Cienie przyszłych rzeczy | WEBINAR [#61]

Witam serdecznie wszystkich słuchaczy dzisiejszego webinarium. Bardzo się cieszę, że znaleźliście czas, aby wspólnie zastanowić się nad tematem słowa Bożego. Zgodnie z zapowiedzią dzisiejsze webinarium poświęcone będzie tematowi Cienie przyszłych rzeczy. Nieco trudniejszy temat, ale wierzę w to, że jesteście już w pewnym stopniu zaawansowani w rozważaniu różnych tematów słowa bożego. Także może przyszedł właśnie czas na nieco trudniejszy temat. Nazywam się Paweł Piętka. od wielu lat interesuje się słowem bożym, gdyż w nim przede wszystkim znalazłem drogę prowadzącą do zbawienia i życia wiecznego. Zachęcam zatem was wszystkich serdecznie do rozważenia tematu cienie przyszłych rzeczy. W ostatnim webinarium z grudnia ubiegłego roku rozważyliśmy krótko jeden z tematów słowa Bożego, jakim są proroctwa Biblii. Biblia jako słowo Boże zawiera siedem głównych kierunków myśli. Są nimi doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historię i typy. I właśnie dzisiejsze webinarium poświęcone jest ostatniemu z kierunków myśli. czyli typom Biblii, które określane są także cieniami przyszłych rzeczy albo przyszłych dóbr. Tego określenia cienie przyszłych dóbr, cienie przyszłych bogactw albo błogosławieństw, tak moglibyśmy również przetłumaczyć, zawarte są w słowach, jakie pisze do nas apostoł Paweł w liście do Żydów i 10 rozdziale i pierwszym wersecie. Odczytajmy te słowa. List do Żydów 10 rozdział pierwszy wiersz. Albowiem zakon, czyli prawo mojżeszowe, zawierając w sobie tylko cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może w żadnym razie przez te same ofiary nieprzerwanie składane rok w rok przywieźć do doskonałości tych, którzy z nimi przychodzą. Zauważmy jak apostoł wyjaśnia czym są typy Biblii jako jeden z kierunków myśli słowa Bożego. a mianowicie mówi o nich, wyraża się o nich, że one są pewnym cieniem, pewnym obrazem rzeczy, wydarzeń, również osób, które miały swoje zasadnicze wypełnienie mieć znaleźć dopiero w przyszłym czasie i przede wszystkim odnosiły się i wskazywały na pewne rzeczy, które miały wypełnić się w przyszłości w duchowym znaczeniu. Jak moglibyśmy na podstawie odczytanego wersetu sformułować czy określić czym są typy Biblii? Polskie słowo typ pochodzi z greckiego słowa tipos, które w potocznym znaczeniu ma oznacza odcisk, znak, stempel, obraz, wzór, model, także wzór do naśladowania. I słowo typ albo typy w nowym greckim testamencie występuje w 16 miejscach. I do niektórych tych wyrażeń występujących właśnie w tych wersetach słowa Bożego odniesiemy się w trakcie naszych rozważań. Bardzo interesującym słowem również, które jest odpowiednikiem, ale w znaczeniu wypełnienia typu jest inne greckie słowo antitipos, które również występuje w Nowym Testamencie. Jeden z takich wersetów krótkości rozważymy, gdzie ten wyraz antitypos jest użyty i oznacza ono dosłownie coś odpowiadające czemuś albo inna rzecz odpowiadająca danej rzeczy. inna osoba odpowiadająca danej osobie, tak jak na przykład odbicie pieczęci, kopia, wizerunek. Gdybyśmy przestudiowali te wersety Nowego Testamentu, w którym użyte jest słowo typ, greckie słowo tipos, możemy zauważyć, że jest ono użyte, występuje w czterech różnych znaczeniach. A więc po pierwsze oznacza znak i dwukrownie, dwukrotnie słowo typ z greckiego tipos użyte jest w tym znaczeniu. W Ewangelii Jana 20 rozdziale 25 wersecie. Ewangelia Jana 20 rozdział 25 werset. Czytamy: "I rzekli mu drudzy uczniowie: Widzieliśmy Pana, ale im on rzekł: Jeśli nie ujrzę w ręku jego znaków, tu występuje słowo tipos, gwoździ, a nie włożę palca mego w znaki, tipos gwoździ, a nie włożę ręki mojej w bok, jego nie uwierzę." Myślę, że kojarzycie już kto wypowiedział te słowa. Mianowicie jeden z apostołów, apostoł Tomasz, którego który nie był obecny wtedy, kiedy Pan ukazał się 11 uczniom, 11 apostołom w górnej sali. Nie było tam z nimi Tomasza i oni zdają relacje z tego spotkania z Panem. Ale co on właśnie odpowiada, to jest ten fragment odczytanego wersetu. Mianowicie on zapowiada, że jeżeli nie ujrzy znaków gwoździ i nie włoży palca w ten znak po gwoździach, które wynikały z ukrzyżowania Zbawiciela, nie uwierzy. Tu jest przykład użycia słowa typ znaczeniu znaku. Innym takim znaczeniem to słowa, które powiedział apostoł Paweł w liście do Filipian trzeci rozdział i 17 werset, a mianowicie słowo typ użyte w znaczeniu przykładu. Czytamy w tym wersecie list do Filipian 3:17. Bądźcie naśladowcami moimi bracia i patrzcie na tych, którzy postępują według przykładu jaki w nas macie. Czyli apostoł przedstawia tutaj siebie, swoje postępowanie jako naśladowcy Pana, jako przykład dla braci w zboru Filipi. Kolejne znaczenie słowa typ z greckiego tipos w Nowym Testamencie to wzór. Mamy użyte to ten to wyrażenie w liście do Rzymian w szóstym rozdziale 17 wersecie. Lecz Bogu niech będą dzięki, że wy, którzy byliście sługami grzechu, przyjęliście ze szczerego serca wzór tej nauki, której zostaliście przekazani. A więc nauka słowa Bożego, poselstwo Ewangelii jest tu przedstawiony jako wzór do naśladowania dla tych, którzy uwierzyli, przyjęli tą naukę jako pochodzącą od Pana. I czwarte znaczenie, które nas będzie tu interesować z uwagi na nasze rozważania, nasz temat, to znaczenie słowa typ właśnie w znaczeniu tipos, w znaczeniu typu, tak jak już powiedzieliśmy, a więc pewnej rzeczy odpowiadającej innej rzeczy lub pewnemu wydarzeniu lub osobie odpowiadającej innej osobie, tak jak postaramy się to krótko udowodnić na podstawie niektórych fragmentów słowa Bożego. Zwróćmy uwagę na początku, na początek zacytujmy słowa apostoła Pawła z listu do Rzymian piąty rozdział 14 werset, który stawia obok siebie, to znaczy wskazuje, że jedna osoba, jakim jest Adam przed swoim zgrzeszeniem, a więc doskonały człowiek Adam, istota boska stworzona na obraz i podobieństwo Boże, jest typem wskazującym na postać naszego Pana Jezusa Chrystusa, innego, doskonałego człowieka, który został przysłany albo przyszedł na świat celem naszego odkupienia. I właśnie to porównanie, czyli typ i antytyp wymienia apostoł w tym cytacie listu do Rzymian, piąty rozdział 14 wiersz. Czytamy: "Lecz śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza i nad tymi, którzy nie zgrzeszyli, na podobieństwo przestępstwa Adamowego, który jest wzorem, właśnie tu występuje greckie słowo typ, tipos, onego, który miał przyjść. Adam, doskonała istota ludzka, jest wzorem, typem tego, który miał przyjść w innym czasie, w przyszłym czasie naszego Zbawiciela. Jezusa Chrystusa, również innej doskonałej istoty ludzkiej. I tak jak [śmiech] już nadmieniłem, innym jeszcze słowem, które tutaj występuje w łączności z naszym podstawowym jakby wyrażeniem typ jest słowo antytyp. Antitypos w języku greckim, które dosłownie oznacza coś odpowiadające czemuś. na przykład inna rzecz odpowiadająca danej rzeczy albo osoba odpowiada inna osoba odpowiadającej danej osobie, tak jak odbicie pieczęci, kopia albo wizerunek. I w takim znaczeniu to słowo użyte jest w pierwszym liście Piotra trzecim rozdziale 21 wersecie. pierwszy Piotra trzeci rozdział 21 werset gdzie apostoł wskazuje ona pisząc nie będę odczytywał kontekstu z uwagi na no nasz ograniczony czas ale w powyższych wersetach apostoł pisze o arce Noego, w której jak wiemy z opisu starego testamentu znalazło schronienie przed niechybną zagładą osiem osób a więc Noe jego żona i trzech jego synów z żonami. znalazło schronienie, ocalenie, moglibyśmy powiedzieć zbawienie w arce. I teraz apostoł odnosząc tą myśl porównuje, wskazuje, że arka, w której te osiem osób ocalało, jest antytypem, antitypos chrztu. Odczytajmy te słowa. Ona, czyli arka jest obrazem antitypos, chrztu, który teraz i was zbawia, a nie jest pozbyciem się cielesnego brudu, lecz prośbą do Boga o dobre sumienie przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. A więc mamy tą historię, wydarzenie Starego Testamentu, o którym nadmieniliśmy, związane z osobą Noego i jego rodziny, którzy poprzez wejście do arki zachowali swoje życie. Mamy wskazanie, że antytipem, tym obrazem, widzę odbiciem, wizerunkiem tego wydarzenia jest chrzest, który również zbawia, ma zbawczą moc. W jaki sposób chrzest zbawia? Otóż chrzest, o czym jeszcze powiemy, jest okazaniem poświęcenia Bogu, oddania Bogu, przyjścia do Boga przez przyjęcie Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela. I każda osoba, która to czyni, otrzymuje na tej podstawie usprawiedliwienie z wiary i jest właśnie znajduje się jakby bezpośrednio pod ochroną Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jest na drodze prowadzącej do zbawienia. Jezus Chrystus Pan chroni tą osobę z uwagi na to, że to co on złożył za każdego człowieka, czyli wartość swojego ofiarowania, swojej swojego ceny, swojego życia, które złożył jako doskonała istota ludzka, przypisane jest na mocy usprawiedliwienia z wiary za tego, który taką wiarę manifestuje właśnie w zbawczą krew Zbawiciela, a więc również ochrania, zbawia podobnie jak czyniła to arka w odniesieniu do Noego i jego rodziny. Tak jak możemy zauważyć w trakcie naszych rozważań przekonamy się, że typami w Biblii są przynajmniej cztery różne rzeczy. mianowicie typami w Biblii są po pierwsze instytucje, po drugie osoby, po trzecie zasady albo reguły postępowania albo i prawa rzeczy, w tym także przedmioty oraz wydarzenia Starego Testamentu, a także osoby, rzeczy i wydarzenia Nowego Testamentu. Z uwagi na to, że nie jesteśmy w stanie omówić dokładnie wszystkich tych znaczeń, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie, ograniczymy się jedynie do tych czterech znaczeń słowa typ występujących w starych Starym Testamencie. Zacznijmy od no trudniejszego znaczenia słowa, typ jakim są instytucje. Instytucje Starego Testamentu. Co to jest? jakie instytucje Starego Testamentu możemy yyy zauważyć yyy w jako typ wskazujący na inną rzecz, która jest tej rzeczy antytypem, wypełnieniem. Y taką właśnie instytucją Starego Testamentu jest na przykład obrzezanie, które jak wyjaśnia apostoł, to za chwilę odczytamy, jest typem chrztu. A więc obrzezanie jest typem chrztu. Chrzest jest antytypem obrzezania, a więc jego wypełnieniem w duchowym tego słowa znaczeniu. I drugą instytucją Starego Testamentu, którą również mamy opisaną w księgach, szczególnie w pierw drugiej księdze mojżeszowej jest wieczerza wielkanocna, która jest typem wieczerzy pańskiej. Co to są instytucje? No w takim słownikowym znaczeniu słowa instytucje jest to, możemy tak określić, zespół pewnych norm prawnych, y, pewnych obyczajów dotyczącej jakieś organizacji, jakiejś dziedziny życia, albo jest to pewna organizacja działająca na podstawie takich norm, takich zasad, takich praw. I w codziennym życiu mamy takie instytucje, na przykład instytucje społeczne. Przykładowo są nimi szkoły, są nimi samorządy, instytucje ekonomiczne, na przykład zakłady pracy, banki socjalne, różnego rodzaju stowarzyszenia i fundacje. I cechą charakterystyczną dla tych wszystkich właśnie instytucji w potocznym tego słowa znaczeniu jest to, że one są zorganizowane według ściśle określonych zasad, według pewnych praw, według pewnych norm, przepisów prawa. Co więcej, w skład tych instytucji wchodzą wchodzi odpowiedni zespół ludzi, który działa w ramach tej organizacji, tak? Stosując się, wypełniając te normy, czy zasady czy cele, dla których instytucja została powołana. Jest też organ nadzorujący, organ kierowniczy, który kieruje daną daną instytucją. I tak w odniesieniu do Biblii możemy powiedzieć, że podobnie w biblijnym znaczeniu instytucja jest również pewnym zespołem praw, reguł podanych przez Boga. A więc mamy czynnik nadzorujący, czynnik kontrolujący, który jest autorem tych właśnie norm i praw oraz osoby, które tym właśnie regułom, prawom podporządkowane i winny być podporządkowane. Co więcej, Bóg również używa pewnych osób, które uczą innych właśnie tych określonych zasad postępowania, reguł, praw, norm, jakbyśmy to nie nazwali. Tych właśnie, którzy tym prawom, normją. I w takim znaczeniu jest właśnie między innymi użyta instytucja obrzezania, o której wyraźnie naucza słowo Boże, mająca swoje antytypiczne duchowe wypełnienie w odniesieniu do chrztu, który jest, jak powiedzieliśmy, symbolem poświęcenia Bogu. O tym obrzezaniu czytamy po raz pierwszy w pierwszej mojżeszowej 17 rozdziale w wersetach od 10 do 14. Kiedy Bóg kieruje takie słowa do Abrahama, czytamy pierwsza Mojżeszowa 17 rozdział od 10 do 14. A to jest przymierze moje, które zachowywać będziecie między mną i między wami i między nasieniem twoim po tobie, aby był obrzezany między wami każdy mężczyzna. Obrzeżcie tedy ciało nieobrzeski waszej, a to będzie znakiem przymierza między mną i między wami. Bardzo ważne stwierdzenie. Ta obrzezka była znakiem na ciele osób obrzezanych przymierza, które Bóg zawarł z tymi osobami. I dalej syn ośmiu dni będzie obrzezany między wami każdy mężczyzna w narodziach waszych, tak w domu narodzony, jak i kupiony za pieniądze od jakiegokolwiek cudzoziemca, który by nie był z nasienia twego. koniecznie obrzezany będzie urodzony w domu twoim i kupiony za pieniądze twoje, a będzie przymierze moje na ciele waszym, na przymierze wieczne. Czyli to zarządzenie, ta organizacja właśnie wskazuje na znaczenie tego symbolu, tego znaku. Jest to dowód albo znak, potwierdzenie przymierza, jakie Bóg w tych słowach zawiera z Abrahamem, jego rodziną, jego sługami. I dalej czytamy: "A nie obrzezany mężczyzna, którego by nie było obrzezane ciało nieobrzeski jego, będzie wytracona dusza ona z ludu swego, albowiem zgwałcił przymierze moje." Czy było to ważne zarządzenie? No jeżeli Pan Bóg za niewykonanie tego zarządzenia zagroził śmiercią, no to na pewno tak. I teraz przechodzimy do antytypu obrzeski ciała, o której pisze i wyjaśnia jej znaczenie jako antytypu. W duchowym znaczeniu tego słowa apostoł Paweł. Mamy to zapisane w liście do Rzymian drugim rozdziale 29 wersecie. List do Rzymian drugi rozdział 29 werset. Ale ten jest Żydem, czyli prawdziwym duchowym Izraelitą. nie Izraelitą, żydem z ciała, ale w znaczeniu duchowym, który jest nim wewnętrznie. I to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca. Tam widzimy w typie była obrzezka ciała. Tu apostoł pisze o obrzezaniu serca w duchu, a nie według litery. Taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga. I to jest właśnie wyjaśnienie antytypu. Co oznacza antytyp obrzeski ciała? Mianowicie on jest odnosi się do obrzezki ducha, do chrztu, który jest symbolem poświęcenia Bogu, który dzieje się w duchu, który jest uczyniony w sercu. Decyzja podjęta w umyśle. Nie ma tu nic wspólnego z cielesnym znakiem, tak jak było to w czasach starotestamentowych, ale w duchu decyzja podjęta o dokonaniu obrzeski serca, poświęcenia swojego życia Bogu. W drugim, drugą przykładem takiej instytucji Starego Testamentu, jak powiedzieliśmy, jest spożywanie baranka wielkanocnego. Święto, które było obchodzone przez Żydów niezwykle uroczyście, które nazywamy Paschą i jest ono typem na wieczerzę pańską. Zwróćmy uwagę jakie zarządzenie Pan Bóg dał narodowi Izraela. Mamy to zapisane w drugiej księdze Mojżeszowej 12 rozdziale w wersetach od trzeciego do siódmego. Odczytajmy te słowa. Druga Mojżeszowa 12 rozdział wersety od 3 do 7. Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela, mówiąc: 10 dnia tego miesiąca. Chodzi o miesiąc Nissan, który rozpoczynał się na przełomie marca i kwietnia i był początkiem roku religijnego w Izraelu. A więc 10 dnia tego miesiąca, miesiąca Nissan, weźmie sobie każdy baranka dla rodziny, baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina jest za mała na jednego baranka, niech dobierze sąsiada mieszkającego najbliżej jego domu według liczby osób, według tego, ile każdy może zjeść, należy liczyć osoby na jednego baranka. Ma to być baranek bez skazy, samiec jednoroczny. Może to być baranek lub koziołek. Będziecie go przechowywać do 14 dnia tego miesiąca, czyli miesiąca Nissan, i zabije go całe zgromadzenie zboru izraelskiego o zmierzchu i wezmą z jego krwi i pomarżą oba odrzwia i nadproże w domach, gdzie go spożywają. Z tego opisu zauważamy, że baranek wielkanocny w Izraelu odłączany był od stada 10 Nissan. Miał to być same, samiec zupełny, to znaczy bez jakiejkolwiek wady i zabijany miał być 14 Nissan. Jaki jest tego antytyp? Jaki jest tego antytyp? Antytypem baranka wielkanocnego jest oczywiście nasz Pan Jezus Chrystus. Zauważmy co pisze na ten temat ewangelista Jan w pierwszym rozdziale 29 wersecie kiedy mówi na zajutrz ujrzał Jezusa idącego do niego i rzekł oto baranek boż który gładzi grzech świata a apostoł Paweł w pierwszym liście do Koryntian piątym rozdziale siódmym wersecie pisze usuńcie stary kwas abyście się stali nowym zaczyn zaczynem ponieważ jesteście przaśni albowiem na naszą Wielkanoc jako baranek został ofiarowany Chrystus. Mamy tutaj typ i antytyp. Baranek wielkanocny zabijany w Izraelu i antytyp tego nasz Pan Jezus Chrystus, który również został zabity tak jak oryginalny baranek wielkanocny w dniu 14 Nissan. Odłączenie baranka miało miejsce odłączenie. Bardzo przepraszamy za chwilę przerwy. Mieliśmy awarię techniczną, musieliśmy ponownie uruchomić komputer. Także wracamy do naszych rozważań. Kontynuujemy w odniesieniu do naszego Pana Jezusa Chrystusa, który jako wypełnienie, jako antytyp Baranka wielkanocnego, podobnie jak baranek w Izraelu, odłączony został od stada 10 Nissan. Wypełniło się to poprzez jego czyny, jakich dokonał w dniu 10 Nissan. A mianowicie, jak wiemy w 10 Nissan właśnie Pan Jezus triumfalnie wjechał do Jeruzalim Jerozalem i lud Izraela wiwatował na jego cześć Hosanna synowi Dawidowemu. Także tego samego dnia 10 Nissan, Pan Jezus wygonił handlujących w świątyni, handlarzy, którzy sprzedawali tam i kupowali. także zganił ich za to postępowanie, za to, że tak naprawdę zbezcześcili to miejsce święte, które miało być przeznaczone jedynie do modlitw na społeczność z Bogiem poprzez modlitwę. I Pan Jezus, jak pamiętamy, powiedział właśnie te słowa do szczególnie nauczonych w piśmie i faryzeuszy. Mamy to zapisane w Ewangelii Marka 11 rozdziale 17 wersecie, gdzie powiedział: "Czyż nie jest napisane domu i będzie przez wszystkie narody nazwane domem modlitwy, a wy uczyniliście zeń jaskinię zbójców?" I w 18 wersecie mamy opisaną reakcję arcykapłana i także nauczonych w piśmie na te słowa Pana Jezusa. I słyszeli to arcykapłani i uczeni w piśmie i szukali sposobu jakby go stracić, bo się go bali, gdyż cały lud zdumiewał się nad nauką jego. To wypełniło się 10 Nissan. A więc podobnie jak baranek wielkanocny, Pan Jezus został odłączony yyy w umysłach poprzez podjęcie decyzji przez nauczonych w piśmie arcykapłana o jego zabiciu. I 14 Nissan, jak wiemy, to się wypełniło. Pan Jezus został ukrzyżowany i poniósł śmierć na krzyżu. Jest to pierwszy przykład użycia słowa typ w Starym Testamencie. Innym przykładem są osoby Starego Testamentu jako typy Biblii, które mają swoje właśnie antytypiczne duchowe wypełnienie w innym okresie czasu, w późniejszym okresie czasu. I o tym właśnie wyraźnie naucza słowo Boże. Do osób Starego Testamentu możemy zaliczyć na przykład jako typy Biblii możemy zaliczyć Sarę, żonę Abrahama, Hagarę, jego nałożnicę, Izaaka, syna obietnicy, który był zrodzony z Sarma, który był zrodzony z jego nałożnicy, nałożnicy Abrahama Hagary. I wyraźnie to udowadnia apostoł Paweł w liście do Galacjan czwartym rozdziale w wersetach od 22 do 31. Nie będziemy tych wszystkich wersetów czytać. To jest no obszerny opis, ale główne myśli odnoszące się szczególnie do tych czterech osób, czyli Sary, Hagary, Izaaka, Ismaela, których znaczenie wyjaśnia jako antytypu, wyjaśnia apostoł Paweł w tym fragmencie listu do Galacjan czwarty rozdział w wersetach od 22 do 31. Yyy, czytamy. Napisane jest bowiem, że Abraham, Abraham jest tutaj typem na Boga. Miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugi jego z wolnej. Lecz ten, który był z niewolnicy, według ciała się urodził. Jeżeli sięgnęlibyśmy do historii Starego Testamentu, tam mamy opis, że Sara to był pomysł, myśl Sar. która będąc niepłodną zaproponowała, aby Abraham wziął jej służebnicę Hagarę i z nią miał syna. I tak się stało. Hagar zrodziła Abrahamowi Ismaela. I dalej apostoł dowodzi: "Lecz ten, który był z niewolnicy według ciała się urodził. Ten zaś, który był z wolnej na podstawie obietnicy." A więc prawowitą żoną Abrahama była oczywiście Sara. I Sara miała urodzić syna. Taka była obietnica boża, że Sara będzie miała syna. Ale z uwagi na ten fakt, że Sara była przez długi czas niepłodną, ta obietnica nie mogła się zrealizować. i Abraham wraz z Sarą myśleli, że to się nie zrealizuje, że trzeba będzie użyć innego sposobu, aby obietnica się wypełniła. I z tego powodu Abraham miał syna ze służebnicą Sary Hagar. I teraz w 24 wersecie tego fragmentu apostoł wyjaśnia, co oznaczają te dwie kobiety tutaj występujące, a mianowicie Sara oraz Hagar. Czytamy 24 rozdział listu do Galacjan. 24 wiersz listu do Galacjan 4 rozdział. A to jest powiedziane obrazowo. Apostoł wyjaśnia, czyli typicznie. Występuje tu typ i oznaczają one dwa przymierza, czyli Sara, prawowita małżonka oraz Hagar, jej służebnica, oznaczają dwa różne przymierza. Pierwsze przymierze, apostoł dalej wyjaśnia. Jedno jest z góry Synaj, które rodzi w niewolę, a jest nim Hagar. Hagar jest ta ogóra Synaj w Arabi. Odpowiada ona teraźniejszemu Jeruzalem, gdyż jest w niewoli razem z dziećmi swymi. O jakim przymierzu tutaj jest mowa? Które rodzi w niewolę, które nie dało wolności, uwolnienia od grzechu nikomu z Izraelitów. A więc wiemy, że prawo zakonu, które Pan Bóg zawarł z narodem Izraela na górze Synaj, była w nim zawarta obietnica, że jeżeli ktokolwiek z Żydów, z Izraelitów wypełni zakon, czyli te przepisy zakonu, które Bóg dał temu narodowi, przez to, czyli dzięki wypełnieniu tych przepisów będzie żył. Będzie żył w znaczeniu, będzie żył wiecznie. Taka była obietnica. Ale czy komukolwiek, któremukolwiek z Izraelitów udało się wypełnić w sposób doskonały zakon? Otóż nie. Nikt nie był w stanie tego dokonać. A więc w tym znaczeniu zakon nikogo nie uwolnił. Ale dalej wszyscy Żydzi, którzy byli zobowiązani wypełniać prawo zakonu, byli w symbolicznej niewoli. Nie byli uwolnieni od grzechu. Nie byli uwolnieni od stanu niedoskonałego przez wypełnianie prawa zakonu, bo nie byli w stanie w sposób zupełny go wypełnić. A więc ta służebnica Hagar, o której tutaj pisze apostoł, jest typem przymierza zakonu. Yyy i drugie przymierze apostoł wymienia, opisuje w 26 wersecie tego fragmentu, wskazując, że inne przymierze jest pokazane przez prawowitą małżonkę Abrahama Sarę. Jeruzalem zaś, który jest w górze, czyli wyższy duchowy Sy jest wolne i ono jest matką naszą. Apostoł pisze o tym, że wszyscy ci, którzy przyjęli Jezusa Chrystusa, którzy uwierzyli, którzy poświęcili się Bogu na podstawie wiary w Jezusa Chrystusa, są tutaj przedstawieni i oni są uczestnikami innego przymierza. duchowego przymierza, większego przymierza niż przymierze zakonu, jakim jest właśnie przymierze cary. W pierwszej księdze Mojżeszowej 22 rozdziale wersetach 15 do 18 tam mamy wymienione przymierze związane przysięgą po tym, jak Abraham, kiedy ofiarował syna swego Izaaka, nie zawahał się tego uczynić, tak jak z tego opisu się dowiadujemy. Następnie, kiedy został powstrzymany przez anioła, aby tego nie czynił, bo to była próba, on nie miał zabić Izaaka, ale miał jedynie być wypróbowany przez Boga. Miała być wypróbowana jego wiara. Kiedy to się dokonało, następnie mamy wymienione trzy błogosławieństwa, które w wyniku tego, że nie zawahał się Abraham tego uczynić, będą jego udziałem. I te błogosławieństwo wymienione w tym fragmencie są po pierwsze, rozmnożę nasienie twoje jako gwiazdy niebieskie. Po drugie, odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swoich. I po trzecie, błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi. Te wszystkie obietnice, te trzy obietnice wchodzą w zakres tego większego przymierza, ważniejszego przymierza, jakim jest przymierze Sary, które zostało w typie pokazane właśnie przez prawowitą małżonkę Abrahama, jaką była Sara. Ono miało rzeczywiście uwolnić tych wszystkich, którzy byli przez to przymierze błogosławieni, przez to przymierze prowadzeni, rozwijani. No tak, jak możemy wskazać, że jeżeli Sara jest nazwana przez apostoła matką naszą, kogo prawdziwego kościoła Chrystusowego, no to wiemy, że zadaniem matki jest przede wszystkim dbanie o potomstwo. dostarczanie odpowiedniego pokarmu dla tego potomstwa, aby ono mogło rosnąć, aby mogło się rozwijać. Opiekowanie się tym potomstwem, zaspokajanie jego potrzeb, kształcenie, tak to czyni literalnie matka względem swojego dziecka. Wychowuje je, karmi, prowadzi. Takie właśnie zadania wykonywało również przymierze Sary względem tych, którzy ofiarowali się, poświęcili Bogu, przyjmując Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela. I z tego też powodu apostoł wskazuje, że to przymierze odgrywało właśnie tą rzeczywistą faktyczną rolę uwalniającą od niewoli grzechu, od niewoli błędu, poprzez właśnie antytyp, jakim wypełnił się w odniesieniu do kościoła chrystusowego, prawdziwego kościoła, który to był prowadzony, rozwijany, karmiony przez właśnie symboliczną Sarę. Te te błogosławieństwa zawarte w tym przymierzu, one rozwijały, karmiły w znaczeniu duchowym, opiekowały się tym właśnie nasieniem, jakie było rozwijane, symbolizowane przez prawowitego syna Izaaka. I nie będziemy już tutaj dalszych wersetów tego fragmentu odczytywać. One właśnie mówią w ogólności o znaczeniu tych dwóch szczególnie wielkich przymierzy, przymierza zakonu, które nie wypełniło roli przyprowadzenia do Boga w znaczeniu zupełnym, w znaczeniu doskonałym. Ale tą rolę przejęło inne przymierze przedstawione przez Sarę, które rzeczywiście uczyniło takimi tych, którzy je przyjęli w okresie, który nazywamy wiekiem Ewangelii. Kolejnym znaczeniem, w jakim użyte jest słowo typ w Starym Testamencie, to są zasady albo prawa Starego Testamentu. Takim głównym prawem, jakie było dane w okresie starotestamentowym narodu narodowi Izraela, to oczywiście 10oro przykazań, prawo zakonu dane Izraelowi. No pamiętamy te przykazania, wiemy, że pierwsze cztery, one opisują miłość, najwyższą miłość, jaka miała być rozwijana względem Boga. Cztery pierwsze przykazania z tego dekalogu odnoszą się i opisują jak miał Izrael odnosić się do Boga. Możemy przypomnieć tam pierwsze było przykazanie: "Nie będziesz miał innych bogów przede mną". Drugie nie czyń sobie obrazu rytego, ani żadnego podobieństwa rzeczy na wzór podobieństwa Bożego. Następne trzecie. Nie bierz imienia imienia Pana Boga twego na daremno. Czy czwarte? Pamiętaj na dzień odpocznienia, abyś go święcił. One były spisane na pierwszej tablicy kamiennej przez Boga. I wiemy, że również druga tablica, na której było wypisanych pozostałych sześć przykazań, one opisywały miłość obowiązkową do bliźniego, jaką mieli rozwijać Izraelici. Mianowicie tam jest wymienione czcij ojca twego i matkę twoją. również nie będziesz zabijał, nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz mówił przeciwko bliźniemu twemu świadectwa fałszywego. Oraz ostatnie nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. One łącznie opisywały dwa główne przykazania, które Pan Jezus mianowicie streścił dekalog do tych dwóch głównych przykazań, które od momentu, kiedy on przyszedł na świat i złożył swoje życie za wszystkich potomków Adama, oni następnie mieli te dwa główne przykazania, które Pan Jezus określił jako pierwsze. najważniejsze odnoszące się do Boga. Będziesz miował Pana Boga twego z całego serca, swego myśli, duszy i siły jako najpierwsze i największe, najważniejsze przykazanie i drugie, będziesz miłował bliźniego swego jako samego siebie. Czyli mamy prawo dekalogu, 10oro przykazań podanych Izraelowi w Starym Testamencie jako typ. A antytypem pokazanym, przedstawionym w Nowym Testamencie są dwa przykazania, które Pan Jezus podał streszczając te 10 przykazań jako ich wypełnienie. mianowicie to co powiedzieliśmy, pierwsze najważniejsze opisujące miłość najwyższą do Boga i następnie drugie opisujące miłość do bliźniego jak samego siebie. I kolejne, czwarte znaczenie słowa typ w Starym Testamencie są to rzeczy Starego Testamentu. Jako przykład możemy podać namiot zgromadzenia. również w niektórych przykładach nazwany przybytkiem, jaki Izrael z polecenia Bożego wystawiał, budował w czasie swojego 40letniego wędrowania z ziemi egipskiej, którą opuścił z rozkazania Bożego w kierunku ziemi hananejskiej. Była to taka tymczasowa budowla, którą Pan Bóg właśnie kazał wznosić temu wznosić narodowi Izraela. I tam względem tej tego budynku, tej budowli było Izraelowi przedstawionych szereg boskich zarządzeń. Mianowicie z jakich przedziałów ten przybytek miał się składać, jakie sprzęty miały być umieszczone w pierwszym przedziale świątnicy świętej i w drugim świąnicy Najświętszej. I one wszystkie stanowią właśnie typ wskazujący na coś znacznie ważniejszego, głębszego, duchowego. W liście do Żydów dziewiątym rozdziale apostoł przedstawia, opisuje albo inaczej jeszcze mówiąc wyjaśnia znaczenie tej typicznej budowli, którą nazywamy namiotem zgromadzenia albo przybytkiem, jaką budował Izrael przez 40 lat. I zwróćmy uwagę o czym apostoł pisze w liście do Żydów dziewiątym rozdziale. Odczytajmy kilka wersetów. Yyy, werset drugi. Albowiem sprawiony był przybytek pierwszy. Przybytek pierwszy chodzi o pierwsze pomieszczenie tego przybytku lub namiotu zgromadzenia, jakim była świątnica święta. I apostoł wymienia przedmioty, jakie były tam z woli, z rozkazania Bożego miały być umieszczone, w którym był świecznik i stół i pokładne chleby, które zwano świątnicą. A za drugą zasłoną, czyli odnosi się do drugiego przedziału przybytku, czyli świątnicy Najświętszej, był przybytek, który zwano świątnicą Najświętszą, mając złotą kadzielnicę i skrzynię przymierza zewsząd złotem powleczoną, w której było wiadro złote, mające w sobie mannę i laska aonowa, która była zakwitnęła i tablicę przymierza. A nad skrzynią byli herubinowie chwały, którzy zacieniali ubłagalnię, o których rzeczach teraz nie trzeba mówić o każdej z osobna. A więc to zarządzenie przedstawione Izraelowi przez Boga, dokładne rozmieszczenie, dokładne wymiary jakie Bóg podał, według których ten właśnie namiot zgromadzenia miał być wystawiony, sprzęty, jakie miały być w nim umieszczone w określonych miejscach. i również pewne czynności, jakie wykonywali kapłani, którzy wchodzili, mieli prawo wejść do pierwszego pomieszczenia przybytku lub namiotu zgromadzenia, jakim była świąnica święta. i również najwyższy kapłan, który miał prawo wchodzić nie tylko do pierwszego pomieszczenia namiotu zgromadzenia, ale również do drugiego, czyli świątnicy Najświętszej w ściśle określonym celu. I ten cel jest właśnie wyrażony przez apostoła w tym fragmencie listu do Żydów dwiąty rozdział, gdzie w wierszu siódmym dziewiątego rozdziału listu do Żydów apostoł pisze: "Ale do drugiego pomieszczenia chodzi o świąnicę najświętszą. Raz w rok sam najwyższy kapłan nie bez krwi, którą ofiaruje sam za się i za ludzkie nieświadomości. Czyli wskazuje, że najwyższy kapłan jako jedyny ze wszystkich kapłanów miał prawo, ale tylko raz w roku. Kiedy? W tym czasie, kiedy Izrael obchodził szczególne święto z rozkazania Bożego, jakim był dzień pojednania. W czasie dnia pojednania zabijane były dwie główne ofiary tego dnia. mianowicie pierwsza ofiara dnia pojednania cielec i druga ofiara dnia pojednania kozioł pański, które były zabijane z z rozkazania Bożego. I następnie najwyższy kapłan najpierw z krwią cielca wchodził do drugiego pomieszczenia namiotu zgromadzenia i z polecenia Bożego kropił siedem kroć ubłagalnię, czyli skrzynię, która przykrywała arkę arkę przymierza. Szczerozłota tafla, która przykrywała, była wiekiem skrzyni nazwanej arką przymierza. To ma swoje oczywiście właśnie antytypiczne znaczenie, czyli to co działo się z rozkazania Bożego w odniesieniu do czynności wykonywanych przez najwyższego kapłana raz w rok w dniu pojednania ma swoje bezpośrednie wypełnienie, czyli antytyp w odniesieniu do osoby naszego Pana Jezusa Chrystusa. I to właśnie wyjaśnia apostoł Paweł w tym dziewiątym rozdziale listu do Żydów. w 11 wierszu ma przedstawia nam właśnie antytyp duchowe wypełnienie tego zarysu typicznego jaki był przedstawiony w Starym Testamencie w 11 wierszu dziewiątego rozdziału czytamy ale Chrystus przyszedwszy najwyższy kapłan przyszłych dóbr przez większy i doskonalszy przybytek nie ręką zbudowany to jest nie tego budynku ani przez krew kozłów i ale przez własną krew swoją wszedł raz do świątnicy, znalazszy wieczne odkupienie. Czyli wyjaśnieniem apostoła jest to, że wypełnieniem tego typu i zarysów typicznych związanych ze składanymi ofiarami jest nasz Pan Jezus Chrystus, o którym jeszcze w dalszym fragmencie, dokładnie w 24 wierszu, apostoł pisze: "Albowiem Chrystus nie wszedł do świątnicy ręką uczynionej, która by była wizerunkiem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się teraz okazywał przed oblicznością za nami, czyli przejście w typie najwyższego kapłana przez drugą zasłonę, którą oddzielono było pierwsze pomieszczenia świętnica święta od drugiego, czyli świątnicy Najświętszej. Ono ma znaczenie w odniesieniu do osoby Zbawiciela naszego Pana Jezusa Chrystusa. Przejście przez tą drugą zasłonę oznacza jego przejście po jego śmierci jako istoty ludzkiej w stan duchowy wtedy kiedy Pan Jezus Chrystus zmartwychwstaje i 40 dnia jak opisuje opisują księgi szczególnie Ewangelie Nowego Testamentu 40 dnia wstępuje do Boga to jest wypełnienie tego typu jakie mamy przedstawione w odniesieniu do najwyższego kapłana i czynności, jakie on wykonywał, szczególnie w odniesieniu do kropienia krwią cielca, a następnie kozła pańskiego ubłagalni siedemroć. Wypełnienie tego znajdujemy w osobie Jezusa Chrystusa, który po swoim zmartwychwstaniu 40 dnia wstępuje do Boga i czyni zadość uczynienie boskiej sprawiedliwości za grzeszników, za nas. To jest właśnie ogólnie mówiąc ta myśl jako antytyp, wypełnienie tego zarysu typicznego odnoszącego się do osoby najwyższego kapłana, który jak powiedzieliśmy raz w rok, raz w roku wchodził do drugiego pomieszczenia przybytku i czynił właśnie to, co powiedzieliśmy w odniesieniu do krwi cielca i kozła pańskiego. również możemy powiedzieć, że ogólnie nie mamy czasu, aby w szczegółach to rozważyć, ale cały naród izraelski, jego historia, jego wyprowadzenie i zarządzenia związane z wyprowadzeniem tego narodu z niewoli egipskiej, czas jego wędrowania w kierunku ziemi obiecanej, czyli ziemi hananejskiej. wydarzenia, także próby, pokusy, jakim był ten naród poddany. Także przestępowanie prawa niekiedy, które miało miejsce również w odniesieniu do tego narodu. To wszystko ma swoje duchowe, głębsze znaczenie. Znajdujemy takie wyjaśnienie, które właśnie podaje apostoł Paweł w odniesieniu do tych niektórych wydarzeń związanych z historią narodu izraelskiego, że one, te wydarzenia opisane w Starym Testamencie miały swoje wypełnienie w czasach Nowego Testamentu w odniesieniu do tych, którzy w okresie nazywanym wiekiem Ewangelii zawarli przymierze z Bogiem. Pisze o tym między innymi apostoł Paweł w pierwszym liście do Koryntian 10 rozdziale szóstym wersecie powołując się właśnie wskazując na pewne wydarzenia odnoszące się do narodu Izraela jako mające swoje antytypiczne duchowe wypełnienie w odniesieniu do osób poświęconych Bogu usprawiedliwionych z wiary na podstawie przyjęcia Jezusa jako Zbawiciela i następnie poświęcających się Bogu jako mających znaczenie dla nich samych. W pierwszym liście do Koryntian 10 rozdziale i szóstym wersecie czytamy: "A nie chcę, abyście nie mieli wiedzieć, bracia, iż ojcowie nasi,". Mówi właśnie o ojcach Starego Testamentu, czyli Żydach, Izraelitach, którzy byli poddani prawu zakonu. Wszyscy pod obłokiem byli i wszyscy przez morze przeszli. Mowa oczywiście jest o przejściu tego narodu przez morze Czerwone. I wszyscy w Mojżesza ochrzczeni są w obłoku i w morzu. I wszyscy tenże pokarm duchowy jedli. I wszyscy tenże napój duchowny pili, albowiem pili z opoki duchownej, która za nimi szła, a tą opoką był Chrystus. Czy również nie widzimy tutaj wyjaśnienia, jakie czyni apostoł w odniesieniu, co oznaczają te wydarzenia w odniesieniu do narodu Izraela, że wypełnieniem tego, czyli ich wędrowanie, ich chrzest w obłoku i w morzu, spożywanie pokarmu duchownego, tutaj apostoł wskazuje również picie z tej symbolicznej opoki duchowej, że nią właśnie jest Chrystus. Wypełnieniem tych zarysów typicznych jest Chrystus w odniesieniu do poświęconych Bogu jednostek w okresie wieku Ewangelii. I dalej w piątym również kolejnych wersetach. Lecz większej części z nich nie upodobał sobie Bóg, albowiem polegli na puszczy. I teraz w szóstym wierszu apostoł wskazuje, że było to typem dla poświęconych Bogu jednostek okresów jego Ewangelii. Ale te rzeczy stały się nam za wzór. Jest tutaj użyte słowo w języku greckim tipos. Stały się one nam typem na to, abyśmy złych rzeczy nie pożądali, jako i oni pożądali. I niektóre z tych złych rzeczy, które pożądał naród Izraela, one wymienione są w kolejnych wersetach. Tam jest mowa o bałwochwalstwie, o wszeteczeństwie, jakiego dopuszczał się Izrael, o kuszeniu Chrystusa, o szemraniu, buntowaniu się tego narodu. W wyniku czego Bóg karał ten naród. Wielu z nich poginęło na puszczy, nie weszło do ziemi obiecanej, do ziemi hananejskiej. I znowu na koniec w wersecie 11 tego fragmentu apostoł wskazuje: "Ale te wszystkie rzeczy przydały się im za wzór." Znowu ponownie słowo typ, tipos. za typ, a napisane są dla napomnienia naszego, na których koniec wieków przyszedł. A więc tutaj również z tego opisu zauważamy. Możemy zauważyć, że wydarzenia związane z narodem Izraela, ich próby, pokusy także i upadki, jakich doświadczali, były pewnym typem, pewną informacją, jaką Bóg w ten sposób przekazał duchowemu Izraelowi, Kościołowi Chrystusowemu wieku Ewangelii, z którego oni się uczyli, które były dla nich pewnym ostrzeżeniem, aby tych złych rzeczy, które praktykował naród Izraela, naród Izraela, Oni nie popełniali tych samych błędów w znaczeniu duchowym, aby zachowali swoje przymierze z Bogiem, aby osiągnęli cel swojego powołania, wypełnili swoje zobowiązania względem Boga. To było właśnie ta, ten typ, ta nauka stąd wypływająca dla duchowego Izraela, który w ten sposób był informowany przez Boga w okresie nowotestamentowym. Yyy, zatem tutaj kończąc, gdyż również czas już nasz niestety także yyy ma się ku końcowi. Jest to oczywiście szeroki temat, również inne przykłady jeszcze takich typów moglibyśmy, które znajdujemy w Starym Testamencie podać. No ale nie w tym rzecz, aby wszystko do końca i dokładnie omówić. Starałem się te najważniejsze, najistotniejsze znaczenia czy użycie słowa typ wynikające ze Starego Testamentu przedstawić jakie one mają znaczenie w odniesieniu właśnie do późniejszego czasu. jakie jest ich wypełnienie w duchowym tego słowa znaczeniu w odniesieniu do tych, którzy byli powołani w okresie, kiedy Pan Jezus jako jako ten, który dokonał pojednania pomiędzy Bogiem a nimi i oni na podstawie wiary w zasługę jego ofiary, jego okupu, bo zostali pojednani z Bogiem, stali się duchowym Izraelem. Także dziękuję bardzo wszystkim słuchaczom za dzisiejsze rozważania. One były moc może nieco trudniejsze niż zazwyczaj, ale wierzę, że również odnieśliście korzyść i macie już większe zrozumienie na temat tego, czym są typy Biblii. Jako również jeden z kierunków myśli słowa Bożego, ważny, za pomocą którego Pan Bóg przekazał. bardzo ważne z punktu widzenia duchowego rozwoju, duchowej pomyślności ludowi bożemu okresu wieku Ewangelii na podstawie wydarzeń odnoszących się na przykład, jak wskazaliśmy do narodu Izraela, ale także innych osób, tak jak mówiliśmy o Abrahamie, jego żonie, nałożnicy Hagar, jego synów, które również mają swoje duchowe, głębsze znaczenie. Bardzo dziękuję za wysłuchanie i przejdziemy w tej chwili do pytań, jeżeli są. Jest pytanie. Odczytam. Osoba planująca przyjąć w najbliższym czasie symbol chrztu poświęcona w sercu może przyjmować pamiątkę śmierci Zbawiciela. Czy tak samo było u Żydów? Czy przechodzień lub cudzoziemiec jeszcze nieobrzezany, mający być obrzezany w najbliższym czasie mógł obchodzić Paschę? Tak jak no jeden w jednym miejscu mówiliśmy krótko na ten temat, czyli tam było, czyli kiedy cytat podawałem z pierwszej księgi mojżeszowej 17 rozdział opisujący polecenie jakie Pan Bóg wydał. Abrahamowi, aby obrzezał wszystkich swoich domowników i również samego siebie. Tam byli również wymienieni słudzy Abrahama. Również ci, którzy byli kupieni za pieniądze, którzy nie byli jego rodziną, ale z uwagi na to, że zapłacona została za nich określona kwota pieniędzy, byli przyjęci jakby w poczet właśnie sług Abrahamowych. I oni, czyli wszyscy mężczyźni z polecenia Bożego, również ci kupieni za pieniądze mieli być obrzezani. To jest właśnie, jak wskazaliśmy, symbolem, typem chrztu, który i również cytat był podany z listu do Rzymian, gdzie apostoł wyjaśnia, że ten jest prawdziwym, czyli duchowym Izraelitą, który dokonuje obrzezki nie ciała, tak jak było to w przypadku Abrahama, jego rodziny, ale obrzeski serca. czyli w sercu dokonuje, podejmuje decyzję poświęcenia Bogu. I to jest właśnie antytypem obrzezki ciała, jaka była przez Boga zarządzona w odniesieniu do Abrahama. A później również wszyscy Izraelici mieli także obowiązek to dokonywać. To był znak przymierza, jaki oni mieli na swoim ciele. Przymierza, które było zawarte z Bogiem. I tutaj w odniesieniu do nieobrzezanych uważam, że ten wymóg obrzezania był konieczny, czyli że taka osoba była uznawana, chociaż na przykład była cudzoziemcem, przychodniem, nie była rodowitym Izraelitą, nie była Izraelitą urodzonym w ziemi, ale z uwagi na to, że była cudzoziemcem, dokonała obrzeski, była przyjęta w poczet jakby synów izraelskich na tej podstawie była uważana i traktowana tak jak każdy inny Izraelita. I ta obrzeska, jeżeli była na jej ciele, dawała takiej osobie to samo prawo, jakie dawała każdemu innemu Izraelicie. A mianowicie taka osoba miała również prawo uczestniczenia w tym chociażby wielkim święcie Żydów, jakim była Pascha. I również, czyli w moim zrozumieniu ten wymóg musiał być spełniony. Najpierw musiała być uczyniona obrzeska ciała. Dopiero taka osoba miała prawo uczestniczyć w tym święcie Paschy, święcie przejścia, tak jak każdy inny Izraelita. Yyy, tutaj w pytaniu również było jest podane, czy ktoś, kto dokonuje, czyli inaczej podejmuje decyzji poświęcenia Bogu w swoim sercu, może uczestniczyć w corocznej pamiątce śmierci Zbawiciela. Oczywiście, że tak, gdyż istotą rzeczy jest to, co osoba uczyniła w swoim sercu, jaką decyzję podjęła w swoim sercu, chociaż na przykład jeszcze nie okazała tego na zewnątrz poprzez symbol chrztu, bo wiemy, że zarządzeniem czy również instytucją, powiedzieliśmy taką, która i występuje w Nowym Testamencie jest chrzest wodny, również zarządzenie, jakie Pan podał wszystkim swoim naśladowcą. Chrzest oznacza pokazanie na zewnątrz tego, co dana osoba uczyniła wewnątrz, czyli w swoim sercu. Mianowicie jest to poinformowaniem innych, że ja jestem osobą poświęconą Bogu. Pokazuje to poprzez chrzest wodny, ale to jest tylko symbol. To jest okazanie tego, co tak naprawdę rzeczywiście dokonuje się w sercu tej osoby. Czyli istotą rzeczy nie jest chrzest, ale istotą rzeczy jest decyzja podjęta w sercu tej osoby, decyzja poświęceniu Bogu. I mogłaby zaistnieć taka sytuacja, że taka osoba na przykład nie miała możliwości pokazania tego przez chrzest wodny, ale to nie przekreśla wcale tego, że jeżeli tą decyzję szczerze podjęła w swoim sercu, że Bóg to poświęcenie jej przyjął. Wcale to nie musiało być koniecznie, jeżeli na przykład były okoliczności, które uniemożliwiały okazanie tego poprzez chrzest wodny. wcale nie przekreślały znaczenia tej decyzji, jaka podjęta była w sercu w usposobieniu tej osoby. Ona była traktowana, jeżeli było to szczerze uczynione, jako osoba poświęcona Bogu. I na tej podstawie taka osoba miała prawo uczestniczyć w corocznej pamiątce śmierci Zbawiciela. To jest pokazane właśnie przez kupionego cudzoziemca, kupionego za pieniądze, który miał być obrzezany. A antytypem obrzeski ciała jest obrzeska serca. Nie sam chrzest, ale właśnie to, co podjęte było. Decyzja podjęta w sercu w usposobieniu tej osobie, osoby. Nie widzę więcej pytań. Nie wiem czy to jest może związane z tym, że temat był dosyć trudny, ale tak jak powiedziałem wierzę, że to również jest potrzebną rzeczą, abyśmy także przychodzili niekiedy do do trudniejszych tematów zagadnień słowa Bożego, gdyż ich zrozumienie jest również ważne, abyśmy rozumieli jaki rodzaj myśli wyrażają typy Biblii. Na zakończenie chciałem poinformować, że elektroniczną wersję książki Boski plan Wieków można pobrać na stronie uwierzbogu.pl. I także możemy można zamówić bezpłatnie egzemplarz książki Boski Plan Wieków również pod adresem uwierzbogu.pl boski plan wieków. Bardzo się cieszę i dziękuję wszystkim słuchaczom. za wspólne dzisiejsze rozważania i chciałbym także przekazać informację, że 28 maja w sobotę o godzinie 18:00 będzie kolejne webinarium poświęcone biblijnego biblijnemu milenium. Tytuł tematu biblijne milenium. Czym ono jest? Taki tytuł tematu będzie podjęty przez kolejnego brata, do którego wysłuchania serdecznie wszystkim zapraszam i jeszcze raz dziękuję wszystkim uczestnikom dzisiejsze webinarium, dzisiejszego webinarium za dzisiejsze rozważania. Do kolejnego. Miłego zobaczenia.