To zagadnienie stare „jak świat”. Odpowiedzi na to pytanie chrześcijanie szukali przez całe wieki. Tymczasem odpowiedź nie wymaga czekania na jakieś nowe objawienie – znajduje się w Słowie Bożym.
Problem polega na tym, że jedne wersety wskazują na wiarę, inne na uczynki, a nauczanie różnych wyznań nie ułatwia znalezienia jednoznacznej odpowiedzi. Z całego zestawu wersetów przytoczmy choć kilka:
„Ale Jezus, usłyszawszy, co mówili, rzekł do przełożonego synagogi: Nie bój się, tylko wierz!”
Ew. Marka 5:36
„Uważamy bowiem, że człowiek bywa usprawiedliwiony przez wiarę, niezależnie od uczynków zakonu.”
Rzym. 3:28
„Ażeby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, Gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego.”
1 Tym. 6:18-19
Wiara współdziała z uczynkami
Najszerzej omawia to zagadnienie – kładąc nacisk na wartość wiary – Apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków, w rozdziale 11. W nieco inny sposób przedstawia tę kwestię Apostoł Jakub w drugim rozdziale swojego listu, eksponując sprawę uczynków.
Nie robi tego jednak w sposób przeciwstawny, wykluczający wiarę. Przekonuje nas, podając przykłady – częściowo te same, które wymienił Paweł – że wiara nie wyklucza uczynków, a uczynki nie wykluczają wiary. Przeciwnie, mają one działać razem:
„Czyż Abraham, praojciec nasz, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował na ołtarzu Izaaka, syna swego?
Widzisz, że wiara współdziałała z uczynkami jego i że przez uczynki stała się doskonała.
I wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało ku usprawiedliwieniu, i nazwany został przyjacielem Boga.
Widzicie, że człowiek bywa usprawiedliwiony z uczynków, a nie jedynie z wiary.”
Jakub 2:21-24
Harmonia wszystkich wersetów
Rozważając dowolne zagadnienie biblijne, dobrze zrobimy, jeśli weźmiemy pod uwagę wszystkie wersety, które o nim mówią. Pełna odpowiedź wyłania się z harmonii wszystkich wersetów. Można ją znaleźć!