Wiara w życie pozagrobowe – w duszę, która po śmierci ciała istnieje w zaświatach – występowała w większości starożytnych kultur:
- Egipt – zmarli są świadomi i sądzeni przez Ozyrysa;
- Grecja – zmarli idą do Hadesu, rządzonego przez boga śmierci o tym samym imieniu;
- Rzym, a także Chiny – wiara w duchy przodków opiekujące się rodziną;
- Słowianie i Celtowie – dusze zmarłych żyjące obok świata ludzi.
Demoniczne podłoże kultów pogańskich
Takich poglądów nie znajdziemy natomiast w religii starożytnego Izraela, której podstawą jest Pięcioksiąg Mojżeszowy i która prowadzi do Mesjasza – Chrystusa. Z niej wywodzi się apostoł Paweł, który wskazuje na demoniczne podłoże kultów pogańskich:
„Raczej chcę powiedzieć, że to, co poganie ofiarują, demonom ofiarują, a nie Bogu. A nie chciałbym, żebyście mieli społeczność z demonami”
(1 Kor. 10:20, UBG)
Weźmy też pod uwagę kłamstwo szatana, którym zwiódł pramatkę Ewę:
„I wąż powiedział do kobiety: Na pewno nie umrzecie; (...) będziecie jak bogowie znający dobro i zło”
(1 Moj. 3:4-5)
Nietrudno wtedy zauważyć, komu zależy na podtrzymywaniu wiary w życie w zaświatach, trwające nieprzerwanie po śmierci człowieka.
Ponieważ ludzie wyobrażają sobie, że umarli istnieją w postaci duchowej, upadłym istotom duchowym łatwo utwierdzać ich w tym przekonaniu – ukazując się i wywołując różne nadprzyrodzone zjawiska. Doświadczają tego nie tylko poganie podczas spirytystycznych ceremonii, lecz także niektórzy chrześcijanie, wierzący w życie pozagrobowe.
Nieśmiertelna dusza – wpływ filozofii platońskiej
Choć nauki Jezusa i apostołów przedstawiają śmierć jako sen – stan nieświadomości, z którego nastąpi przebudzenie w dniu zmartwychwstania – do chrześcijaństwa przeniknął wpływ filozofii platońskiej o nieśmiertelnej duszy w człowieku.
Początkowo przenikał nieformalnie, wśród kontrowersji, aż w latach 1311–1312, na soborze w Vienne, pogląd ten stał się dogmatem. Definitywnie potwierdzono go w 1513 roku na Soborze Laterańskim V, gdzie uznano, że nieśmiertelna dusza istnieje niezależnie od ciała.
Biblia – niezmienne Słowo Boże
Wynika z tego, że zawsze warto wracać do źródeł, aby przekonać się o pochodzeniu danej nauki lub praktyki. Dla chrześcijanina takim źródłem jest Biblia – niezmienne Słowo Boże, w odróżnieniu od poglądów przyjmowanych i zmienianych później.
„Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na świat”
(1 Jana 4:1)