważamy, wszystko to zostało przynajmniej na pewien czas zaprzepszczone. A więc tak jak zauważamy to stworzenie w ten sposób człowieka, przygotowanie go do pewnych przyszłych zadań, jakie Bóg przed nim miał w przyszłości podstawić i mu objawić, zostało przesunięte w czasie w wyniku tego, że tak jak Biblia wskazuje, grzech poprzez nieposłuszeństwo człowieka wszedł na świat i wszyscy, którzy zrodzili się następnie z linii Adama są istotami dotkniętymi tą właśnie skazą grzechu. Świadectwa Biblii są zgodne z powyższymi rozważaniami, z powyższymi myślami, które już dotąd były przedstawione. Zwróćmy uwagę, co mamy zapisane w pierwszej księdze Mojżeszowej w pierwszym rozdziale, wiersza 29 i 30. I rzekł Bóg: Oto dałem wam wszelkie ziele wydawające z siebie nasienie, które jest na obliczu wszystkiej ziemi i wszelkie drzewo, na którym jest owoc drzewa wydające z siebie nasienie, będzie wam ku pokarmowi i wszelkiemu zwierzowi ziemskiemu i wszystkiemu ptactwu niebieskiemu i wszelkiej rzeczy ruszającej się po ziemi, w której jest dusza żyjąca. W oryginalnym tekście hebrajskim jest to użyte określenie, wyrażenie Nefesz. Hajah, dusza żyjąca, dusza odczuwająca i wszelka jarzyna ziela będzie ku pokarmowi. I stało się tak. A więc ponownie w tym również wersecie niższe stworzenia, zwierzęta ląbowe, ptactwo, zwierzęta morskie nazwane zostały duszami żyjącymi. Jest to również całkowicie zgodne z oświadczeniem króla Salomona, które mamy zapisane w kaznodziejach Salomonowych trzecim rozdziale wierszu 19. Bo przypadek synów ludzkich i przypadek bydła, czyli zwierząt jest przypadek jednaki. Jako umiera ono, tak umiera i ten. I ducha jednak wszyscy mają, a nie ma człowiek nic więcej nad bydlem, czyli zwierzę. A zatem ten werset wyraźnie wskazuje, że zarówno człowiek, jak i niższe stworzenia posiadają jednakowego ducha. Co to znaczy? jednakowego, dechu życia, tchnienia życia, którym obdarzył Bóg człowieka i również mistrze stworzenia. Tak jak czytaliśmy, w odniesieniu do człowieka tchnął w nozd jego dech życia, stał się człowiek duszą żyjącą. To samo określenie z innego wersetu, jak zauważyliśmy, zostało użyte w odniesieniu do niższych stworzeń. A więc również jeszcze zacytujmy jeden werset z tego samego rozdziału trzeciego Księgi Kaznodzieja Salomony, 21 rozdział. Tam czytamy: "A któż któż wie, że duch synów ludzkich wstępuje w górę, a duch bydlęcy, że stępuje pod ziemię?" Zadaje kaznodzieja pytanie: kto wie z ludzi, kto ma pewność, że duch synów ludzkich wstępuje w górę? To znaczy gdzie? do nieba, a duch bydlęcy stępuje pod ziemię. Podważa to pogańską teorię, jaka była właśnie już przedstawiana w tych w tym czasie, kiedy żył kaznodzieja Salomon, która już w tamtym właśnie okresie czasu rozpoczęła spekulację, że człowiek tak naprawdę posiada jakąś wrodzoną cechę, która powstrzyma jego śmierć, nawet gdyby on wydawał się być umarłym. A więc nauka o nieśmiertelności duszy, która rzekomo odróżnia, wyróżnia człowieka od niższych stworzeń i zapewnia mu życie także nawet po śmierci jest nauką pochodzenia pogańskiego. A więc tak jak zauważyliśmy, ta różnica istnieje przede wszystkim w odniesieniu do człowieka i zwierząt i polega na tym, że człowiek ma wyższy rodzaj organizmu w swoich funkcjach, w swoich zdolnościach i również posiada władze moralne, intelektualne, religijne, które odróżniają go od niższych stworzeń i te właśnie rzeczy ma wykorzystywać w celu nawiązywania społeczności ze swym stwórcą i rozwijania się w dalszym ciągu pod jego kierunkiem, pod jego kierownictwem. I co więcej, pomimo tego, że zaistniał grzech, że tak jak cytowaliśmy i świadczy o tym apostoł Paweł, szczególnie list do Rzymian, szósty rozdział miał mamy na uwadze, że właśnie poprzez nieposłuszeństwo pierwszego człowieka grzech wszedł na świat i dotknął wszystkich ludzi bez wyjątku. Tak jak apostoł również pisze, bo wszyscy zgrzeszyli. Właśnie w wyniku tego, że zgrzeszył ich ojciec Adam, który tą rzecz przekazał swojemu całemu potomstwu i że nie ma sprawiedliwego ani jednego. Jest to rzecz tymczasowa, jest to rzecz przejściowa. Bóg w swojej wielkiej łasce przewidział wspaniałą rzecz, mianowicie jaką? Dającą nadzieję człowiekowi na wspaniałe przyszłe życie. A tą rzeczą i nadzieją stąd wynikającą jest danie odkupiciela Jezusa Chrystusa, który położył swoje życie, dał swoje życie jako cenę okupu za utracone życie człowieka Adama i całego jego potomstwa. O tym właśnie wielkim odkupicielu naszym Panu Jezusie Chrystusie prorokował już Izajasz. W 53 rozdziale proroctwa Izajasza wiersza 10 i 12 czytamy myśl dotyczącą Pana Jezusa. Wylał na śmierć duszę swoją. A więc zauważmy również w przypadku i w odniesieniu do Pana Jezusa jest tu użyty termin dusza i położył ofiarą za grzech duszę swą, czyli istotę swą. W takim znaczeniu Biblia używa słowa dusza. A w ten sposób kładąc swoją istotę ofiarą za grzech, kupił swoją drogocenną krwią duszę, czyli istotę Adama i całego jego potomstwa. Tą właśnie myśl potwierdza także psalmista Dawid w 49 psalmie 16 wierszu, kiedy pisze: "Ale Bóg wykupi duszę moją z mocy grobu, gdy mę przyzyjmnie". W odniesieniu do Pana Jezusa wracając wracając do myśli kostwa Izajasza 53 rozdział że wylał na śmierć duszę swoją. Słowa te oznaczają, że dusza Pana Jezusa była śmiertelna. To znaczy, że śmierć w jego przypadku była możliwa i zresztą jak wiemy nastąpiła, bo inaczej nie mógłby on by stać się naszym odkupicielem. Czyli co to znaczy, że jego dusza została wylana na śmierć? Jego dusza umarła, to znaczy jego istota umarła. On umarł, aby stać się ofiarą za grzech człowieka. I w odniesieniu do tej właśnie nadziei, wspaniałej nadziei, wynikającej z faktu położenia ceny okupu, ceny odkupienia człowieka przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela, Biblia opisuje wspaniałą nadzieję, że człowiek będzie żył ponownie, oczywiście na warunkach posłuszeństwa, takich warunkach, jakie będzie wymagał od niego Bóg. W odniesieniu do śmierci, śmierć jest odwrotnym procesem do procesu stwarzania człowieka. Tak jak powiedzieliśmy, dwa elementy były niezbędne, aby człowiek został stworzony. Mianowicie najpierw stworzenie doskonałego ciała, jeszcze nieożywionego. Następnie w tak przygotowane doskonałe ciało, doskonały organizm, udzielenie mu, danie mu tchnienia życia, które ten organizm ożywiło. Śmierć jest procesem odwrotnym. Rozdzielenie ciała i tego tchu życia, dechu życia, iskry życia, jakbyśmy to nie nazwali, powoduje to, że człowiek umiera. Śmierć w wielu fragmentach słowa Biblii, słowa Bożego jest przyrównana do snu. Czytamy na przykład, że nasz Pan mówiąc o śmierci Łazarzom powiedział, mamy te słowa zapisane w Ewangelii Jana 11 rozdział wiersz 11 i 14. Łazarz, przyjaciel nasz śpi, ale idę, abym go ze snu obudził. Jeżeli rozpatujemy śmierć w porównaniu właśnie z tym obrazem, jakim posłużył się Pan Jezus, że jest ona snem, to znaczy ze snu. Jeżeli kładziemy się do snu, to wiemy, że ze snu następuje obudzenie. W takim znaczeniu właśnie tego określenia używa Pan Jezus. On wskazuje, że śmierć jest stanem przejściowym, jest stanem tymczasowym, że przyjdzie czas obudzeniem, tak jak Łazarz w sposób demonstracyjny został poprzywrócony do życia po czterech dniach przebywania jego ciała w grobie. Jest to pokazanie, demonstracja boskiej siły, boskiej mocy, której Bóg użyje przywracając rodzinę ludzką ponownie do życia. Na jakiej podstawie? na podstawie, jak już powiedzieliśmy, ceny okupu złożonej przez naszego odkupiciela. I wiele wersetów biblijnych. Możemy jeszcze zacytować niektóre fragmenty ze Starego Testamentu i Nowego Testamentu. One właśnie opisują śmierci jako stan, jako stan snu. Na przykład ewangelista Łukasz pisząc o Szczepanie pierwszym w męcziku mówi, że Szczepan zasnął. W kazaniu świętego Pawła wygłoszonym w Antiochii znajdujemy tą samą myśl. kiedy mówił o Dawidzie, wspaniałym mężu Bożym, słudze Bożym, królu Izraela. Mamy to zapisane w Dziejach Apostolskich sióm rozdziale wierszu 60 i również w 13 rozdziale 36 wierszu Dawid zasnął. Święty Piotr używa tego samego wyrażenia, powiadając: "Ojcowie zasnęli, mając na myśli ojców Starego Testamentu." Słowa te są zacytowane w drugim, zapisane w drugim liście Piotra trzecim rozdziale w wierszu czwartym. I również w odniesieniu do mężów sług Bożych Starego Testamentu, na przykład o Abrahamie, również takie wyrażenie jest użyte: zasnął z ojcami swymi. A prorok w 14 rozdziale, w wierszu 13 przekazuje to jeszcze w bardziej dobitnie, dobitnej formie. Tak jak możemy cytować ten werset. Obyrześ mnie w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres. Kędy chcesz wspomnieć na czyli ten sługa boży, mąż Boży Iok miał nadzieję. wiedział o tym, że przyjdzie ten moment w odniesieniu do niego, jakim jest śmierć, że on umrze. ale miał nadzieję, którą wyraził w tych słowach, że kiedy uciszony, uciszy się gniew Boży, kiedy przeminie zamierzony kres, czyli okres czasu, który Bóg zamierzył, aby on przebywał w grobie w stanie snu, symbolicznego snu, następnie przedstawia nadzieję, że Bóg wspomni na niego, to znaczy ponownie przywróci go do życia i kontynuuje tą myśl w kolejnym wiersze. O wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej przemiany swojej. Wtedy zawołasz, a ja tobie odpowiem, a spraw twoich. Jest to bardzo podobne wyrażenie, jakie użył nasz Pan w Ewangelii Jana piąm rozdziale, wierszy 28 i 29, kiedy mówił o tych wszystkich, którzy znajdują się w stanie śmierci, gdzie czytamy: "Wszyscy co są w grobach usłyszą głos Syna Bożego i wyjdą, zostaną przywróceni ponownie do życia". A więc drodzy, te trzy terminy, które bardzo krótko, oczywiście nie wszystkich zagadnień związanych z nimi z uwagi na ograniczony czas nie rozłożyliśmy tu, ale te trzy szczególnie pojęcia, które nas interesowały w naszym temacie. Dusza. Słowo dusza użyte jest w znaczeniu istota. Istota czująca, istota rozumująca, istota reagująca na bodźce. Słowo duch albo dech żywota, tchnienie życia, iskra życia, którą Bóg stwarzając człowieka i również nisze stworzenia tchnął w jego oblicze. Jak cytowaliśmy, stał się człowiek duszą żyjącą i również ciało, organizm człowieka, który uzależniony jest właśnie od tego prawa do życia, jakie udziela Bóg swoim stworzeniu. A więc z uwagi na nasz krótki, stosunkowo czas będziemy kończyć nasze rozważania. Zachęcam do zadawania pytań. Nasza społeczność będzie w ten sposób przedłużona i będę miał możliwość i nadzieję odpowiedzieć na kwestie, które was nuttują bądź na które jeszcze po tym krótkim temacie, na które dalej może nie znaleźliście odpowiedzi. Możecie to uczynić w formie stawianych pytań, na które będę w miarę możliwości odpowiadał. A więc bardzo dziękuję za uwagę. Jeszcze raz przepraszam za opóźnienie, które wynikło z przyczyn technicznych i także przypominam o możliwości bezpłatnego nabywania książki zatytułowanej Boski plan wieków w wersji elektronicznej w formie PDF. pierwszy link pod okienkiem wideokonferencji i drugi link wersji drukowanej, które mogą dla wszystkich zainteresowanych być przesłane bezpłatnie. Życzę boskiego bożego błogosławieństwa z tych wspólnych rozważań i bardzo wam dziękuję za uwagę. Tak, już pytania się pojawiły. Mamy, mam trzy pytania. Być może jest ich więcej. Widzę na razie trzy. Pytanie pierwsze czytam. Ludzie wierzą, że mają duszę nieśmiertelną. Czy Bóg mógł stworzyć taką, która później okazałaby się czyniącą wieczne zło? No więc właśnie te kwestie oczywiście bardzo krótko, ale poruszałem w naszym temacie. Sprawa wiary, a sprawa tego, czy dusza jest nieśmiertelna, to są oczywiście w tym przypadku dwie różne sprawy. Można wierzyć, że człowiek posiada duszę nieśmiertelną, ale to nie oznacza, że taką duszę nieśmiertelną człowiek rzeczywiście posiada. właśnie Biblii i tych rozważań staram się pokazać, że nie ma takiego pojęcia w słowie bożym jak dusza nieśmiertelna, że dusza jest śmiertelna, bo słowo dusza znaczy istota. Człowiek, niższe stworzenia, nawet możemy powiedzieć aniołowie są istotami śmiertelnymi. Jedynie Bóg w swoim, swojej naturze posiada atrybut nieśmiertelności. O tym również wyraźnie naucza słowo Boże. Ta druga część pytania, czy Bóg mógł stworzyć taką istotę, która później okazałaby się czyniącą wiecznie zło? No więc nie. To by możem powiedzieć, to jest no absurdalny pogląd. Oznaczyłoby to, że Bóg stworzył coś, czego następnie w żaden sposób nie byłby w stanie zatrzymać. Jeżeli stworzyłby istotę posiadającą duszę nieśmiertelną, która czyniłaby wieczne zło, byłoby to rzeczą całkowicie sprzeczną i przeciwną jego woli. Bóg takich rzeczy nigdy by nie tolerował, nigdy by nie stworzył. Poza tym, jak powiedzieliśmy, Bóg stwarzając istoty na poziomie ziemskim, tak jak człowieka czy niższe stworzenie, ale również na poziomie duchowym, gdyż również do tego odnosi się Biblia, nie obdarzył tych istot atrybutem nieśmiertelności. A więc to pytanie, na to pytanie mogę jedynie odpowiedzieć, że nie. W odniesieniu do szatana, bo może pytający miał to na myśli, szatan nie posiada elementu nieśmiertelności. Z czego to wynika? Pan Jezus wyraźnie powiedział do swoich uczni: "A Bóg pokoju zetrze szatana pod nogi wasze wrychle". Czy te słowa nie oznaczają, że szatan zostanie unicestwiony, że szatan zostanie zniszczony? Gdyby Bóg nie miał takiej mocy tego, by uczynić, w żaden sposób Pan Jezus takiego świadectwa by nie podał. Pytanie drugie. Doskonały Adam w raju, to dlaczego zgrzeszył? Dlaczego zgrzeszył będąc doskonały? A więc właśnie to na tym polega próba. Bóg stwarzając człowieka doskonałym, tak jak powiedzieliśmy, nie udzielił mu atrybutu nieśmiertelności. To znaczy nie powiedział, że stworzyłem cię i teraz będziesz żył wiecznie i nie ma żadnej mocy ani siła siły, która by ten stan rzeczy zmieniła. Adam był śmiertelny i od posłuszeństwa swemu stwórcy uzależnione było przedłużanie jego życia w wieczność, w nieskończoność. Bo człowiek przecież stworzony na obraz i podobieństwo Boże. Pan Bóg nie zamierzał, aby żył tak jak obecnie ludzie żyją 70 80 czy może niektórzy 90 lat, ale aby żył wiecznie. Ale zanim obdarzył człowieka i miał zamiar obdarzyć tym właśnie tą rzeczą, zaproszeniem go, aby wszedł do wieczności, aby żył wiecznie, nastąpiła próba. Jaka to była próba? chyba posłuszeństwa, posłuszeństwa doskonałemu prawu bożemu. Tak jak czytaliśmy w pierwszej księdze mojżeszowej drugim rozdziale 17 wierszu. Na czym polegała ta próba? Na miłości najwyższej do Boga. Kiedy przypomnimy sobie prawo zakonu, jakie zostało dane narodowi Izraela, wiemy, że ono spisane na dwóch tablicach kamiennych składało się z dwóch głównych przykazań, bo Pan Jezus streścił te 10 przykazań do dwóch głównych najważniejszych. Jakie to są? Pierwsze, będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca, myśli, duszy i siły. To jest obowiązek każdej istoty rozumnej, świadomej, stworzonej na obraz, podobieństwo Boże. I drugie, będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. Od wypełnienia w sposób zupełny, doskonały tych dwóch przykazań uzależnione jest życie wieczne człowieka. Biblia wyraźnie naucza, kto te dwa przykazania wypełni, będzie żył wiecznie. Bóg daje, możemy powiedzieć i dał w odniesieniu do narodu Izraela takie zapewnienie, że jeżeli wypełnicie te dwa przykazania, te lub inaczej można powiedzieć 10 przykazań, które składają się na te dwa główne w sposób zupełny doskonały, będziecie obdarzeni życiem wiecznym. Dlaczego zgrzeszył? Na tym polegała próba jego posłuszeństwa. Czyli co możemy powiedzieć? Człowiek wybrał. Apostoł Paweł wyraźnie świadczy o tym, że Adam nie był zwiedziony, bo wiemy w jaki sposób i kto był przyczyną, powodem tego, że Ewa, małżonka, żona Adama wzięła jako pierwsza, zerwała owoc z drzewa wiadomości dobra i zła. Zjadła ten owoc, a następnie przyniosła ten owoc i dała Adamowi. Kto posłużył się wężem, który wspiął się na oczach Ewy, a być może wspinał się wiele razy, zanim Ewa zdobyła się na ten krok i jadł dobra i zła. Co było w odniesieniu do Adama i Ewy. Zjedzenie, czyli przekroczenie boskiego prawa skutkowałoby śmiercią. A ona obserwując zachowanie węża, który spina się i nie bez przeszkód i wcale nie umiera, utwierdziło ją w przekonaniu. A zresztą jest to opisane, że następnie szatan mówił, że nie jest prawdą to, że umrzecie, ale Bóg wie, że jedząc z drzewa wiadomości dobra i zła staniecie się jako bogowie znający dobro i zło. To było powodem tego, że Ewa zdecydowała się na to, aby zerwać ten owoc, jeść i następnie dała swojemu mężowi. Jak apostoł Paweł oświadcza, Adam nie był zwiedziony. To znaczy Adam wiedział, co się stanie, jeżeli wiedział, co się stanie z Ewą, która już zjadła ten owoc i wiedział co się stanie z nim, jeżeli on weźmie i ten owoc będzie jeść. Ale co bardziej umiłował, możemy powiedzieć w tym przypadku? właśnie swoją żonę, z którą strata jej była dla niego tak wielkim doświadczeniem, tak bolesnym doświadczeniem i świadomość tego, że to nastąpi, niż możemy, musimy powiedzieć z przykrością miłość najwyższa do Boga. To była próba, próba posłuszeństwa, jakiej został poddany człowiek jako doskonała istota. Czyli sama doskonałość nie daje, nie jest bezwarunkową rzeczą, której Bóg udziela, ale jest ona uwarunkowana posłuszeństwem, posłuszeństwu doskonałemu prawu bożemu. I pytanie trzecie. Jeśli człowiek ma duszę nieśmiertelną, to jak ma się do tego ofiara Pana na krzyżu w celu zbawienia człowieka? No więc właśnie jednej rzeczy nie da się pogodzić z drugą. Jeżeli człowiek posiadałby duszę nieśmiertelną, która opuszcza ciało i następnie żyje, no to po co odkupicie? Nie jest potrzebny. Człowiek dalej istnieje, funkcjonuje. Co więcej możemy powiedzieć na wyższym poziomie istnienia, bo poziom duchowy jest wyższą formą istnienia niż poziom istnienia materialnego. Czyli to pytanie oczywiście wyklucza drugą rzecz. Człowiek, czyli tak jak starałem się udowodnić na podstawie słowa Bożego, człowiek nie ma duszy nieśmiertelnej i z tego powodu, że jest duszą śmiertelną, to znaczy istotą śmiertelną, z tego też powodu zaszła potrzeba i Bóg to przewidział, dania Odkupiciela, który opuścił, jak Biblia wskazuje, duchowy niebiański stan, jaki posiadał wcześniej. Jako Logos przyszedł na świat, narodził się z niewiasty i następnie w sposób dobrowolny powodowany będąc miłością bezinteresowną do człowieka dobrowolnie stał się ceną okupu, aby wybawić go ze stanu śmierci. Dlatego dusza nie może być nieśmiertelna, ale dusza, jak wyjaśniliśmy, starałem się wyjaśnić, to istota. istota śmiertelna podlegająca śmierci, umieraniu. Jest to możliwe. A więc drodzy internauci yyy na pytania kolejne, jeżeli się pojawią yyy odpowiemy yyy pod adresem mailowym. Podam ten adres. Jeżeli ktoś będzie chciał jeszcze zadać pytanie bądź pewne rzeczy mu się jeszcze przypomną, chciał będzie chciał szerszego wyjaśnienia tych zagadań, zagadnień, które go interesują, podaję adres mailowy, pod którym to można uczynić. Kontakt@wierzbogu pisanemłącznie.pl. Powtarzam jeszcze raz kontakt@a uwierz Bogu pisanłą.pl. Bardzo dziękuję za uwagę za nasze dzisiejsze spotkanie i życzę błogosławieństwa Bożego z dzisiejszych rozważ.