Charakter Boga | WEBINAR [#58]

Serdecznie witam na dzisiejszym webinarium. Myślę, że dzisiejsza pogoda za oknem silny wiatr, miejscami pada deszcz, gdzieniegdzie nawet deszcz ze śniegiem. To są czynniki, które powodują, że z większą przyjemnością w domu jesteśmy, gdzie ciepło. I to są okoliczności, które zachęcają nas do tego, by pochylić nasze głowy nad słowem Bożym, skierować nasz wzrok na obietnice, na myśli zawarte w Biblii. Dlatego cieszę się, że jesteście państwo razem ze mną na dzisiejszym webinarium, które poświęcone jest tematowi charakteru Boga. Jest to temat niezwykle wzniosły, niemalże święty, pański. Wydaje się, że przy omawianiu tego tematu mają zastosowanie słowa wypowiedziane do Mojżesza: "Zuj buty twe z nóg twoich, albowiem miejsce, na którym stoisz, Ziemia Święta jest". Obyśmy przystąpili do tego webinarium z należytą czcią, wiarą i miłością, tak by okazało się ono bardzo obfitym błogosławieństwem, którego wszyscy bardzo pragniemy. Na samym wstępie pragnę zaznaczyć, że nasze rozważania odnosimy do osobowego Boga, który sam siebie przedstawił nam w Biblii. Nie dotykamy koncepcji spostrzegania Boga jako istoty nieosobowej. na przykład nieokreślonej energii lub tym podobnych rzeczy. W naszym zrozumieniu Bóg jest istotą osobową. Ale co to oznacza, że on jest istotą osobową? Przez osobowość rozumiemy taką cechę istoty, dzięki której ona myśli, odczuwa i przejawia wolę, ponieważ osobowość danej istoty mieści się w jej intelekcie, uczuciach i woli. Coś, co ich nie posiada, nie posiada także osobowości i nie może być osobą. Zadajmy więc sobie kolejne pytania i spróbujmy na nie znaleźć odpowiedź. Czy Bóg posiada intelekt? Czy Bóg posiada uczucia i czy Bóg posiada wolę? Jeżeli znajdziemy potwierdzenie na te pytania, to będzie oznaczało, że on jest istotą osobową. On jest osobą i będziemy zastanawiać się nad jego charakterem. A więc pierwsze nasze pytanie. Czy Bóg posiada intelekt? No to otwórzmy nasze Biblie. Ewangelia Mateusza szósty rozdział werset ósmy. Ewangelia Mateusza szósty rozdział werset ósmy. Ja będę w naszych dzisiejszych rozważaniach korzystać z Biblii Tysiąclecia drugiego przekładu. Więc myślę, że osoby korzystające z innych przykładów będą miały okazję porównać sobie różne tłumaczenia. Ewangelia Mateusza, szósty rozdział werset ósmy. Czasami będę tylko fragmenty wersetów odczytywać. te fragmenty, które są najbardziej istotne do naszych rozważań. Już nie przeciągając, Mateusz szósty rozdział, werset ósmy. Nie bądźcie podobni do nich, albowiem wie ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim go poprosicie. Wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba. To oznacza, że on posiada wiedzę, on posiada rozum, on wie, a więc posiada intelekt. No i zobaczmy jeszcze jeden werset. Pierwszy list Jana, trzeci rozdział, werset 20. Pierwszy list Jana, trzeci rozdział werset 20. A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna wszystko. Czyż te słowa mówiące Bóg zna wszystko nie są potwierdzeniem tego, że on posiada intelekt, on posiada rozum. Możemy nawet powiedzieć, że on zna wszystkie rzeczy w całym wszechświecie. Oznacza to, że on doskonale i w pełni dostrzega wszystkie rzeczy, zapamiętuje wszystkie rzeczy. i rozumie wszystkie rzeczy. Co więcej, jego władze intelektu doskonale działają w przeszłości, w teraźniejszości i w przyszłości. To właśnie jego wszechwiedza umożliwiła mu zapanowanie całego wszechświata i wszystkich stworzeń istniejących we wszechświecie. Zaprawdę Bóg posiada doskonały intelekt i on wie wszystko, co tylko zechce wiedzieć. No to przejdźmy do drugiego pytania. Jeżeli Bóg posiada intelekt, a wiemy już, że tak, że ma ten rozum, doskonały rozum, to drugie pytanie, czy Bóg posiada uczucia? I werset Ewangelia Jana 16 rozdział wiersz 27. Ewangelia Jana 16 rozdział werset 27. Albowiem Ojciec sam was miłuje, bo wyście mnie umiłowali i uwierzyli, że wyszedłem od Boga. Ojciec sam was miłuje. Te słowa mówią o miłości. Bóg nas kocha. Miłość, kochanie to uczucie. A więc Bóg wyraźnie posiada uczucie, uczucie miłości. No i zobaczmy jeszcze Psalm 25, werset sz. Psalm 25 wiersz szósty. Psalm 25 wiersz szpomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski twoje, co trwają od wieków. Miłosierdzie. A więc po raz kolejny mamy pokazane uczucie. Widzimy więc, że Bóg posiada uczucia. On potrafi rozgniewać się na grzesznika i widać sprawiedliwy wyrok na niego. Jednakże on jest także litościwy i miłosierny, potrafiąc okazać miłość i współczucie. Wszystko to pokazuje, że Bóg posiada uczucia. No to już wiemy, że Bóg posiada intelekt, Bóg posiada uczucia. No i ostatnie pytanie. Czy Bóg posiada wolę? W tym punkcie wyjaśnimy, że wola to zespół cech danej jednostki, które umożliwiają i wspomagają reagowanie, działanie i podejmowanie świadomych decyzji. Inaczej mówiąc, wola to pragnienie lub chęć zrobienia czegoś. Dodajmy jeszcze termin wolnej woli, którą jesteśmy jako ludzie obdarzeni przez naszego stwórcę, który nas stworzył na swój obraz i podobieństwo. Jeżeli my widzimy w sobie, że posiadamy wolną wolę, to zapewne nasz stwórca również ją posiada. Wiedząc już czym jest wolna wola i wiedząc czym jest wola, że to jest pragnienie, chęć zrobienia czegoś, zastanówmy się czy Bóg posiada wolę, czy Bóg ma jakieś pragnienia, chęci. Ewangelia Mateusza, szósty rozdział, wiersz 10. To fragment modlitwy pańskiej, bardzo dobrze znanej nam. Yyy, tu ciekawostka. Tłumaczenie tego wersetu w przekładzie Biblii Tysiąclecia. Ewangelia Mateusza, szósty rozdział, werset 10. Niech przyjdzie królestwo Twoje, niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie. I to, co dotyczy naszego tematu. Niech twoja wola spełnia się na ziemi tak jak w niebie. A więc mamy pokazane, że wola Boga jest wypełniana w niebie. Jego pragnienia, jego te rzeczy, które on zamierzył, które chce, żeby były pełnione, one się wypełniają w niebie. I modlitwa Ojcze nasz w tym wersecie mówi, że my prosimy Boga, aby jego wola działa się także na ziemi. Widzimy więc, że Bóg posiada jakąś wolę, ma jakieś pragnienia. No i zobaczmy jeszcze jeden werset. Pierwszy list apostoła Pawła do Tesaloniczan. Pierwszy list Pawła do Tesaloniczan, czwarty rozdział, werset trzeci. Pierwszy Tesaloniczan 4:3. Pierwszy Tesaloniczan 4:3. Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie. I ciąg dalszy tego wersetu powstrzymywanie się od rozpusty. Ale ten początek tego wersetu albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie. Widzimy więc, że Bóg posiada zarówno intelekt, jak i uczucia i wolę. Oznacza to, że on jest istotą osobową posiadającą własny rozum, uczucia i pragnienia. On jest osobą. W konsekwencji tego spostrzeżenia możemy odrzucić ateizm, który całkowicie zaprzecza istnieniu Boga, bo my widzimy, że Bóg jest. Możemy odrzucić agnostycyzm, który wątpi w istnienie Boga. Możemy odrzucić materializm, który odmawia osobowości pierwszej przyczynie wszystkiego, co się stało. Możemy także odrzucić panteizm, który łączy Boga z siłami natury. A nasze dalsze rozważania możemy skoncentrować na osobowym Bogu przedstawionym w Piśmie Świętym. Jest jednak niezwykle trudno mówić o Bogu, który jest istotą duchową, niewidzialną do naszych oczu, bo Bóg jest niewidzialny dla istotich jak ludzie i zwierzęta. Powód tego jest bardzo oczywisty. Nasze naturalne oczy nie są w stanie dostrzec duchowego ciała i my potrzebujemy specjalnego cudu, aby móc dostrzec choćby światło emanujące z takiego wspaniałego, duchowego boskiego ciała. Pewnie pamiętamy historię Saula podróżującego do Damaszku, prawda? I właśnie jemu zdarzył się taki cud i on zobaczył światłość emanującą z boskiego ciała. Ale Boga nikt nigdy nie widział. Wiemy o tym. Ewangelia Jana pierwszy rozdział werset 18 wyraźnie to stwierdza. Boga nikt nigdy nie widział. A jeżeli nikt z nas ludzi nigdy Boga nie widział, to jak mamy, jak możemy cokolwiek o nim powiedzieć? Bez jego pomocy bylibyśmy w tym temacie całkowicie bezradni. On jednak nie pozostawił nas samych i pozostawił nam trzy sposoby, trzy źródła informacji o sobie. Pierwszym sposobem dowiedzenia się czegoś o Bogu jest Jezus Chrystus. Drugim jest spojrzenie na doskonałego człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boże. A trzecie źródło informacji o Bogu to słowo Boże. Słowo, które wyszło od niego. Przyjrzyjmy się każdemu z tych trzech źródeł informacji, bo będziemy z nich wszystkich czerpać w dzisiejszym temacie. A więc Jezus Chrystus. I zobaczmy sobie jeden werset. Ewangelię Jana 14 rozdział wiersz dziewią. Ewangelia Jana 14 rozdział i werset 9. To jest historia związana z Filipem. Jan 14:9. Odpowiedział mu Jezus: Filipie, jak Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze mnie nie poznałeś? Kto mnie zobaczył, zobaczył także jej ojca. Dlatego dlaczego więc mówisz: "Pokaż nam ojca". I tutaj ten fragment chyba najważniejszy w naszym temacie. Słowa Jezusa mówiące: "Kto mnie zobaczył, zobaczył także i ojca". Jeśli oczami wiary, oczami zrozumienia dostrzegliśmy Jezusa Chrystusa, to w ten sposób dostrzegliśmy także doskonały charakter. Boski charakter będący w doskonałym człowieku Jezusie. To jest charakter pełen mądrości, pełen mocy, sprawiedliwości i miłości. Ten piękny charakter mamy właśnie opisany w słowach, naukach, które Jezus głosił, w jego czynach, cudach, które on sprawował, pełnił, czynił. I to wszystko jest zapisane na kartach Nowego Testamentu. Tak więc Jezus Chrystus jest jednym z trzech źródeł wiedzy na temat Boga i jego charakteru. Bóg także przedstawił nam siebie w doskonałym człowieku. I zobaczmy sobie werset bardzo dobrze nam znany. Pierwsza księga Mojżeszowa, pierwszy rozdział wiersz 27. Pierwsza księga mojżeszowa, pierwszy rozdział werset 27. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył. Stworzył mężczyznę i niewiastę. To wyrażenie stworzył człowieka na swój obraz. W innych tłumaczeniach jest na wyobrażenie. Te to wyrażenie stworzył człowieka na swój obraz, na swoje wyobrażenie. jest niezwykle istotne w naszym ciągu rozumowania, bo tutaj chodzi nie o podobieństwo fizyczne, gdyż w takiej sytuacji patrząc na siebie w lustrze widzielibyśmy kształt Boga, a wiemy, że tak nie jest. A więc na pewno tu nie chodzi o podobieństwo fizyczne. To wyrażenie stworzył Bóg człowieka na swój obraz dotyczy doskonałości pierwszego stworzonego człowieka we wszystkich jego władzach intelektualnych, artystycznych, moralnych i religijnych. On w tych wszystkich władzach swoich ten pierwszy stworzony przez Boga człowiek był podobny do swego stwórcy. Oznacza to, że każda z tych władz będąca w nim, w człowieku była wtedy doskonała. Tak więc pierwszy człowiek Adam był obrazem Boga na ludzkim poziomie egzystencji. Przed swoim grzechem był doskonałym człowiekiem. Pomimo tysięcy lat degradacji wciąż możemy dostrzec w ludziach pewne pozostałości tego podobieństwa, choćby podobieństwa w budowie charakteru. ten charakter już jest bardzo zdeprawowany, ale pewne charakterystyczne cechy budowy charakteru człowieka przypominają nam, wskazują nam jak zbudowany jest charakter naszego stwórcy, bo na jego obraz, na jego podobieństwo zostaliśmy stworzeni. No i pozostaje nam jeszcze trzecie źródło informacji na temat Boga. Tym źródłem informacji jest słowo Boże. I zobaczmy taki piękny werset. Psalm 119, najdłuższy z psalmów. Psalm 119 i werset 105. Psalm 119 wiersz 105. Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce. pod symbolem lampy, a w innych przekładach jest napisane pochodni. Pod tym symbolem należy rozumieć Biblię. To właśnie z niej świeci światło, którym są nauki biblijne. Te nauki to doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy. Wszystkie one świecą i ktoś, kto jest wierzącym może skorzystać z tych nauk. I w trudnych czasach, w których żyjemy, słowo Boże świecąc może ciemności rozpraszać, może nam dopomóc znaleźć właściwy sposób postępowania. My wśród tych licznych nauk słowa Bożego znajdujemy bardzo wiele informacji na temat, który dzisiaj chcemy wziąć pod uwagę. Mianowicie jest to temat charakteru Boga, bo rzeczą rozsądną jest przypuszczenie, że taka osobowa istota jak Bóg posiada pewien charakter. No i rodzi nam się chyba najważniejsze pytanie jak do tej pory, mianowicie co to jest charakter? Bo jeżeli mamy mówić o charakterze Boga to musimy wiedzieć co to jest charakter. Słowniki tłumaczą, że charakter to zespół cech psychicznych danej osoby, które ujawniają się w jej zachowaniu, sposobie bycia, usposobieniu. Charakter jest wyznacznikiem tego, jakie normy dana osoba przyjmuje i jak postępuje. Ktoś kiedyś bardzo mądrze powiedział, że charakter jest sumą naszych wszystkich przyzwyczajeń. Odnosząc to do Boga, możemy z całą pewnością powiedzieć, że analizując jego postępowanie, jego decyzje, jego słowa i jego plany, dostrzegamy pewne charakterystyczne cechy, które bardzo dużo mówią nam o charakterze Boga. I właśnie tym się dzisiaj zajmiemy. Zaznaczę jednak, że nie jest moim celem rozważenie wszystkich szczegółów na ten temat. Po prostu nie ma możliwości czasowych na to. spróbują jedynie podać pewne ogólniki, które każdy z nas będzie mógł dalej samodzielnie zgłębiać. A więc szanowni państwo, bierzymy pod temat charakter Boga. Myślę, że rzeczą rozsądną będzie na samym wstępie powiedzieć, że dostrzegamy kilka elementów składowych charakteru Boga. I pierwszym z takich elementów, który myślę, że wszyscy dostrzegamy, jest to, że Bóg zawsze zachowuje sprawiedliwą postawę wobec zła. On zawsze zajmuje sprawiedliwą postawę wobec zła. Bóg jest sprawiedliwy, natomiast zło jest złe samo w sobie i w skutkach, jakie przynosi. Dlatego właśnie Bóg zajmuje sprawiedliwą postawę wobec zła, odrzucając zło, odczuwając do niego odrazę, nienawiść i obrzydzenie. Dlaczego tak jest, że Bóg brzydzi się, czuje odrazę, nienawidzi zło? Otóż zło sprzeciwia się boskiemu prawu. Boskie prawo jest oparte na sprawiedliwości. Przestrzeganie boskiego prawa przynosi człowiekowi i wszystkim innym stworzeniom istniejącym we wszechświecie przestrzeganie boskiego prawa przynosi korzyści, przynosi błogosławieństwa. Zło jednak przeciwstawia się boskiemu prawu i doprowadza człowieka lub inne stworzenie do buntu. I w ten sposób to stworzenie staje się grzesznikiem i to wyrządza wielką krzywdę temu stworzeniu. Z pewnością niszczy wszelkie relacje między grzesznikiem a stwórcą. Zło także niszczy wszystkie relacje istniejące między stworzeniami. Krótko mówiąc, zło przynosi samo zło. Wszystkim przynosi szkodę. Dlatego właśnie Bóg jako sprawiedliwa istota z natury rzeczy odczuwa od razem do zła. Taka sprawiedliwa postawa wobec zła leży u podstawy jego charakteru. I zobaczmy sobie dwa wersety ze Starego Testamentu. Pierwszy werset to będzie piąta księga Mojżeszowa. Piąta księga Mojżeszowa w 32 rozdział i werset czwarty. Piąta księga Mojżeszowa 32 rozdział werset czwarty. Nas tu będzie interesować w tym wersecie samo zakończenie, ale przeczytam cały werset. On skała, dzieło jego doskonałe, bo wszystkie drogi jego są słuszne. On Bogiem wiernym, a nie zwodniczym. On sprawiedliwy i prawy. Bóg jest sprawiedliwy i prawy. Więc mamy bardzo wyraźne oświadczenie słowa Bożego na temat Boga. On jest sprawiedliwy i prawy. No i proroctwo Abakuka, drugi werset. Porwo Abakuka, pierwszy rozdział, werset 13. Habakuk pierwszy rozdział wiersz 13. I tutaj zwrócimy sobie uwagę tylko na pierwszą część tego wersetu. Mówi tak proroctwo Abakuka: "Zbyt czyste oczy twoje by na zło patrzyły, a nieprawości pochwalać nie możesz". No tak, drodzy patelstwo, jego oczy są tak czyste, tak prawe, tak święte, że on nie może patrzeć na zło. On nie pochwala nieprawości, on nie pochwala niesprawiedliwości. On odczuwa sprawiedliwą odrazę wobec zła. I właśnie z powodu takiej odrazy Bóg unika zła. Nie praktykuje go, gdyż ono jest całkowicie przeciwne jego charakterowi, świętości i sprawiedliwości. Tak więc pierwszym elementem charakteru Boga jest jego sprawiedliwa postawa wobec zła i grzechu. Jeżeli mamy pierwszy element i myślę, że wszyscy się zgadzamy, że faktycznie jest to cecha jego charakteru, sprawiedliwa postawa wobec zła, to na pewno po pierwszym elemencie musi być jakiś drugi element. I takim drugim elementem charakteru Boga są jego uczucia. I możemy powiedzieć, że jego uczucia są święte. Oznacza to, że uczucia Boga są święte w swojej istocie, obiektach, które dotyczą oraz w sposobie w jaki się wyrażają. Uczucia te są częściowo intelektualne, częściowo artystyczne, częściowo religijne, a częściowo społeczne lub też samolubne. Samolubne w znaczeniu niegrzesznej samolubności. Wszystkie te jego uczucia są święte i stanowią drugi element składowy jego charakteru. A więc wiedząc, że Bóg ma uczucia, dostrzegamy teraz, że one są święte. No i przejdźmy do trzeciego elementu. Trzeci element charakteru Boga, który będziemy teraz chcieli omówić, to jest chyba najszersza część tego dzisiejszego webinarium. Mianowicie będziemy chcieli zwrócić naszą uwagę na charakterystyczne cechy charakteru Boga. Aby dostrzec charakterystyczne cechy, musimy sięgnąć do drugiego listu Piotra. Drugi list Piotra. Pewnie już większość naszych słuchaczy domyśla się, które wersety zacytuję. Drugi list Piotra, pierwszy rozdział, wersety od piątego do siódmego. Pewnie przez bardzo wielu słuchaczy wersety na pamięć znane, prawda? Drugi list Piotra, pierwszy rozdział, wersety piąty, szósty i siódmy. Przeczytam z tłumaczenia Biblii Tysiąclecia. Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, a do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę. Tak naprawdę mamy tutaj pokazane cztery przymioty boskiego charakteru. Mianowicie mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość. Gdy mądrość można zdefiniować jako ufne i pełne nadziei używanie prawdziwej wiedzy w planowaniu praktycznych w rzeczy w harmonii z mocą, sprawiedliwością i miłością. Widzimy w tej definicji elementy składowe mądrości. Opowiedziałem, że jest to wiedza połączona z nadzieją. A więc wiedza, która buduje rozumną wiarę i musi być ona połączona z nadzieją. Piotr mówi: "Dodajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty poznanie". No tak powiecie. Z tego co ty mówisz to my w tym wersecie faktycznie widzimy, że Piotr mówi o wierze, ale gdzie mówi o nadziei. My tu dostrzegamy jakąś cnotę, ale nadziei nie dostrzegamy. Okej, przyjrzyjmy się temu dokładnie i krok po kroku rozważmy ten temat. Zacznijmy od wiary. Na pewno zgodzimy się wszyscy, że tutaj Piotr wymienia taką cechę charakteru, mianowicie wiarę. Wiarę można zdefiniować jako umysłowe ocenienie i spoleganie sercem na osobie, zasadzie lub rzeczy. Czyli gdy dociera do nas jakaś nauka, jakieś twierdzenie, jakiś pogląd, to w pierwszej kolejności dociera ona do naszego umysłu, w którym sprawdzamy prawdziwość tej nauki. Jeśli dany pogląd lub twierdzenie uznajemy za prawdziwy, wówczas możemy zacząć przenosić jego wartość z umysłu do serca. A to oznacza budowanie naszego zaufania, albo inaczej mówiąc budowanie naszej ufności. w tych słowach lub osobach, które wypowiedziały te słowa lub rzeczach, które dotyczą te słowa, te poglądy. A ufność to przeświadczenie, że komuś lub czemuś można wierzyć, że można polegać na danej zasadzie, osobie lub rzeczy. I właśnie w ten sposób tworzy się rozumna wiara, która najpierw powstaje w umyśle, będąc umysłowym ocenieniem, a następnie przenosi się do serca i zaczynamy w sercu ufać, spolegać naszym sercem. I Bóg zapewne posiada taką doskonałą wiarę, ponieważ on uznał dobre zasady za właściwe i spolega swoim sercem na nim, okazując przy tym w każdej okoliczności wierność względem tych dobrych zasad. Bóg posiada więc wiarę i jest wierny we wszystkim, co uznał za godne z polegania swoim sercem. No tak, o wierze już powiedzieliśmy sobie. A ta nadzieja, gdzie jest ta nadzieja? W ciągle pozostaje nam to pytanie. No w naszym tekście, który bierzemy pod uwagę w drugim liście Piotra pierwszy rozdział wiersz piąty, tam występuje polskie słowo cnota. W oryginale greckim jest użyte greckie słowo arete tłumaczone na język polski jako cnota, ale również jako męstwo dzielność. I tutaj jest klucz do zrozumienia tematu. To słowo greckie arete tłumaczone jest na język polski także jako męstwo dzielność. A więc ta cnota, o której tutaj Piotr mówi, to stateczność lub też siła charakteru opartego na dobrych zasadach sprawiedliwości. Bóg jest stały w trwaniu w dobrych zasadach, gdyż ma nadzieję, że one, te dobre zasady staną się dominujące i zapanują w całym wszechświecie, że wszystkie istoty, stworzenia posiadające wolną wolę dobrowolnie przyjmą te dobre zasady i będą postępować w 100% zgodnie z tymi dobrymi zasadami. A więc nadzieja jest jądrem odwagi, jądrem wytrwałości w trwaniu w dobrym postępowaniu. I właśnie dlatego mówimy, że w tym wersecie możemy traktować słowo cnota jako nadzieja. Myślę, że teraz gdy zwrócimy nasz wzrok na ten werset, będziemy go troszeczkę lepiej rozumieć, bo Piotr pisze: "Dodajcie do wiary waszej cnotę". A więc chodzi tutaj, że do rozumnej wiary, którą budujemy w umysłowej ocenie, a następnie rozwijamy zaufanie w sercu, mamy teraz dodać męstwo, silne trwanie w tych dobrych zasadach i nadzieję, nadzieję zwycięstwa. No i i Piotr tutaj dodaje jeszcze do cnoty mamy dodać poznanie. A więc kolejna rzecz. Poznanie to szukanie wiedzy, dociekanie. Jest tu pokazanie bardzo ważnej cechy mądrości, mianowicie uczenie się, dążenie do zrozumienia. I okazuje się, że ktoś kto w ten sposób postępuje może osiągnąć bardzo dużą wiedzę. Jednak bez zastosowania tej wiedzy w praktyce te wszystkie informacje zdobyte pozostaną tylko wiedzą teoretyczną będącą w głowie. A mądrość? Mądrość jest wtedy, gdy potrafimy tę wiedzę umiejętnie zastosować w praktyce wraz z wysoką etyką i moralnością. Dopiero wtedy pojawia się mądrość. Odnosząc to do Boga, widzimy, że faktycznie on jest mądry. On dobrze zna i w praktyce stosuje dobre zasady, gdyż wie, że one są dobre. jest wierny tym dobrym zasadom i posiada przy tym nadzieję ich zwycięstwa. Pokłada w nich ufność, że wszystkie stworzenia przyjmą dobrowolnie te dobre zasady i będą je stosować w praktyce. Tak więc nasz Bóg jest mądry i święty. Przyjrzyjmy się teraz temu, co już wiemy o charakterze Boga. Wiemy, że Bóg zawsze zajmuje sprawiedliwą postawę wobec zła i odrzuca złe zasady postępowania. Wiemy także, że wszystkie jego uczucia są święte. Tak samo dowiedzieliśmy się, że cechy charakteru, takie jak jego wierność, wiara, nadzieja są w nim doskonałe, pokazując nam przy tym, że on jest mądry. No to posuńmy się dalej w naszym rozważaniu, bo apostoł Piotr mówi nam w tym drugim liście Piotra w pierwszym rozdziale, że mamy do poznania dodać powściągliwość, a do powściągliwości dodać cierpliwość. Te dwa elementy powściągliwość i cierpliwość razem stanowią cechę charakteru, którą nazywamy mocą, mocą bożą. Nie chodzi nam tutaj o siłę fizyczną, gdyż w przypadku Boga musielibyśmy mówić o jego wszechmocy. Chodzi nam tutaj o siłę woli, czyli moc panowania nad sobą w zgodzie z zasadami mądrości. To są dobre zasady i Bóg panuje nad sobą w zgodzie z dobrymi zasadami mądrości. Ale Piotr powiedział, że ta moc panowania nad sobą składa się z dwóch elementów. ściągliwości i cierpliwości. I to jest w tej chwili jeszcze dla nas trudne do zrozumienia. Ale gdy przyjrzymy się tym dwóm elementom powściągliwości i cierpliwości, to dostrzeżemy harmonię, jedność tej tego tego wszystkiego, co Piotr nam mówi. Zobaczmy pościągliwość. Pościągliwość w tym wersecie to greckie słowo ekratea, które jest tłumaczone na język polski jako wstrzemięźliwość lub panowanie nad sobą. O, wstrzemięźliwość lub panowanie nad sobą. Panowanie nad sobą to inaczej mówiąc samokontrola. A więc pościągliwość to samokontrola. U Boga samokontrola panuje nad jego sercem i umysłem we wszystkich zwykłych doświadczeniach i sytuacjach. Ona powoduje, że Bóg trwa w dobrych zasadach, realizując zamysły mądrości Bożej. No ale przecież zdarzają się sytuacje niekorzystne, prawda? Tak jest w naszym życiu i podobnie jest w życiu Boga. Są różne przeszkody, bo Bóg przecież w swojej mądrości przewidział upadek człowieka i przygotował plan zbawienia rodzaju ludzkiego. Jego samokontrola powoduje, że on postępuje właściwie zgodnie z dobrymi zasadami, przygotowując warunki potrzebne do zbawienia ludzkości. Jednak pojawiły się podczas realizacji tego planu Bożego pewne sytuacje przeciwne Bogu. To były działania, szkodliwe działania ze strony diabła, upadłych aniołów i grzesznych ludzi. I w takich niekorzystnych sytuacjach samokontrola otrzymała wsparcie w postaci cierpliwości. I tutaj chciałbym się chwilkę zatrzymać. Mianowicie w temacie cierpliwości istnieje dość duże zamieszanie, gdyż większość ludzi mili długoznoszenie z cierpliwością. A okazuje się, że w Biblii, w oryginalnym języku Nowego Testamentu, w języku greckim występują dwa różne greckie słowa, które na język polski często są tłumaczone jako cierpliwość, ale te dwa różne greckie słowa w rzeczywistości pokazują dwie różne cechy charakteru. I niezrozumienie tego tematu powoduje, że ludzie nie rozróżniają między długim znoszeniem a cierpliwością. Zobaczmy te dwa greckie słowa. Pierwsze słowo greckie to makrothyme tłumaczone na język polski jako długie znoszenie. I długie znoszenie to cichy, spokojny i panujący nad sobą stan serca, umysłu i woli wśród okoliczności prowadzących do naturalnego rozdrażnienia. Taka osoba jest zawsze spokojna, nie daje się zaniepokoić, rozdrażnić i większość ludzi uważa właśnie tę cechę charakteru za cierpliwość. Jednak to nie jest cierpliwość, to jest długie znoszenie. Czyli my jesteśmy w sytuacjach prowadzących do naturalnego rozdrażnienia, ale posiadając długie znoszenie zachowujemy cichość, spokój, panujemy nad swoim sercem, umysłem i wolą. Podobnie jest u Boga. Długie znoszenie okoliczności prowadzących do naturalnego rozdrażnienia. No tak. A cierpliwość? Cierpliwość to greckie słowo hypomone. I właśnie w naszym wersecie Piotra apostoł Piotr właśnie użył tego drugiego słowa hypomone. Ono jest tłumaczone jako cierpliwość. Czym więc jest cierpliwość biblijna? Cierpliwość jest siłą charakteru, przez którą dzięki wytrwałości pośród przeszkód, które znosi się z radością, postępuje się naprzód w dobrych zasadach, wzmacniając w ten sposób samokontrolę. Odnosząc to do Boga, widzimy, że on doskonale panuje nad sobą we wszystkich okolicznościach, a w niekorzystnych sytuacjach wspiera samokontrolę poprzez cierpliwość i wiernie postępuje zgodnie z dobrymi zasadami. Taki jest nasz Bóg. On jest mądry i mocny w znaczeniu panowania nad sobą. Spróbujmy ponownie zebrać zdobytą przez nas wiedzę. Powiedzieliśmy sobie, że Bóg zawsze zajmuje sprawiedliwą postawę wobec zła i odrzuca złe zasady postępowania. Wiemy, że wszystkie jego uczucia są święte. Tak samo dowiedzieliśmy się, że cechy charakteru, takie jak jego wierność i nadzieja są w nim doskonałe, pokazując nam przy tym, że on jest mądry. Teraz dowiedzieliśmy się także, że on doskonale panuje nad sobą i we wszystkich okolicznościach zawsze postępuje zgodnie z dobrymi zasadami. Powoduje to jego samokontrola, która w niekorzystnych okolicznościach wspierana jest przez cierpliwość. Tyle już wiemy. Posuńmy się w naszym rozważaniu dalej. Piotr dodaje: "Do cierpliwości pobożność, a do pobożności braterską miłość". Mamy więc dwa nowe elementy: pobożność i braterską miłość. A te dwie cechy charakteru Boga pokazują nam jego sprawiedliwość. Zapytacie się w jaki sposób pobożność i braterska miłość pokazują sprawiedliwość bożą. To przyjrzyjmy się temu. Sprawiedliwość, jak się mam nadzieję wszyscy zgodzicie, sprawiedliwość to uczciwe i prawe postępowanie, które jest zgodne z dobrymi zasadami. Apostoł Piotr wskazuje nam, że sprawiedliwość stanowi połączenie tych dwóch elementów pobożności i miłości braterskiej. Pobożność. Jest tu użyte greckie słowo zebia tłumaczone na język polski jako pobożność, bogobojność lub też cześć, poszanowanie, szacunek okazywany Bogu. Moglibyśmy powiedzieć, że pobożność to obowiązkowa miłość względem Boga. W przypadku Boga dotyczy ona dobrych zasad, nie osób. Bo gdyby to odnosiło się do osoby, to by oznaczało, że Bóg ma nad sobą jakąś wyższą istotę. A to jest niemożliwe, bo we wszechświecie Bóg Stwórca jest najwyższy i nad nim nie ma już nikogo wyższego. A więc w przypadku Boga pobożność oznacza, że on miłuje dobre zasady, bo one są dobre same w sobie, są sprawiedliwe, są korzystne, właściwe do stosowania i Bóg je miłuje, bo widzi, że są dobre, prawe. A a miłość braterska? Miłość braterska to obowiązkowa miłość do bliźniego, bo te dobre zasady powodują, że Bóg kocha wszystkie stworzone przez siebie stworzenia. Bóg ma dobrą wolę wobec ludzkości i Bóg chce naszego zbawienia. I werset, który myślę, że znamy. Pierwszy list apostoła Pawła do Tymoteusza, drugi rozdział werset trzeci i czwarty. Pierwszy Tymoteusz, drugi rozdział wersety trzeci i czwarty. Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego Boga, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli. Możemy powiedzieć, że Bóg jest zdeterminowany, by doprowadzić wszystkich ludzi do znajomości prawdy i dać każdemu możliwość zbawienia. z pewnością zbawi wszystkich ludzi od wyroku śmierci adamowej i z pewnością doprowadzi ludzi do do poznania, do znajomości prawdy. Bóg chce, aby w ten sposób ludzie, którzy poznają prawdę osiągnęli zbawienia. Bóg chce naszego dobra. Bóg nas miłuje. Taki jest nasz Bóg, dobry Bóg. No i już bez podsumowywania rzeczy, które do tej pory poznaliśmy, spójrzmy ponownie na nasz werset. Pierwszy Piotra, przepraszam, drugi list Piotra, pierwszy rozdział i widzimy kolejny element, że mamy do miłości braterskiej dodać łaskę. Łaskę. O co tu chodzi? Chodzi tutaj o miłość. Tutaj mamy użyte greckie słowo agape, oznaczające miłość bezinteresowną, która z upodobania dobrych zasad bezinteresownie działa na rzecz innych osób, nawet kosztem swoich własnych spraw. Wszystkie te cechy charakteru są u Boga święte i doskonałe. Musimy, szanowni państwo, przyspieszyć nasze rozważania. Tak więc do tej pory powiedzieliśmy sobie o zachowaniu przez Boga sprawiedliwej postawy wobec zła. Po drugie dostrzegliśmy jego uczucia i powiedzieliśmy sobie, że są one u niego święte. Na szczęś następnie dostrzegliśmy główne cechy charakteru, które są przepełnione mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością. I widzimy, że wszystkie one są u Boga doskonałe i święte. No i teraz dostrzeżmy czwarty element charakteru Boga. To siła. Siła we wszystkich dotychczas wymienionych aspektach, bo jego charakter jest silny w sprawiedliwej postawie wobec zła i nigdy nie przejawia nawet najmniejszej słabości w unikaniu i przeciwstawianiu się złu. Jego charakter jest także silny we wszystkich uczuciach. i zaletach, które są w nim święte. Tak, jego charakter jest niezwykle silny, niezwykle mocny, niezwykle potężny. On jest bardzo stabilny przy tym. No i dojdźmy do dojdźmy do piątego elementu, który spróbujemy szybciutko poruszyć. mianowicie to dominacja wyższych cech charakteru nad niższymi. Myśmy dostrzegli w tym omawianym bardzo szeroko przez nas fragmencie z listu Piotra, że tam wymienione są cztery przymioty charakteru Boga mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość. Rozebraliśmy sobie to na siedem cech charakteru, które przez Piotra są uznawane jako takie ważne, bardzo, bardzo takie dominujące w charakterze. Mianowicie powiedzieliśmy sobie o wierze, o nadziei, o samokontroli, cierpliwości, pobożności, miłości braterskiej i miłości bezinteresownej. Jeżeli uznajemy, że one są dominujące, wyższe, to z pewnością są różne inne cechy charakteru niższe, mające mniej istotną rolę w charakteru Boga. I to co dostrzegamy, to dostrzegamy fakt, że te najważniejsze siedem cech charakteru są najważniejsze w charakterze Boga i one są nadrzędne nad wszystkimi pozostałymi. To jest właśnie ten piąty element charakteru Boga. Wyższe cechy charakteru są dominujące i panują nad niższymi, mniej ważnymi cechami charakteru Boga. No i teraz jeszcze dostrzeżmy szósty element charakteru Boga, mianowicie równowaga. Czyli między tymi wszystkimi uczuciami, między tymi wszystkimi cechami jego charakteru u Boga panuje 100%owa harmonia. Te dobre zasady mądrości, mocy, sprawiedliwości, miłości powadują, że w wszystkich jego uczuciach i zaletach i panuje wzajemne uporządkowane, uporządkowanie, wzajemne zrównoważenie i harmonia. Tak, u Boga w charakterze panuje święta, doskonała równowaga i ta równowaga przenika wszystkie jego elementy. Jego charakter jest niezwykle zrównoważony. No i dochodzimy w ten sposób do ostatniego, wydaje mi się, najważniejszego elementu charakteru Boga. Mianowicie, że ten charakter jego dochodzi do krystalizacji. To jest jak kryształ. On doskonałą formę przyjął. On jest doskonały, twardy jak diament. Wszystkie krawędzie w diamencie są idealnie wykształcone, perfekcyjnie zrównoważone. I gdy w diament pada światło łaski, światło błogosławieństwa Bożego, to w tym diamencie się on rozpromienia to światło i wychodzi tęcza pełna obietnic dla człowieka, dla ludzi. Gdy ktoś z ludzi rozwinie taki doskonały charakter, tak wspaniale zrównoważony, jak charakter Boga, taki cudowny charakter jak diament, to światło prawdy Bożej, gdy padnie w taki doskonały charakter, ono się rozszczepi. I ludzie, którzy mają kontakt z takim doskonałym człowiekiem. W tym momencie możemy powiedzieć o doskonałym człowiekiem. Takim był nasz Pan Jezus Chrystus. To ludzie mając kontakt z tak doskonałym charakterem na ludzkim poziomie egzystencji widzą tą tęczę obietnic. Obietnic słowa Bożego, obietnic, które wychodzą od Boga. Tak, charakter Boga jest wspaniały, cudowny jak diament, skrystalizowany, niezmienny, trwały, święty. Oznacza to, że nic nie może zmienić Boga w jego sprawiedliwej postawie wobec zła. Nic nie może zmienić jego świętości, doskonałości. Nic nie może zmienić jego uczuć. nic nie może zmienić charakterystycznych cech jego charakteru. One wszystkie są silne, wszystkie są sobą zrównoważone i są trwałe jak diament. Tak, taki wykrystalizowany charakter Boga jest obiektem naszego zachwytu, naszego podziwu. No i nasze dzisiejsze rozważania należałoby zakończyć odpowiedzią na najważniejsze pytanie. Po co my o tym wszystkim mówimy? Z pewnością nasze dzisiejsze webinarium miało na celu zwiększenie naszej wiedzy na temat charakteru Boga. No i coś się na ten temat dowiedzieliśmy. Zwiększyliśmy w ten sposób naszą ocenę, naszą wiarę w naszego doskonałego stwórcę. Ja jednak pragnąłbym zwrócić naszą uwagę na pewien werset. Ten werset znajduje się w Ewangelii Mateusza. w piątym rozdziale, a jest to wiersz 48. Ewangelia Mateusza, piąty rozdział, wiersz 48. I tam nasz Pan mówi: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest ojciec wasz niebieski. Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest ojciec wasz niebieski". Słowa te oznaczają, że boska doskonałość jest dla nas wzorem. Bóg z pewnością nie stawia innego wzoru doskonałości przede mną, a innego wzoru doskonałości przed tobą, a jeszcze innego wzoru doskonałości przed jakimś innym człowiekiem. jest tylko jeden wzór doskonałego charakteru i ten doskonały charakter, ten wzór mamy pokazany w Bogu, który jest w niebiesie. Spójrzmy na taką ilustrację. Jako dzieci uczące się w szkole uczyliśmy się pisać literki i korzystaliśmy w szkole z takich zeszytów, w których na górze strony znajdował się idealny wzór kształtu danej literki. Tego wzoru nie można było już ulepszyć. To było doskonale narysowana literka. I my poprzez naśladownictwo staraliśmy się odwzorować, przepisać, dokładnie oddać ten kształt literki. No i zazwyczaj w pierwszej linijce przepisywane przez nas literki były prawie że doskonałe. One były najlepsze. Ale w ostatniej linijce na samym dole strony, no to te literki, które pisaliśmy często już były takie brzydkie, koślawe. One były już najgorsze. To wynikało z faktu, że pisząc w pierwszej linijce mieliśmy przed naszymi oczami ten doskonały wzór i myśmy wpatrywali się w ten wzór i starannie go powtarzaliśmy. Jednak będąc niżej strony kopiowaliśmy już nie wzór, ale patrzyliśmy na literki napisane przez nas samych i dlatego każda kolejna literka już była coraz gorsza, coraz słabsza. Tak to już jest z nami często, że gdy rozpoczynamy poszukiwania Boga, poszukiwania drogi do zbawienia, to na samym początku wpatrujemy się w doskonały wzór i staramy się naśladować ten doskonały wzór postawiony przed naszymi oczami. Doskonały charakter w doskonałym człowieku Jezusie, charakter Boży odbity w Chrystusie. Jednak z upływem czasu lata lecą i my możemy znaleźć się w niebezpieczeństwie, że spojrzymy na kogoś i powiemy: "Chciałbym być taki jak on albo chciałbym być takim jak ona". I właśnie przed czymś takim Bóg próbuje nas ustrzec. I dlatego Jezus Chrystus powiedział do nas, skazując na swojego ojca: "Bądźcie doskonali jako Ojciec wasz niebieski. To jest ten wzór będący przed nami. Naśladujmy go najwierniej, jak tylko potrafimy." Oczywiście każdy z nas to przyzna, że nie jesteśmy w stanie osiągnąć tej pięknej doskonałości, jaką Bóg posiada. Bo charakter Boga jest cudowny, wspaniały. Jednak powinniśmy brać sobie doskonały wzorzec i dążyć do jak najbardziej doskonałego wzorca, pamiętając, że Bóg nie sądzi nas według ciała, lecz według ducha. To znaczy Bóg ocenia nas według naszych intencji, według naszych pragnień, według naszych zamiarów, według naszych starań, według naszej woli. Dlatego właśnie się starajmy, dążmy, miejmy te najlepsze intencje i najlepsze pragnienia. Wpatrujmy się w ten doskonały wzorzec. Rozkochajmy się w tym doskonałym wzorcu. Dowiadujmy się o nim jak najwięcej i pragnijmy z całego siebie stać się takim, jakim on jest. A więc dążmy do najbardziej doskonałego wzorca ze wszystkich wzorców, jakie istnieją we wszechświecie. Tym doskonałym wzorcem jest Bóg. Kończąc nasze dzisiejsze webinarium, pragnę życzyć nam wszystkim rozwinięcie takiego pięknego, cudownego charakteru, jaki posiada nasz Bóg. Życzę nam wszystkim, abyśmy zbudowali taki charakter oparty na umiłowaniu dobrych zasad, abyśmy go wzmocnili, zrównoważyli i skrystalizowali i abyśmy w ten sposób trzymając się dobrych zasad w praktyce, w każdej sytuacji i w każdej okoliczności osiągnęli zbawienie, życie wieczne. Ja tego pragnę i wam tego życzę. Przejdźmy teraz do pytań. Pytanie pierwsze. Dlaczego skoro Bóg nie lubi zła, to nie pozwala i patrzy? Dlaczego skoro Bóg nie lubi zła, to nie pozwala i patrzy? Pytanie dotyczy powszechnie znanego dylematu dozwolenia na zło. Jaki powód ma Bóg, aby pozwalać na zło? Zobaczmy sobie list apostoła Pawła do Rzymian, ósmy rozdział werset 20 i 21. List apostoła Pawła do Rzymian, ósmy rozdział wiersz 20 i 21. Stworzenie bowiem zostało poddane marności nie z własnej chęci, ale ze względu na tego, który je poddał, w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Stworzenie to są stworzenia ludzkie żyjące pod przekleństwem adamowym. One są wszystkie poddane marności, bo klątwa dziedziczona od naszego praojca Adama spadła na cały rodzaj ludzki. I wszyscy my jesteśmy pod tym przekleństwem. Nie z naszej własnej chęci, bo po prostu przez dziedziczenie my nie mamy żadnego wyboru. Rodzimy się i ta klątwa przez dziedziczenie już na nas wszystkich spadła. Bóg w ten sposób miał trzy cele. Zrealizował trzy rzeczy. Po pierwsze pozwolił nam wszystkim poznać skutek grzechu. Po drugie, dzięki cierpieniom mamy doświadczenie ze złem, ale brakuje nam doświadczenia z dobrem. No i poznajemy w pewnym momencie Jezusa Chrystusa. On doświadczył tego wszystkiego, co myśmy doświadczyli i przygotował dla nas zbawienie. i przyszłości restytucję. A w restytucji my doświadczymy czegoś cudownego, czegoś wspaniałego, mianowicie doświadczymy dobra. To jest coś, z czym do tej pory jeszcze nie nie mamy dozwol, nie mamy jeszcze przeżyć związanych z dobrem, bo żyjemy w świecie, w którym panuje zło. Bóg nie lubi zła. Dozwala na nie. Właśnie dozwala. Bo my jesteśmy jednostkami posiadającymi wolną wolę. I Bóg w ten sposób buduje w nas doświadczenie. My zbieramy bagaż doświadczeń. Stopniowo w życiu uczymy się dobrych zasad. Widzimy na własnej skórze doświadczając tego, jakie korzyści błogosławieństwa wynikają z dobrego postępowania, ale i postępujemy nie jeden raz niewłaściwie. i zbieramy gorzki owoc złego postępowania. No i możemy sobie porównać, zło prowadzi do tego, dobro prowadzi do tego. I jednostki, które zdecydują się postępować śladami Jezusa Chrystusa, które zaczną się uczyć dobrych zasad, boskich zasad, to z własnej nieprzymuszonej woli staną po stronie dobra i będą żyć, trzymając się dobrych zasad. Właśnie dlatego, szanowni państwo, Bóg nie lubi zła, jednak na nie dozwala. Przygląda się temu całemu dziełu, które wykonuje się poprzez zło w rodzaju ludzkim. Ci, którzy będą żyć wiecznie, będą trzymać się dobrych zasad, bo one są dobre. Przejdźmy do pytania drugiego. Czy mamy jakieś pytanie drugie? Bo na razie nie widzę. Zaraz sprawdzę jeszcze. Przepraszam. Chyba nie było więcej pytań. Na razie widzę tylko jedno pytanie. Szanowni państwo, jeżeli jest jeszcze jakieś jedno pytanie, to to postaram się na nie odpowiedzieć z czasem. Na razie żadnego pytania nie widzę, więc więc będę kończyć i na zakończenie naszego webinarium pozostaje mi podziękować za uczestnictwo w naszym dzisiejszym spotkaniu. że ono okaże się dla nas wszystkich bardzo owocne, przyniesie nam wzmocnienie, zbudowanie i okaże się zachętą w rozwijaniu dobrego charakteru, takiego charakteru, jaki posiada Bóg i takiego charakteru, jaki posiadał, posiada nasz zbawiciel Jezus Chrystus. Rozwijajmy taki charakter. A nasze kolejne spotkanie na platformie Uwierz Bogu odbędzie się 20 lutego 2022 roku o godzinie 18:00. Tematem będzie jeden pośrednik. Przypomnę, 20 lutego, godzina 18:00 wieczorem. Temat jeden pośrednik. Serdecznie zapraszam. Dziękuję za nasze dzisiejsze spotkanie i do zobaczenia w przyszłości. Z Bogiem.