„A gdy Filip podbiegł, usłyszał, jak tamten czytał proroka Izajasza, i rzekł: Czy rozumiesz to, co czytasz? Ten zaś powiedział: Jakżebym mógł, jeśli mnie nikt nie pouczył? I poprosił Filipa, aby wsiadł i zajął przy nim miejsce. A ustęp Pisma, który czytał, był ten: Jak owca na rzeź był prowadzony I jak baranek milczący wobec tego, który go strzyże, Tak nie otwiera ust swoich; W poniżeniu jego wyjęty został spod prawa, O jego rodzie któż opowie? Bo życie jego z ziemi zgładzone zostaje. Wtedy eunuch odezwał się do Filipa i rzekł: Proszę cię, o kim to prorok mówi? O sobie samym, czy też o kim innym? A Filip otworzył swoje usta i zwiastował mu dobrą nowinę o Jezusie, począwszy od tego ustępu Pisma. A gdy tak jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę, a eunuch rzekł: Oto woda; cóż stoi na przeszkodzie, abym został ochrzczony? Filip zaś powiedział mu: Jeśli wierzysz z całego serca, możesz. A odpowiadając, rzekł: Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym. I kazał zatrzymać wóz, zeszli obaj, Filip i eunuch, do wody, i ochrzcił go”
(Dz. Ap. 8:30-38)
Cztery ważne kwestie dotyczące chrztu
Przytoczony epizod wskazuje na kilka ważnych kwestii dotyczących chrztu.
Po pierwsze, chrzest wiąże się ze szczerym pragnieniem opartym na zrozumieniu. Urzędnika królowej etiopskiej zapytano, czy rozumie, co kryje się za tym, co czyta. Odpowiedział, że nie, bo nikt mu tego nie wyjaśnił. Wtedy Filip wyłożył mu znaczenie tekstu i przekazał wiedzę, kładąc nacisk na osobę Jezusa i dzieło, którego dokonał na krzyżu, składając siebie w ofierze jako Baranek gładzący grzechy świata – na co wskazywało czytane proroctwo Izajasza:
„Nazajutrz ujrzał Jezusa, idącego do niego, i rzekł: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”
(Jana 1:29)
Po drugie, takie pragnienie i zrozumienie wyklucza np. niemowlę, które nie jest zdolne do podobnego zachowania. Musi dotyczyć świadomej, dorosłej osoby, która podejmuje decyzję sama za siebie.
Po trzecie, taka decyzja musi być oparta na solidnej podstawie. Widzimy, że Filip najpierw dopytuje, czy eunuch jest w pełni przekonany. Dopiero po jednoznacznej odpowiedzi korzystają z wody i dokonują chrztu przez zanurzenie. Nie ma mowy o kropieniu czy polewaniu wodą – co zresztą widać także w innych przypadkach opisanych w Słowie Bożym.
Po czwarte, nie widzimy tu różnic narodowościowych ani rasowych. Nauka o Zbawieniu w Chrystusie dotyczy wszystkich potomków Adama, stawia jednak wymóg aktywności ze strony zainteresowanych.
Symboliczne gesty i głęboka wymowa
Nauka o chrzcie wodnym jest wspaniałym zarysem Słowa Bożego. Jest bogata w symboliczne znaczenia gestów wykonywanych przez uczestników, a zarazem ma głęboką wymowę, wyrażoną w słowach:
„Tedym rzekł: Oto idę (na początku księgi napisano o mnie), abym czynił, o Boże! wolę twoję”
(Żyd. 10:7)